پروژه ی سیمرغ | اثر مهیاس _کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[Mahyas]

#پارت ۱۴۰

شب به نیمه رسیده بود. آزمایشگاه در سکوتی ترسناک فرو رفته بود. اما این سکوت، آرامش نبود. سکوتِ قبل از طوفان بود.
رها توی اتاق کنترل نشسته بود و به مانیتورها خیره شده بود. نمودارهای EMF هنوز داشتن نوسان می‌کردن، اما حالا الگوشون تغییر کرده بود. از آشوب به نظم رسیده بودن. مثل وقتی که یه ارکستر قبل از شروع موسیقی، سازهاش رو کوک می‌کنه.
کاویانی کنارش نشسته بود و چای سرد شده‌اش رو می‌نوشید.
_کیان گفت کد آماده‌ست. فردا صبح اولین فرصت، سیستم رو اجرا می‌کنیم.
رها سر تکون داد:
_امیدوارم دیر نباشه دکتر. نیلوفر میگه اونا دارن یاد می‌گیرن. و آرش داره ضعیف میشه.
کاویانی به رها نگاه کرد. توی چشم‌هاش، یه تصمیم قطعی دیده شد.
_رها... اگر فردا کد کار نکنه... اگر سایه‌ها وارد شبکه بشن... من خودم سیستم رو از کار می‌اندازم. حتی اگه باعث بشه کل آزمایشگاه خاموش بشه. بهتره همه چیز خاموش بشه تا اینکه اونا وارد بشن.
رها دستش رو روی دست کاویانی گذاشت.
_ممنونم دکتر. ولی من قول میدم که کد کار کنه. چون این کد، فقط یه کد نیست. این کد، ترکیبی از منطق کیان و عشق منه. و عشق، قوی‌تر از هر الگوریتمیه.
در همون لحظه، چراغ‌های اتاق کنترل برای یه ثانیه سوسو زدن. و توی اون تاریکیِ کوتاه، رها توی انعکاس مانیتور، یه سایه دید. یه سایه که پشت سر کاویانی ایستاده بود و داشت بهش نگاه می‌کرد.
اما رها نترسید. کلید تعادل رو فعال کرد. نور طلایی توی وجودش درخشید و سایه محو شد.
رها لبخند زد. لبخندی که توش قدرت و امید بود.
_ما آماده‌ایم. بذارید بیان ما منتظرشونیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۱

ساعت ۳ بامداد بود. سکوت مطلق طبقه‌ی منفی سه رو فرا گرفته بود، فقط صدای وزوز ملایم دستگاه‌های تهویه و پمپاژ خون توی رگ‌های رها شنیده می‌شد. رها توی اتاق کنترل نشسته بود و با دقت مانیتورهای دوربین‌های مداربسته رو چک می‌کرد. کاویانی بهش گفته بود که یه باگ نرم‌افزاری توی سیستم ضبط دوربین‌های بخش سوژه‌ها ایجاد کرده که بهشون یه پنجره‌ی زمانی ۲۰ دقیقه‌ای میده. ۲۰ دقیقه که دوربین‌ها به جای تصویر زنده، یه لوپ ۱۰ دقیقه‌ای از راهروهای خالی رو پخش می‌کنن.
رها دکمه‌ی ارتباط داخلی رو زد. صداش رو روی فرکانس خصوصی تنظیم کرد، فرکانسی که فقط گیرنده‌های توی اتاق سوژه‌ها روشن بودن.
_آرش، سارا، کیان، نیلوفر... صدای من رو می‌شنوید؟
از بلندگوی کوچیک روی میز، صدای خش‌دار و خواب‌آلود آرش اومد:
_بله خانم دکتر... بیدارم. سایه‌ها نذاشتن بخوابم.»پ
بعد صدای آروم و لرزون سارا شنیده شد:
_منم بیدارم... حس می‌کردم صداتون رو توی سرم می‌شنوم.
