پروژه ی سیمرغ | اثر مهیاس _کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[Mahyas]

#پارت ۲۲۰

ساعت‌ها گذشت. نور طلایی سیمرغ کاملاً محو شده بود و جای خودش را به نور طبیعی صبحگاهی داده بود که از دریچه‌های تهویه به داخل سالن می‌تابید. ذرات گرد و غلاف در ستون‌های نور می‌رقصیدند و فضایی مقدس و آرام ایجاد کرده بودند.
آرش اولین کسی بود که تونست از صندلی بلند شود. پاهایش می‌لرزیدند، اما او تعادلش را حفظ کرد. او به سمت پنجره‌ی کوچک و گرد بالای دیوار رفت و به آسمان نگاه کرد. آسمان کویر، آبی و بی‌انتها بود. او دستش را روی شیشه گذاشت و زمزمه کرد:
_آزادیم... واقعاً آزادیم.
سارا هنوز خواب بود، اما لبخندی روی ل*ب‌هایش نشسته بود. انگار در رویاهایش هم می‌دانست که طوفان تمام شده است. نیلوفر همچنان آرام نفس می‌کشید، و حضورش در اتاق مانند یک لنگر صلح عمل می‌کرد.
رها به وسط سالن رفت و به چهار جهت نگاه کرد. به آرش که به آسمان خیره شده بود، به سارا که در خواب لبخند می‌زد، به نیلوفر که فداکاری کرده بود، و به دوربین ICU که کیان از آنجا نظارت می‌کرد. آن‌ها دیگر سوژه نبودند. آن‌ها دیگر ابزار نبودند. آن‌ها انسان‌هایی بودند که از دل تاریکی عبور کرده و نور را پیدا کرده بودند.
کاویانی کنار رها ایستاد و به آسمان نگاه کرد.
_رها... بعد از این چه میشه؟
رها لبخند زد و گفت:
_بعد از این، زندگی شروع میشه دکتر. زندگی واقعی، با تمام درد و شادی‌هاش. ما دیگه مجبور نیستیم بجنگیم. ما فقط باید باشیم، و کنار هم باشیم.
و در آن لحظه، در آن سکوت صبحگاهی، رها فهمید که بیداری فقط باز کردن چشم‌ها نیست. بیداری یعنی پذیرفتن اینکه حتی بعد از طولانی‌ترین شب‌ها، خورشید دوباره طلوع می‌کند. و آن‌ها، سیمرغ‌های زنده، آماده بودند تا پرواز کنند. نه به سمت آسمان، بلکه به سمت زندگی.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۱

هنوز چند دقیقه‌ای از طلوع خورشید و سکوت آرامش‌بخش داخل سالن نگذشته بود که صدای مهیبی سکوت رو شکست. صدای چرخ‌بال‌های سنگین هلیکوپترهای نظامی و بعدش، صدای انفجارهای کنترل‌شده که درهای فولادی و چند متری ورودی طبقه‌ی منفی رو از هم می‌درید. نور شدید و خیره‌کننده‌ی چراغ‌قوه‌های تاکتیکی، تاریکی راهروها رو شکافت و صدای فریادهای دستوری تیم‌های ویژه‌ی پلیس و نیروهای امدادی توی کل مجموعه پیچید.
رها سریع به سمت سوژه‌ها رفت و مثل یک سپر انسانی جلوی آرش و نیلوفر ایستاد. کاویانی هم با دستان بالا رفته و چهره‌ای که حالا کاملاً رها و بی‌تکلف بود، به سمت ورودی رفت.
یک گروه از نیروهای مسلح با لباس‌های ضدگاز و تجهیزات کامل وارد سالن شدن. رهبر گروه، مردی با چهره‌ای آفتاب‌سوخته و نگاهی تیز، با دیدن صحنه‌ی سالن و دستگاه عظیم خاموش‌شده، برای یک لحظه خشکش زد. بعد سریع به تیم پزشکی اشاره کرد:
_تیم امداد، سریع برید سراغ سوژه‌ها! تیم فنی، کنسول‌ها رو ایزوله کنید. هیچ‌کس حق دستکاری نداره!
رها با صدایی محکم و رسا فریاد زد:
_صبر کنید! اون‌ها نیاز به آرامش دارن. نور رو کم کنید و سر و صدا رو کنترل کنید. سیستم عصبی‌شون به شدت حساسه!
رهبر گروه به رها نگاه کرد، کارت شناسایی و وضعیتش رو دید و با احترام سر تکون داد:
_چشم خانم دکتر. تیم پزشکی، با احتیاط کامل و بدون سر و صدا وارد بشید.
پرستارها و تکنسین‌های اورژانس با برانکاردهای مجهز و تجهیزات مانیتورینگ پیشرفته وارد شدن. کاویانی هم بدون هیچ مقاومتی دست‌هاش رو جلوی یک افسر برد و گفت:
_من دکتر کاویانی هستم. مدیر فنی سابق پروژه. تمام کدهای دسترسی، رمزهای سرورهای خارجی و لیست تمام سرمایه‌گذارهای نُوا توی این تبلت هست. من تسلیم میشم، ولی لطفاً مراقب بچه‌ها باشید.
افسر با تعجب به کاویانی نگاه کرد و دستبند رو به آرامی به دستش زد. رها لبخند کوچیکی به کاویانی زد. او بالاخره رها شده بود.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۲

