اشعار اشعار پابلو نرودا | تالار شعر

[SABA]

روزی، جایی، دقیقه ای،
خودت را باز خواهی یافت…
و آن وقت،
یا لبخند خواهی زد،
یا اشک خواهی ریخت……

 

[SABA]

اگر سفر نکنی
اگر کتابی نخوانی
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی
اگر از خودت قدردانی نکنی،
به آرامی آغاز به مردن می‌کنی!
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند،
به آرامی آغاز به مردن می‌کنی!
اگر برده‌‏ی عادات خود شوی!
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی!

 

[SABA]

گاه و بی‌گاه فرو می‌شوی
در چاهِ خاموشی‌ات
در ژرفای خشم پرغرورت
و چون بازمی‌گردی
نمی‌توانی حتا اندکی
از آن‌چه در آن‌جا یافته‌ای
با خود بیاوری

 

[SABA]

عشق من ، در چاهِ بسته‌ات
چه می‌یابی ؟
خزه‌ی دریایی ، مانداب ، صخره ؟
با چشمانی بسته چه می بینی ؟
زخم‌ها و تلخی‌ها را ؟
زیبای من ، در چاهی که هستی
آن‌چه را که در بلندی‌ها برایت کنار گذاشته‌ام
نخواهی دید
دسته‌ای یاس شبنم‌زده را
بوسه‌ای ژرف‌تر از چاهت را

 

[SABA]

از من وحشت نکن
واژه‌هایم را که برای آزار تو می‌آیند
در مشت بگیر و از پنجره رهایشان کن
آن‌ها بازمی‌گردند برای آزار من
بی آن‌‌که تو رهنمون‌شان شده باشی
آن‌ها سلاح را از لحظه‌ای درشت‌‌خویانه گرفته‌اند
که اینک در سینه‌ام خاموش شده‌است
اگر دهانم سر آزارت دارد
تو لبخند بزن
من چوپانی نیستم نرم‌خو ، آن‌گونه که در افسانه
اما جنگلبانی‌ام
که زمین را ، باد را و کوه را
با تو قسمت می‌کند

 

[SABA]

دوستم داشته باش ، لبخند بزن
یاری‌ام کن تا خوب باشم
در درون من زخم برخود مزن ، سودی ندارد
با زخمی که بر من می‌زنی ، خود را زخمی نکن

 

[SABA]

دستان تو، از خاستگاهشان كه چشمان من اند پرواز می كنند
و نور چونان گلی می شكفد و كائنات می تپد چونان يكی كندو، چونان يكی فيروزه
دستان تو، هجی نام مرا لمس می كنند، و فنجان ها عشق را
ای عشق !نامت مقدس باد، در رويايی كه شب، بهشت را به خواب ما سر می دهد
كندوها بوی تو را تحفه می كنند، و دستانت مرا می خوانند
پس بال هايت گشوده باد، كه سايه سار، بی تو بر فراز من گم می شود.

 

[SABA]

چه احساس زيبايی است، وقتی تو را شباهنگام، ميان بازوانم حس می كنم ای عشق من!
و اين چنين سردرگمی ام را به سان توری درهم پيچيده، از هم باز می كنم
قلبت ميان روياها به پرواز است، ليك جسمت، همچنان روی زمين
همچنان كنار من، نفس می كشد
تو را من خواب می بينم، و تو چون گياهی كه در تاريكی قلمه می زند
خوابم را كامل می كنی، و صبح وقتی دوباره طلوع می كنی، فرد ديگری خواهی بود
اما هنوز، چيزی از شب در تو باقی مانده است
از آن بود و نبود جايی كه، ما خويش را يافته ايم .

 

[SABA]

اگر قلب تو مكث كرد، اگر چيزی به توقفش واداشت

اگر كلام، در گلوگاه تو از رسيدن به مقام تكلم فروماند

و اگر دست هايت پرواز كردن را فراموش نمود

ماتيلده! عشق من!

ل*ب هايت را برای من به جای گذار

زان رو كه واپسين بوسه می بايست با ل*ب های من همراه شود

تا آن بوسه جاودانه در دهان تو باقی بماند

چنان كه با من ادامه می يابد، تا لحظه مرگ، تا واپسين نفس

در حال بوسيدن ل*ب های سرد تو خواهم مرد

در حال نوازش غنچه های تنت، در جستجوی نور چشمانت

حتی اگر بسته باشند

و زمين ما را در آغوش خواهد گرفت

اگرچه به سوی مرگی منفرد پيش می رويم، برای ابد

اما با ابديت يك بوسه، باز زندگی خواهيم كرد.

 

[SABA]

با من بيا !مگو كجا؟ تنها با من بيا!
با من بيا تا درد، تا زخم، با من بيا تا نشانت دهم، عشقم را آغاز از كجاست
با من بيا، با من بيا تا خونی كه از لبم چكيد، تا خونی كز سكوتم، تا مرگ
با من بيا تا دوباره به نوشداروی تو، روئينه، جانی تازه بگيرم
تا شرابی باشی كه عشقی را سيراب می كند
با من بيا تا طعم آتش را دوباره احساس كنم
آتشی از خون و ميخك، آتشی از عشق و شر*اب