کیان مثل همیشه بدون مقدمه و با لحنی منطقی گفت: _سیستم ارتباطی شما رمزنگاری نشده دکتر شمس. اگر ویکتور اسکن فرکانسی انجام بده، متوجه میشه. ولی با توجه به مشغول بودن سرورهای اصلی روی پروژه آلتیا، احتمال شنود کمتر از ۱۲ درصده. من آماده‌م.
و در آخر، صدای نیلوفر که مستقیماً توی ذهن رها طنین‌انداز شد:
_ما بیداریم رها. درها رو باز کن.
رها نفس عمیقی کشید. این اولین بار بود که هر چهار سوژه رو همزمان و به صورت فیزیکی از اتاق‌هاشون بیرون می‌آورد. اگر لو می‌رفت، نه تنها رها، بلکه کاویانی هم برای همیشه حذف می‌شد.
_بچه‌ها، در اتاق‌هاتون رو باز کنید. چراغ‌های راهرو رو با کنترل‌های دستی خاموش کنید. فقط از نور اضطراری قرمز استفاده کنید. بیاید سمت راهروی پشتی، من اونجام.
رها از اتاق کنترل خارج شد و به سمت راهروی پشتی دوید. قلبش تند می‌زد. این یه ریسک بزرگ بود، اما برای اجرای کد کیان و ایجاد سپر مشترک، اون‌ها باید فیزیکاً کنار هم بودن. اون‌ها باید "شبکه سیمرغ" رو توی دنیای واقعی هم فعال می‌کردن.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۲

راهروی پشتی، برخلاف راهروهای اصلی که سفید و استریل بودن، تاریک، مرطوب و پر از لوله‌های فلزی بود. بوی زنگ‌زدگی و روغن ماشین فضا رو پر کرده بود. انتهای راهرو، یه در آهنی سنگین به اتاق تأسیسات پشتی ختم می‌شد. رها کارت سطح ۵ رو زد و در با صدای جیرجیر بلندی باز شد.
داخل اتاق، دیگ‌های بخار بزرگ و ژنراتورهای برق اضطراری قرار داشتن. صدای کوبش ریتمیک پیستون‌ها مثل ضربان قلب یه هیولای مکانیکی بود. نور قرمز چراغ‌های اضطراری روی لوله‌ها می‌رقصید و سایه‌های عجیب و غریبی روی دیوار می‌انداخت. اما مهم‌ترین ویژگی این اتاق این بود که دیوارهاش با ورق‌های سربی ضخیم پوشیده شده بودن. این اتاق، تنها نقطه کور کل آزمایشگاه بود که هیچ سیگنال الکترومغناطیسی و هیچ دوربینی توش کار نمی‌کرد.
یکی‌یکی وارد شدن. اول آرش، با شونه‌های افتاده و چشم‌هایی که مدام به گوشه‌های تاریک اتاق می‌چرخید. بعد سارا، که پتوی نازک اتاقش رو دور خودش پیچیده بود و مثل یه روح سرگردان به نظر می‌رسید. کیان با عینکش و یه تبلت دست‌ساز وارد شد و بلافاصله شروع کرد به اسکن کردن محیط. و در آخر نیلوفر، که با قدم‌های آروم و بی‌صدا وارد شد و در رو پشت سرش بست.
رها وسط اتاق ایستاد و به چهره‌های رنگ‌پریده‌شون نگاه کرد.
_خب... بالاخره همگی اینجا هستیم. بدون دکتر کاویانی، بدون نگهبان‌ها، و بدون ویکتور. اینجا امن‌ترین جای دنیاست، چون حتی ماهواره‌های نُوا هم نمی‌تونن ما رو ببینن.