ویکتور کراس هنوز روی زمین، کنار کنسول اصلی زانو زده بود. او به نیروهای پلیس هیچ توجهی نمی‌کرد. فقط به نقطه‌ای خیره شده بود و زیر ل*ب با خودش حرف می‌زد. یک افسر بازجویی سعی کرد او را بلند کند، اما ویکتور مثل یک تکه سنگ بی‌حرکت بود.
افسر با کلافگی به رها گفت:
_خانم دکتر، این فرد شوکه به نظر میرسه. آیا خطرناکه؟
رها به ویکتور نزدیک شد. او دیگر آن هیولای مغرور و بی‌رحم نبود. او فقط یک مرد شکسته بود که ذهنش زیر بار حقیقتی که دیده بود، فرو ریخته بود. رها آرام گفت:
_ویکتور... تموم شد. اون‌ها اومدن. باید بری.
ویکتور به آرامی سرش را چرخاند و با چشمانی خالی و گود رفته به رها نگاه کرد. با صدایی که انگار از ته یک چاه می‌آمد زمزمه کرد:
_اون‌ها... اون‌ها هنوز اونجان دکتر. ناظران... من در رو بستم، ولی اون‌ها گرسنه‌ان. مواظب باش...
افسر بازجویی ویکتور را به زور بلند کرد و از سالن خارج کرد. در راهروی بیرون، کاویانی نشسته بود و داشت با یک بازجوی فدرال صحبت می‌کرد. کاویانی با دقت و جزئیات کامل، ساختار سلسله‌مراتبی نُوا، روش‌های پولشویی، و ارتباطات ویکتور با شبکه‌های زیرزمینی فروش اطلاعات کوانتومی را توضیح می‌داد.
بازجو با تعجب به یادداشت‌هایش نگاه کرد و گفت: _دکتر کاویانی، این اطلاعات می‌تونه چندین سازمان جاسوسی جهانی رو فلج کنه. شما چرا الان این‌ها رو لو دادید؟ چرا زودتر این کار رو نکردید؟
کاویانی تلخ خندید و به سالن نگاه کرد:
_چون تا امروز، من فقط یه دانشمند ترسیده بودم که فکر می‌کرد می‌تونه از درون سیستم رو اصلاح کنه. ولی امروز فهمیدم که بعضی سیستم‌ها رو نمیشه اصلاح کرد. باید نابودشون کرد. من تمام عمرم رو دروغ گفتم بازجو. امروز اولین روزیه که دارم حقیقت رو میگم. هر چی می‌خواید بپرسید، من جواب میدم. فقط... فقط بذارید اون بچه‌ها در امان باشن.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۳