کیان تبلتش رو بالا آورد و گفت:
_من لوپ دوربین‌های راهرو رو روی ۱۴ دقیقه تنظیم کردم. ما دقیقاً ۱۴ دقیقه وقت داریم قبل از اینکه سیستم ری‌استارت بشه و متوجه غیبت ما بشن. پس لطفاً احساساتتون رو فاکتور بگیرید و بریم سراغ اصل مطلب.
آرش با عصبانیت گفت:
_احساسات؟ کیان، سایه‌ها دیشب سعی کردن خفه‌م کنن! تو نمی‌تونی اینا رو با کد و ریاضی حل کنی!
رها دستش رو بالا آورد:
_بس کنید هر دو! ما اینجا جمع نشدیم که دعوا کنیم. اومدیم که زنده بمونیم. کیان، در رو قفل کن. آرش، نفس عمیق بکش. سارا، نیلوفر... بیاید وسط.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۳

چهار نفر دور رها حلقه زدن. نور قرمز روی صورت‌هاشون افتاده بود و چهره‌هاشون رو ترسناک و در عین حال مصمم نشون می‌داد. رها دستش رو دراز کرد و دست آرش رو گرفت. آرش اولش مکث کرد، اما بعد انگشت‌های سرد و لرزونش رو دور دست رها حلقه کرد. سارا دست دیگه‌ی آرش رو گرفت. کیان با تردید نگاه کرد، اما در نهایت تبلتش رو روی یه لوله گذاشت و دستش رو توی دست سارا قرار داد. و نیلوفر دست کیان رو گرفت و حلقه بسته شد.
به محض بسته شدن حلقه، نیلوفر چشمانش رو بست. یه موج گرم و نامرئی توی اتاق پیچید. بوی خاک نم‌خورده و یاس، برای چند ثانیه بوی روغن و زنگ‌زدگی رو پوشوند.
نیلوفر با صدایی که توی سر هر پنج نفر طنین‌انداز شد گفت:
_ارتباط برقرار شد. سپرهای ذهنی فعالن. اینجا فقط صدای خودمونه. هیچ ناظری نمی‌تونه بشنوه.
رها لبخند زد.
_آفرین نیلوفر. بچه‌ها، حسش می‌کنید؟ این قدرت ماست. ویکتور فکر می‌کنه شما فقط چهار تا موش آزمایشگاهی هستید که باید به زور به هم وصل بشن تا یه باتری بزرگ بسازن. ولی اون نمی‌دونه که اتصال واقعی، با زور به وجود نمیاد. با "اعتماد" به وجود میاد.
آرش با صدایی لرزون گفت:
_ولی خانم دکتر... من می‌ترسم. می‌ترسم که اگر سپرهایمون رو باز کنیم، اون چیزهای لعنتی دوباره بیان تو. دیشب توی اتاقم... حس کردم دارن از توی پوستم رد میشن.
سارا محکم‌تر دست آرش رو فشار داد و گفت:
_آرش، تو تنها نیستی. دیشب منم حسش کردم. انگار یه چیزی داشت سعی می‌کرد خاطرات مامانم رو از توی سرم بدزده. ولی بعد... بعد یه نور آبی اومد و نذاشت. فکر کنم اون نور تو بودی آرش.
آرش با تعجب به سارا نگاه کرد:
_من؟ من که هیچ کاری نکردم، فقط داشتم گریه می‌کردم.
کیان عینکش رو جابه‌جا کرد و گفت:
_اشتباه می‌کنی آرش. امواج مغزی تو وقتی در حالت غم و همدلی عمیق هستی، فرکانسش دقیقاً با فرکانس آلفای سارا جفت میشه. تو ناخودآگاه یه سپر فرکانسی دورش ساختی. این اثبات می‌کنه که شبکه سیمرغ نه تنها توی DR، بلکه توی CR هم قابل فعال‌سازیه.
رها با افتخار بهشون نگاه کرد.
_دقیقاً! شما همدیگه رو نجات دادید، حتی بدون اینکه بدونید. حالا می‌خوام هر کدوم دقیقاً بگید چی دیدید. بدون سانسور. بدون ترس. ما باید پازل رو کامل کنیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۴

سکوت سنگینی حاکم شد، فقط صدای کوبش ژنراتورها شنیده می‌شد. آرش اول شروع کرد. نفس عمیقی کشید و گفت:
_من... منم سایه‌ها رو دیدم. ولی اون‌ها فقط سایه نبودن، اون‌ها فرم داشتن. شبیه آدم بودن، ولی صورت نداشتن. و بوی خاک مرده می‌دادن. وقتی نزدیک میشدن، حس می‌کردم خاطراتم دارن پاک میشن. انگار داشتن از مغزم تغذیه می‌کردن.
سارا سر تکون داد و با صدایی آروم ادامه داد:
_منم همین رو حس کردم. ولی برای من، اون‌ها شکل نداشتن. فقط یه گرسنگی بودن. یه حفره‌ی سیاه که می‌خواست من رو ببلعه. و وقتی اون گرسنگی اومد، خونم بنفش شد. خانم دکتر، اون خون بنفش... اون خون من نبود. اون خونِ اون دنیای دیگه بود. اون‌ها دارن از طریق رگ‌های من وارد میشن.
کیان تبلتش رو برداشت و یه نمودار نشون داد:
_تحلیل من اینه که اون‌ها "انرژی خوار" هستن. توی فیزیک کوانتوم، ما بهشون میگن "انگل های آگاهی". اون‌ها وجود مستقل ندارن، برای همین باید به یه میزبان وصل بشن. و ویکتور... ویکتور داره با باز کردن دروازه‌ی آلتیا، عملاً داره میزبان رو براشون آماده می‌کنه.
نیلوفر چشمانش رو باز کرد. چشم‌هاش توی نور قرمز، مثل دو تا گوی نقره‌ای می‌درخشیدن. با صدایی غمگین گفت:
_و من صدای اون‌ها رو می‌شنوم. اون‌ها فریاد می‌زنن. میگن "ما گرسنه‌ایم، ما سردمونه، ما می‌خوایم برگردیم خونه". ولی خونه‌ی اون‌ها اینجا نیست. خونه‌ی اون‌ها توی فضای بینابینیه. و ویکتور بهشون قول داده که اگر ما رو تسخیر کنن، می‌تونه بدن فیزیکی بهشون بده.
رها خشکش زد. این تکه‌ی گمشده‌ی پازل بود! ویکتور فقط نمی‌خواست یه ابرکامپیوتر بسازه. اون می‌خواست بدن سوژه‌ها رو به ناظران اجاره بده! در ازای چی؟ احتمالاً در ازای قدرت، یا شاید هم در ازای نجات دادن خودش از یه بیماری یا مرگ.
_ویکتور داره بدن‌های شما رو معامله می‌کنه.
رها با خشم گفت:
_اون می‌خواد آگاهی شما رو پاک کنه و اون موجودات رو جایگزین کنه. برای همین بود که دکتر لیلا رضایی تبدیل به یه سرور شد. اون اولین آزمایش بود.
آرش مشتش رو گره کرد:
_یعنی ما قراره بمیریم؟ و اون هیولاها بدن ما رو بدزدن؟؟
رها محکم گفت:
_نه آرش. تا وقتی من نفس می‌کشم، اجازه نمیدم این اتفاق بیفته. کیان، کد رو آماده کن. ما قراره یه تله براشون بذاریم. به جای اینکه دروازه رو ببندیم، دروازه رو باز می‌ذاریم، ولی مسیرش رو عوض می‌کنیم. ما اون‌ها رو به یه حلقه‌ی بسته می‌فرستیم؛ یه حلقه که خودمون کنترلش می‌کنیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۵

ناگهان، نور قرمز چراغ‌های اضطراری سوسو زد و برای دو ثانیه کاملاً خاموش شد. تاریکی مطلق اتاق رو فرا گرفت. صدای ژنراتورها هم برای یه لحظه قطع شد و سکوت کرکننده‌ای حاکم شد.