تیم پزشکی با احتیاط کامل، آرش، سارا و نیلوفر را روی برانکاردهای مخصوص قرار دادند. رها اصرار کرد که خودش همراه آن‌ها باشد. وقتی برانکاردها را به سمت آسانسورهای بزرگ و جدیدی که نیروهای ویژه باز کرده بودند می‌بردند، رها کنار آرش راه می‌رفت و دستش را محکم گرفته بود.
وقتی از آسانسور خارج شدند و به سطح زمین رسیدند، بعد از ماه‌ها (و برای آرش و سارا بعد از سال‌ها)، نسیم خنک و خشک کویر به صورتشان خورد. نور خورشید، آن هم نه از پشت شیشه‌های ضدگلوله، بلکه مستقیم و بی‌واسطه، روی پوستشان تابید.
آرش چشمانش را تنگ کرد و دستش را جلوی صورتش گرفت. اشک از گوشه‌ی چشمش جاری شد. با صدایی لرزان گفت:
_خانم دکتر... این... این همون خورشیده؟ انقدر... انقدر روشنه. انقدر گرمه.
رها دست دیگرش را روی شانه‌ی آرش گذاشت و گفت: _آره آرش جان. این همون خورشیده. و از این به بعد، هر روز صبح می‌بینیش. هر وقت بخوای.
سارا که هنوز نیمه‌بیهوش بود، زیر نور خورشید کمی تکان خورد و لبخند عمیق‌تری روی ل*ب‌هایش نشست. نیلوفر هم با وجود ضعف شدید، وقتی نسیم کویر موهای بلند و مشکی‌اش را تکان داد، نفس عمیقی کشید. انگار ریه‌هایش بالاخره هوای واقعی را تنفس می‌کردند.
آن‌ها را سوار یک آمبولانس مجهز و امن کردند که قرار بود آن‌ها را به یک بیمارستان خصوصی و فوق‌امن در تهران منتقل کند. رها هم کنارشان نشست. وقتی آمبولانس شروع به حرکت کرد و ساختمان مخوف و زیرزمینی نُوا در آینه‌ی عقب محو شد، رها احساس کرد یک وزنه‌ی صد کیلویی از روی سینه‌اش برداشته شده است. آن‌ها داشتند به دنیای واقعی برمی‌گشتند. دنیایی که پر از نقص بود، اما مال خودشان بود.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۴

سه روز از انتقال به بیمارستان گذشته بود. اتاق سارا رو به یک باغ کوچک داخلی بود و صدای پرندگان و باد لای درختان شنیده می‌شد. رها کنار تختش نشسته بود و داشت کتاب می‌خواند. ناگهان، صدای خش‌خش ملایمی شنید.
سارا پلک‌هایش را باز کرده بود. این بار، نگاهش گیج و وحشت‌زده نبود. مردمک‌هایش روی صورت رها فوکوس شده بودند و یک برقِ آشنا و زلال در آن‌ها دیده می‌شد. اثر داروی ۷-بلاک کاملاً از بین رفته بود.
رها کتاب را بست و با احتیاط جلو رفت:
_سارا؟ عزیزم... صدای من رو می‌شنوی؟
سارا ل*ب‌های خشکش را به هم مالید. رها سریع یک لیوان آب با نی به دستش داد. سارا چند جرعه آب خورد و نفس عمیقی کشید. بعد با صدایی ضعیف اما کاملاً واضح و شفاف گفت:
_رها... بوی خاک... بوی بارون میاد.
رها با خوشحالی اشک توی چشم‌هاش جمع شد و دست سارا را گرفت:
_آره سارا جان. دیشب بارون اومد. تو چطوری؟ درد داری؟
سارا سرش را به آرامی تکان داد:
__نه... دیگه درد ندارم. اون رودخانه... اون رودخانه‌ی نقره‌ای خشک شد رها. جاش رو یه چمنزار سبز گرفته. و من... من دیگه غرق نمیشم.
سارا مکث کرد و به اطراف نگاه کرد:
_آرش چطوره؟ نیلوفر؟ کیان؟
رها لبخند زد:
_همه‌شون خوبن. آرش داره توی راهرو راه میره و با پرستارا شوخی می‌کنه. نیلوفر هنوز ضعیفه ولی داره بهتر میشه. کیان هم از بخش ICU اومده بیرون و داره با لپ‌تاپش ور میره. همه‌شون منتظرن تو بیدار بشی.
سارا لبخند زد و اشک توی چشم‌هاش حلقه زد:
_ما نجات پیدا کردیم رها... ما واقعاً نجات پیدا کردیم.
رها پیشانی‌اش را بوسید و گفت:
_آره عزیزم. ما نجات پیدا کردیم. چون همدیگه رو داشتیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۵