آرش یه جیغ خفه کشید و دست رها رو رها کرد. عقب رفت و به دیوار چسبید.
_اونا اومدن! اونا اومدن تو! تاریکی... من از تاریکی متنفرم! توی تاریکی اونا قوی‌ترن!
صدای نفس‌نفس زدن آرش توی تاریکی می‌پیچید. سارا شروع کرد به گریه کردن. کیان سریع سعی کرد تبلتش رو روشن کنه، اما دستگاه ارور میداد.
_تداخل الکترومغناطیسی شدید... اون‌ها دارن میدان رو دستکاری می‌کنن!
توی تاریکی، رها حس کرد که دمای اتاق داره به سرعت افت می‌کنه. سرمای استخوان‌سوز. و بوی خاک مرده... بوی تعفن. سایه‌ها داشتن از لای درزهای دیوار نشت می‌کردن.
_آرش! به من گوش بده!
رها فریاد زد و توی تاریکی دست‌هاش رو باز کرد تا آرش رو پیدا کنه.
_یادت نره! تو راننده‌ای! تو کنترل داری!
_نمی‌تونم!
آرش هق‌هق می‌کرد.
_خیلی سردمه... دارن دستم رو می‌گیرن...
نیلوفر صدایش رو توی ذهن همه فریاد زد:
_سپرها رو فعال کنید! سریع! آرش داره سقوط می‌کنه!
رها چشمانش رو توی تاریکی بست. کلید تعادل رو توی قلبش فشار داد. گرمای طلایی مادرش مثل یه خورشید توی سینه‌اش منفجر شد.
_آرش! دستت رو بده به من! به جای تاریکی، به صدای من گوش بده! به بوی بارون فکر کن! به خونه‌ی شمال فکر کن!
رها دست آرش رو توی تاریکی پیدا کرد. دستش یخ‌زده بود. رها دستش رو محکم گرفت و گرمای وجودش رو به اون منتقل کرد.
_من اینجام آرش. من نور هستم. تو هم نوری. بسوزونشون!
آرش نفس عمیقی کشید. لرزش بدنش کم‌کم بند اومد. توی تاریکی مطلق، یه نور طلایی ضعیف از کف دست رها و آرش شروع به درخشیدن کرد. نور، مثل یه شمشیر، سایه‌های چسبناک روی دیوار رو عقب راند.
کیان فریاد زد:
_فرکانس آرش داره بالا میره! گاما فعال شد! اون داره برمی‌گرده!
نور قوی‌تر شد و چراغ‌های اضطراری دوباره با یه صدای تق روشن شدن. سایه‌ها مثل بخار ناپدید شدن. آرش روی زمین زانو زده بود و عرق سرد از سر و روش می‌ریخت، اما لبخند می‌زد.
_دیدید... دیدید خانم دکتر؟ من نترسیدم. من نور شدم.
رها بغلش کرد و موهاش رو نوازش کرد.
_آفرین پسر شجاع. تو قوی‌تری از تاریکی. و ما... ما با هم، تاریکی رو شکست میدیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۶

نور طلایی که از دست آرش ساطع شده بود، کم‌کم محو شد، اما گرمای اون توی فضای اتاق تأسیسات باقی موند. رها هنوز دست آرش رو گرفته بود و نبضش رو چک می‌کرد. ضربان قلبش داشت به حالت عادی برمی‌گشت.
_عالی بود آرش.
رها با صدایی آروم گفت:
_تو ثابت کردی که نور درونیت قوی‌تر از تاریکی بیرونیه.
کیان تبلتش رو دوباره روشن کرد. صفحه نمایش یه بار چشمک زد و بعد نمودارهای پیچیده‌ای ظاهر شدن. _فرکانس گامای آرش برای ۳.۷ ثانیه پایدار موند. این رکورد جدیدیه. ولی ما وقت نداریم جشن بگیریم. لوپ دوربین‌ها فقط ۸ دقیقه دیگه اعتبار داره.
رها بلند شد و به وسط گروه برگشت.
_خب بچه‌ها، حالا که فهمیدیم قدرت داریم، باید ازش استفاده کنیم. کیان، کد تله رو توضیح بده.
کیان تبلتش رو بالا آورد تا همه ببینن. روی صفحه یه نقشه‌ی سه‌بعدی از آزمایشگاه دیده می‌شد که با خطوط نئونی آبی پوشیده شده بود.
_این شبکه‌ی الکتریکی و EMF کل ساختمونه. ویکتور داره از فرکانس تتا (۴ هرتز) برای باز کردن دروازه استفاده می‌کنه. من یه موج ایستاده طراحی کردم که فرکانس معکوس تتا یعنی ۴ هرتز منفی رو تولید کنه. وقتی این موج فعال بشه، مثل یه آینه عمل می‌کنه و انرژی ناظران رو به خودشون برمی‌گردونه.
سارا با ترس پرسید:
_یعنی چی؟ یعنی اونا آسیب می‌بینن؟؟
کیان سر تکون داد:
_نه آسیب فیزیکی. اون‌ها انرژی خالص هستن. اگر انرژی‌شون منعکس بشه، مجبور میشن به فضای بینابینی برگردن. مثل وقتی که صدا توی یه اتاق بسته اکو میشه و کم‌کم محو میشه.
آرش اخم کرد:
_ولی خانم دکتر، شما گفتید نباید بجنگیم. باید آشتی کنیم. این کد شبیه جنگه.
رها لبخند زد و گفت:
_آرش جان، این جنگ نیست. این "مرزگذاری"ـه. مثل وقتی که تو سپر ذهنی ساختی تا درد سارا رو جذب نکنی. ما داریم به ناظران میگیم: "شما اینجا جایی ندارید. لطفاً برگردید خونه." این دعوت به بازگشته، نه حمله.
نیلوفر سر تکون داد:
_رها درست میگه. من حس می‌کنم که این کد، بوی آرامش میده. نه بوی خشم.
کیان کمی مکث کرد و بعد گفت:
_باشه. پس اسم کد رو عوض می‌کنم. به جای "بازتابنده"، میذارمش "هدایت‌گر". هدف هدایت اونهاست، نه نابودیشون.
رها دستش رو روی شونه‌ی کیان گذاشت:
_آفرین کیان. حالا بگو چطور اجراش کنیم؟
کیان به نقشه اشاره کرد:
_ما باید چهار نقطه‌ی کلیدی رو همزمان فعال کنیم. هر کدوم از ما مسئول یه نقطه هستیم. من سرور مرکزی، آرش اتاق کنترل اصلی، سارا بخش سوژه‌ها، و نیلوفر اتاق تأسیسات پشتی. وقتی من دستور بدم، همه باید همزمان دکمه‌ی فعال‌سازی رو بزنیم. حتی یه ثانیه تأخیر باعث میشه موج ناقص باشه و نتیجه عکس بده.
رها نفس عمیقی کشید.
_پس ما باید هماهنگ باشیم. نه فقط فیزیکی، بلکه ذهنی. باید مثل یه ارکستر باشیم. کیان، تو رهبر ارکستری و ما سازها هستیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۷

سکوت کوتاهی حاکم شد. فقط صدای کوبش ژنراتورها شنیده می‌شد. رها به چهره‌های مصمم اطرافش نگاه کرد. آرش که دیگه نمی‌لرزید. سارا که اشک‌هاش خشک شده بود. کیان که با هیجان علمی به نقشه خیره شده بود. و نیلوفر که مثل یه لنگر آرامش بود.
_بچه‌ها!!