یک هفته بعد، رها برای امضای آخرین مدارک قانونی و تحویل دادن تجهیزات شخصی‌اش، به ورودی محوطه‌ی نُوا برگشت. ساختمان حالا توسط نیروهای پلیس و تیم‌های پاکسازی محیط زیست مهر و موم شده بود. تابلوی بزرگ و براق نُوا از روی دیوار کنده شده بود و روی زمین افتاده بود.
رها کنار ماشینش ایستاد و به ورودی تونل‌های زیرزمینی نگاه کرد. جایی که ماه‌ها از عمرش را در آن گذرانده بود. جایی که ترسیده بود، جنگیده بود، و در نهایت، عشق را کشف کرده بود. او دست در جیب کتش کرد و گردنبند نقره‌ای ماه‌شکل مادرش، شیرین شمس، را بیرون آورد. آن را در مشتش فشرد و گرمای آن را حس کرد.
_مامان...!!
رها زیر ل*ب زمزمه کرد:
_تموم شد. دروازه بسته شد. ولی عشقت... عشقت باز موند. من پیدات کردم مامان. توی قلبم پیدات کردم.
کاویانی از پشت سرش صدا زد:
_رها! آماده‌ای؟ ماشین‌های دیگه دارن میرن.
کاویانی با لباس‌های معمولی و یک چمدان کوچک ایستاده بود. او قرار بود به عنوان شاهد کلیدی در دادگاه‌های بین‌المللی شهادت بدهد و بعد از آن، با هویت جدیدی در یک کشور دیگر زندگی‌اش را از صفر شروع کند.
رها لبخند زد و به سمت کاویانی رفت:
_بله دکتر، آماده‌م.
کاویانی نگاهی به ساختمان انداخت و آهی کشید: _باورش سخته. فکر می‌کردم اونجا قبرستون من بشه. ولی تو... تو اونجا رو به محل تولد دوباره‌ی ما تبدیل کردی.
رها در ماشین را باز کرد و قبل از سوار شدن، یک بار دیگر به آسمان آبی و بی‌انتها نگاه کرد. آسمانی که دیگر پر از سایه نبود.
_بزن بریم دکتر!
رها گفت و سوار ماشین شد.
_یه دنیای جدید منتظر ماست. و این بار، ما خودمون قوانینش رو می‌نویسیم.
ماشین روشن شد و به سمت جاده‌ی اصلی کویر حرکت کرد. پشت سر آن‌ها، آزمایشگاه نُوا در گرد و غبار محو می‌شد، اما در قلب رها، آرش، سارا، نیلوفر و کیان، نور سیمرغ برای همیشه روشن مانده بود.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۶

سه ماه از اون روز تاریخی گذشته بود. تهران پاییز بود و هوا بوی بارون و برگ‌های سوخته می‌داد. رها توی یه آپارتمان کوچک ولی دلباز در محله‌ی قدیمی شهر نشسته بود و داشت چای دم می‌کرد. بخار چای توی نور ملایم عصرگاهی می‌رقصید و صدای قل‌قل سماور، تنها صدایی بود که سکوت خونه رو پر می‌کرد. اینجا دیگه خبری از وزوز دستگاه‌ها، نورهای فلورسنت و بوی ضدعفونی‌کننده نبود. اینجا فقط صدای زندگی بود.
اما بازگشت به "زندگی عادی"، اصلاً عادی نبود. رها هنوز هم وقتی صدای ناگهانی بلندی می‌شنید، بدنش منقبض می‌شد. هنوز هم گاهی شب‌ها با حس سقوط از خواب بیدار می‌شد و باید چند دقیقه طول می‌کشید تا بفهمه روی تخت نرم خودش هست، نه روی صندلی فلزی سرد آزمایشگاه. ذهنش آزاد شده بود، اما بدنش هنوز خاطرات ترس رو نگه داشته بود. مثل یه زخم کهنه که با تغییر فصل درد می‌گیره.
صدای زنگ در شنیده شد. رها لیوان چای رو روی میز گذاشت و به سمت در رفت. آرش پشت در ایستاده بود. موهاش کوتاه‌تر شده بود و لباس‌های ساده و رنگی پوشیده بود. صورتش هنوز کمی لاغر بود، اما چشم‌هاش... چشم‌هاش دیگه اون نگاه گیج و وحشت‌زده رو نداشت. اون‌ها حالا پر از کنجکاوی و یه آرامش شکننده بودن.
_سلام خانم دکتر.
آرش با لبخندی خجالتی گفت:
_لبخشید مزاحم شدم. فقط... فقط خواستم ببینم حالتون چطوره.
رها در رو کامل باز کرد و با گرمی گفت:
_مزاحم نیستی آرش جان. خوش اومدی. بیا تو. چای تازه دمه.
آرش وارد شد و با احتیاد به اطراف نگاه کرد. انگار داشت تک‌تک وسایل خونه رو اسکن می‌کرد تا مطمئن بشه واقعی‌ان. روی مبل نشست و دستاش رو روی زانوهاش گذاشت.
_خونه‌تون خیلی قشنگه خانم دکتر، بوی زندگی میده.
رها کنارش نشست و گفت:
_اینجا خونه‌ی منه آرش. و از امروز به بعد، خونه‌ی تو هم هست. هر وقت خواستی، هر ساعتی از شبانه‌روز، در این خونه به روت بازه.
آرش سرش رو پایین انداخت و اشک توی چشم‌هاش جمع شد. اما این بار اشکِ درد نبود. اشکِ سپاسگزاری بود. او بالاخره فهمیده بود که "خانه" یک مکان فیزیکی نیست؛ خانه یعنی جایی که در آن دیده می‌شوی، بدون اینکه قضاوت شوی.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۷