رها با صدایی آروم شروع کرد:
_ما دیگه سوژه نیستیم. ما دیگه قربانی نیستیم. ما یه تیم هستیم. و هر تیمی نیاز به یه اسم داره. یه اسم که هویت ما رو تعریف کنه.
آرش پرسید:
_مثل چی؟ مثل "تیم نجات" یا "گروه مقاومت"؟؟
رها سر تکون داد:
_نه. اون اسم‌ها خیلی نظامی‌ان. ما نظامی نیستیم. ما چیزی فراتریم. یادته نیلوفر چی گفت؟ اینکه ما مثل سی‌تا پرنده هستیم که با هم پرواز می‌کنن.
نیلوفر لبخند زد:
_سیمرغ... در افسانه‌های ما، سیمرغ نماد خرد، درمان و اتحاد بود. سی‌تا پرنده راهی بودن تا سیمرغ رو پیدا کنن. ولی وقتی رسیدن، فهمیدن که خودشون سیمرغ هستن. هیچ پرنده‌ی جداگانه‌ای وجود نداشت. فقط اتحاد اون‌ها بود که سیمرغ رو ساخت.
سارا با ذوق گفت:
_سیمرغ... چه اسم قشنگی! مثل داستان مامانم که همیشه برام تعریف می‌کرد.
کیان عینکش رو جابه‌جا کرد و گفت:
_از نظر ریاضی هم جالبه. سیمرغ یه سیستم غیرخطیه. خروجی‌اش برابر با مجموع ورودی‌ها نیست. خروجی‌اش بسیار بزرگتره. سینرژی، دقیقاً همین چیزی‌ه که ما نیاز داریم.
آرش لبخند زد:
_پس ما سیمرغ هستیم. نه چون قوی‌ایم. چون با همیم.
رها دستش رو دراز کرد و گفت:
_پس از امروز، ما شبکه‌ی سیمرغ هستیم. و قول میدیم که هیچ‌وقت همدیگه رو تنها نذاریم. حتی توی تاریکی.
همه دست‌هاشون رو روی دست رها گذاشتن. یه هرم انسانی از اعتماد و امید.
همه با هم زمزمه کردن:
_شبکه سیمرغ!!
و توی همون لحظه، یه لرزش گرم و مطبوع توی اتاق پیچید. نه از ژنراتورها، از وجود خودشون.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۸

رها گفت:
_خب، حالا که اسم داریم باید مطمئن بشیم که ارتباطمون پایداره. کیان گفت باید همزمان دکمه‌ها رو بزنیم. ولی توی اون لحظه‌ی حساس، ممکن استرس باعث بشه یکی‌مون دیرتر عمل کنه. برای همین باید یه راه ارتباطی بدون کلام داشته باشیم.
نیلوفر چشمانش رو بست:
_من آماده‌م. ولی این بار، فقط یه تصویر ساده می‌فرستم. نه احساس. نه صدا. فقط یه تصویر هندسی. چون تصاویر هندسی نویز کمتری دارن.
رها سر تکون داد:
_عاالیه. همه چشمانتون رو ببندید. سپرهای ذهنی رو فعال کنید. نیلوفر، تصویر رو بفرست.
چهار نفر چشمانشون رو بستن. سکوت مطلق. فقط صدای تنفس هماهنگشون شنیده می‌شد.
ناگهان، توی ذهن رها، یه شکل ظاهر شد. یه مثلث متساوی‌الاضلاع ساده، با خطوط سفید و درخشان روی زمینه‌ی سیاه. هیچ احساسی همراهش نبود. هیچ صدایی. فقط یه فرم خالص و واضح.
رها لبخند زد. _دیدمش، یه مثلث سفید!
آرش با هیجان گفت:
_منم دیدم! خیلی واضح بود! مثل یه لامپ نئون!
سارا زمزمه کرد:
_منم دیدم... ولی برای من یه کم آبی بود. شاید چون من به آب فکر می‌کردم.
کیان سریع تایپ کرد:
_جالبه. سارا رنگ رو اضافه کرده. این نشون میده که مغز هر کدوم از ما تصویر رو با فیل*تر شخصی‌اش پردازش می‌کنه، ولی فرم اصلی حفظ شده. این یعنی انتقال موفقیت‌آمیز بوده.
نیلوفر چشمانش رو باز کرد و لبخند زد:
_خوشحالم که دیدید. دفعه‌ی قبل که سعی کردم، درد و ترس رو هم فرستادم و همه چیز قاطی شد. ولی این بار... این بار فقط فرم بود. و فرم، امنه.
رها دست نیلوفر رو گرفت:
_آفرین نیلوفر. تو پیشرفت فوق‌العاده‌ای کردی. حالا ما یه زبان مشترک داریم. زبانی که ناظران نمی‌تونن هکش کنن. چون اون‌ها فقط احساسات رو می‌فهمن، نه فرم‌های خالص رو.

 

[Mahyas]

#پارت ۱۴۹

رها گفت:
_حالا نوبت منه. می‌خوام یه تصویر بفرستم که نماد مأموریتمونه. یه تصویر که وقتی دکمه‌ها رو می‌زنیم، همه‌مون به یاد بیاریم چرا داریم این کار رو می‌کنیم.
رها چشمانش رو بست. کلید تعادل رو توی قلبش فشار داد. تصویر مادرش، خونه‌ی شمالی، بارون و خاک نم‌خورده رو تجسم کرد. اما این بار، سعی کرد احساسات شدید رو فیل*تر کنه و فقط "فرم" رو نگه داره.
یه قطره بارون. ساده. شفاف. در حال سقوط.
توی ذهنش، قطره رو ساخت. گرد. صاف. بدون هیچ پس‌زمینه‌ای. فقط یه قطره‌ی خالص.
با ذهنش گفت: _بگیریدش !!
آرش اول واکنش نشون داد:
_قطره! مثل اشک... ولی اشکِ شادی!
سارا گفت:
_من بوی خاک رو حس کردم... ولی تصویر فقط قطره بود. عجیبه!
کیان با تحسین گفت:
_دکتر شمس، شما تونستید اطلاعات حسی رو از تصویر بصری جدا کنید. این سطح بالایی از کنترل ذهنیه. معمولاً افراد مبتدی نمی‌تونن این کار رو بکنن.
نیلوفر با صدایی آروم گفت:
_و من... من گرمای دست مادرت رو حس کردم رها. حتی توی تصویر ساده. چون عشق، فرم نداره. عشق، خودِ فرمه.
رها چشمانش رو باز کرد. اشک توی چشم‌هاش جمع شده بود، اما لبخند می‌زد.
_می‌بینید بچه‌ها؟ ما می‌تونیم هم ساده باشیم، هم عمیق. هم دقیق باشیم، هم عاشق. این قدرت ماست.
آرش با اشتیاق گفت:
_خاانم دکتر، منم می‌خوام امتحان کنم! می‌تونم یه تصویر بفرستم؟
رها لبخند زد:
_بله آرش، بفرست.
آرش چشمانش رو بست. چند ثانیه سکوت. بعد یه تصویر توی ذهن همه ظاهر شد. یه دست. دستی که انگشت‌هاش باز بود و نور طلایی از کف دستش ساطع می‌شد. ساده. قدرتمند. پر از امید.
سارا اشک ریخت:
_آرش... این دستِ توئه. دستِ نجات.
کیان سر تکون داد:
_فررم دست، نماد عملگراییه ! تو دیگه قربانی نیستی آرش. تو فاعلی.
نیلوفر لبخند زد:
_و نور... نورِ درونیت. که حالا مالِ همه‌ی ماست.
رها دست آرش رو گرفت:
_آفرین پسر شجاع. تو الان بخشی از زبان مایی. و ما با هم، حرف می‌زنیم.