یک هفته بعد، اولین جلسه‌ی درمانی گروهی در اتاق نشیمن همان آپارتمان برگزار شد. سارا، نیلوفر، کیان و آرش دور هم نشسته بودند. رها دیگر نقش "درمانگر رسمی" را نداشت؛ او فقط تسهیل‌گر بود. فضای جلسه کاملاً غیررسمی بود. بالشت‌های رنگی روی زمین ریخته شده بود و صدای موسیقی ملایمی از بلندگو پخش می‌شد. بوی گلاب و چوب سوخته فضا رو پر کرده بود.
سارا اولین کسی بود که حرف زد. او حالا کاملاً بهبود یافته بود و رنگ و لعاب طبیعی به صورتش برگشته بود.
_من دیشب دوباره خواب رودخانه رو دیدم.
با صدایی آرام ادامه داد:
_ولی این بار آبش زلال بود. و من توش شنا می‌کردم. نمی‌ترسیدم. فقط... فقط حس می‌کردم دارم شسته میشم. مثل اینکه تمام اون سال‌های تاریکی دارن از تنم پاک میشن.
آرش سر تکون داد و گفت:
_منم دیشب خواب دیدم. خواب دیدم توی باغ پرتقالم. ولی این بار سایه‌ها نبودن. فقط نور بود. و صدای خنده‌ی نیلوفر واقعی رو شنیدم. نه صدای اون دختر توی رویا. صدای واقعی‌اش.
نیلوفر که هنوز کمی ضعیف بود اما چهره‌اش کاملاً آرام و روشن شده بود، لبخند زد.
_منم دیگه صداها رو نمی‌شنوم آرش. اون زمزمه‌های ترسناک... تموم شدن. جاشون رو سکوت گرفته. یه سکوت که پر از صلحه. من بالاخره یاد گرفتم که سکوت، دشمن من نیست. سکوت، دوست منه.
کیان که همیشه ساکت‌ترین عضو گروه بود، عینکش را جابه‌جا کرد و با لحنی که حالا کمی نرم‌تر شده بود گفت:
_من داشتم فکر می‌کردم... ما قبلاً فکر می‌کردیم شیفتینگ یعنی فرار از واقعیت. ولی الان فهمیدم که شیفتینگ واقعی، یعنی برگشتن به واقعیت. یعنی پذیرفتن اینکه درد بخشی از زندگیه، ولی تمامِ زندگی نیست. ما دیگه نیاز نداریم به دنیاهای دیگه فرار کنیم. چون این دنیا... این دنیا مال خودمونه.
رها به تک‌تک آن‌ها نگاه کرد و احساس کرد قلبش پر از افتخار می‌شود. آن‌ها دیگر بیمار نبودند. آن‌ها هم‌مسیرانی بودند که زخم‌هایشان را به یکدیگر نشان می‌دادند و می‌گفتند:
_من هم همین درد را کشیده‌ام. تو تنها نیستی.
این، قدرتمندترین شکل درمان بود. نه با دارو، بلکه با حضور.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۸

با وجود پیشرفت‌های چشمگیر، شب‌ها هنوز سخت بودند. تروما مثل یک حیوان زخمی بود که گاهی از لانه‌اش بیرون می‌آمد و چنگ می‌انداخت. رها اغلب نیمه‌شب‌ها با صدای نفس‌نفس زدن یا ناله‌های خفه از خواب بیدار می‌شد. این صداها از اتاق‌های کناری می‌آمد.
یک شب، رها سریع از تخت بلند شد و به سمت اتاق آرش دوید. در را باز کرد و دید که آرش روی تخت نشسته و دست‌هایش را محکم روی گوش‌هایش فشار داده است. عرق سرد تمام صورتش را پوشانده بود و چشمانش به نقطه‌ای نامعلوم در تاریکی خیره شده بود.
_آرش!
رها با صدایی آرام اما محکم گفت:
_من اینجام. تو توی خونه‌ای، امنی!
آرش به سمت صدا برگشت. چشمانش گشاد و وحشت‌زده بود.
_خانم دکتر... اون‌ها برگشتن. سایه‌ها... دارن از دیوار رد میشن. دارن میگن من هنوز مال اونجام. من هنوز یه سوژه‌م.
رها کنار تختش نشست و دستش را روی دست‌های لرزان آرش گذاشت.
_نه آرش. اون‌ها فقط خاطره‌ان. خاطره‌هایی که دارن تلاش می‌کنن بیان بیرون. ولی تو دیگه سوژه نیستی، تو آزادی. به صدای من گوش بده، به بوی بالش‌هات توجه کن، به گرمای دستم حس کن، اینا واقعیت‌ان.
آرش نفس عمیقی کشید و سعی کرد تمرکز کند. چند ثانیه طول کشید تا وحشت از چشمانش محو شود. او دست رها را گرفت و محکم فشار داد.
_متأسفم خانم دکتر... فکر کردم تموم شده. ولی بعضی شب‌ها... بعضی شب‌ها انگار هیچ‌وقت تموم نمیشه.
رها سرش را تکان داد و گفت:
_اشکالی نداره آرش. کابوس‌ها بخشی از مسیر درمان‌ان. اون‌ها نشون میدن که مغزت داره تلاش می‌کنه زخم‌ها رو پردازش کنه. مهم اینه که تو تنها نیستی. هر وقت بیدار شدی، من اینجام. ما همه اینجاییم.
آن شب، رها تا صبح کنار آرش ماند. نه به عنوان درمانگر، بلکه به عنوان یک دوست. و فهمید که بازسازی، یک خط مستقیم نیست؛ یک مسیر مارپیچ است که گاهی به عقب برمی‌گردد، اما همیشه به سمت نور حرکت می‌کند.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲۹

چند روز بعد، رها وقتی به خانه برگشت، یک پاکت نامه‌ی سفید و ساده روی میز پیدا کرد. دست‌خط کیان بود. با دقت پاکت را باز کرد. داخلش یک کاغذ تا شده و یک قطعه کد چاپ شده بود. بوی کاغذ و یه عطر ملایم قهوه‌ی سوخته از اون می‌اومد.
_رها جان!
نمی‌تونستم این حرف‌ها رو، رو در رو بزنم. کلمات برای من همیشه سخت ن. اما تو به من یاد دادی که احساسات، مثل کدها، قابل ترجمه‌ن.
من مدتی است که دارم روی یک پروژه جدید کار می‌کنم. نه برای نُوا. نه برای هیچ سازمانی. برای خودمون. من دارم یک سیستم رمزنگاری جدید می‌سازم. سیستمی که بر اساس "همدلی" کار می‌کنه، نه ترس. این سیستم قراره به کسانی که مثل ما آسیب دیده‌ند کمک کنه تا صداشون رو بدون ترس از شنود یا قضاوت بیان کنن.
قطعه کدی که همراه نامه است، کلید دسترسی به اولین نسخه‌ی این سیستم هست. اسمش را گذاشتم "سیمرغ". نه به عنوان یک ابزار، بلکه به عنوان یک یادآوری. یادآوری اینکه ما می‌توانیم از دل تاریکی، نور بسازیم.
ممنونم که به من یاد دادی منطق بدون عشق، فقط یک ماشین حسابه. و عشق بدون منطق، فقط یک احساس گذرا. اما ترکیب این دو... این دو معجزه است.
با احترام و دوستی
کیان
رها نامه را چند بار خواند و اشک توی چشم‌هایش جمع شد. کیان، همان پسر منطقی و سرد، حالا داشت از قلبش کد می‌نوشت. او دیگر فقط یک هکر نبود؛ او یک شفا‌بخش دیجیتال بود. رها قطعه کد را در دست گرفت. این فقط یک تکنولوژی نبود؛ این میراث کیان بود. میراثی که نشان می‌داد حتی عمیق‌ترین زخم‌ها هم می‌توانند به منبع الهام تبدیل شوند.