پروژه ی سیمرغ | اثر مهیاس _کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[Mahyas]

#پارت ۲۴۰

فردای اون روز، تیتر تمام روزنامه‌های جهان یک چیز بود:
پروژه سیمرغ: جنایت علیه بشریت یا معجزه‌ی آگاهی؟"
فیلم‌های کوتاه از سخنان رها و دوستانش توی تمام شبکه‌های اجتماعی وایرال شد. مردم از سراسر دنیا پیام‌های حمایت ارسال می‌کردن. هشتگ #FreeSimorgh توی توییتر ترند اول جهان شد.
دولت رسماً اعلام کرد که فعالیت‌های شرکت نُوا غیرقانونی بوده و تمام دارایی‌های ویکتور کراس و شرکایش توقیف شد. ویکتور کراس که سعی کرده بود با یه جت خصوصی از کشور فرار کنه، توی فرودگاه امام خمینی دستگیر شد. عکس‌های دستگیری‌اش، که توش وحشت‌زده و درمانده به نظر می‌رسید، توی تمام اخبار پخش شد. اون حالا فقط یه مرد شکست‌خورده بود.
کاویانی هم به عنوان شاهد کلیدی احضار شد. اون توی دادگاه اعتراف کرد که سال‌ها از ترس سکوت کرده، اما حالا حاضر هست تمام حقایق رو فاش کنه. شهادت‌های کاویانی، مهر تأییدی بر حرف‌های رها بود و پرونده‌ی نُوا رو برای همیشه بست.
اما مهم‌تر از همه، واکنش جامعه‌ی علمی بود. انجمن‌های روانشناسی و علوم اعصاب سراسر جهان، بیانیه‌ای صادر کردن و استفاده از تکنیک‌های شیفتینگ و دستکاری آگاهی رو بدون رضایت آگاهانه و نظارت اخلاقی، ممنوع اعلام کردن. پروژه‌ی آلتیا به عنوان یه هشدار بزرگ برای آینده‌ی علم ثبت شد.
رها وقتی اخبار رو می‌خوند، احساس سبک‌بالى می‌کرد. اون‌ها نه تنها جون خودشون رو نجات داده بودن، بلکه جلوی تکرار چنین فجایعی رو گرفته بودن. میراث اون‌ها، ترس نبود. میراث اون‌ها، آگاهی بود.
شب همون روز، رها توی بالکن بیمارستان ایستاده بود و به آسمون نگاه می‌کرد. ستاره‌ها می‌درخشیدن. اون احساس کرد که مادرش هم اونجاست. توی نور ستاره‌ها. توی نسیم شب. توی قلبش.
رها لبخند زد و زمزمه کرد:
_مامان... ماموفق شدیم. ما بیدار شدیم. و حالا نوبت ماست که دنیا رو بیدار کنیم.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۱

شش ماه از اون روز بارونی و مصاحبه‌ی تاریخی گذشته بود. تهران حالا تو دل بهار بود و هوا پر از عطر شکوفه‌های گیلاس و صدای گنجشک‌ها شده بود. رها توی یه کافه‌ی دنج و قدیمی توی خیابون ولیعصر نشسته بود و داشت چای سبز می‌نوشید. بخار چای توی نور طلایی عصرگاهی می‌رقصید و صدای موسیقی ملایم پیانو فضا رو پر کرده بود. اینجا دیگه خبری از سکوت سنگین بیمارستان یا تنش دادگاه نبود. اینجا فقط صدای زندگی واقعی بود.
اما زندگی جدید، مثل یه لباس نو بود که هنوز باید اندازه‌ی تنش می‌شد. رها هنوز هم گاهی وقتی صدای بلند ناگهانی می‌شنید، بدنش منقبض می‌شد. هنوز هم گاهی شب‌ها با حس خفگی از خواب بیدار می‌شد. اما تفاوت بزرگ این بود که دیگه تنها نبود. دیگه مجبور نبود این ترس‌ها رو پنهان کنه. اون یاد گرفته بود که زخم‌هاش رو ب*غل کنه، نه اینکه ازشون فرار کنه.
صدای زنگ گوشی شنیده شد. پیامکی از طرف گروه سیمرغ اومد:
_امشب دورهمی داریم، خانه‌ی آرش. منتظرتون هستیم.
رها لبخند زد و جواب داد:
_میام، با کلی عشق.
اون فهمید که آزادی مطلق، به معنای نداشتن درد نیست. به معنای داشتن انتخابه. انتخاب اینکه با کی باشی، چطور زندگی کنی و چه کسی باشی. و اون انتخابش رو کرده بود. انتخاب کرده بود که با آدم‌هایی باشه که زبانش رو می‌فهمن.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۲

وقتی رها وارد آپارتمان آرش شد، بوی رنگ روغن و اسطوخودوس فضا رو پر کرده بود. آرش توی یه اتاق کوچک ولی پر از نور ایستاده بود و داشت روی یه بوم بزرگ نقاشی می‌کرد. موهاش بلندتر شده بود و لباس‌های رنگی و راحت پوشیده بود. صورتش هنوز کمی لاغر بود، اما چشم‌هاش... چشم‌هاش دیگه اون نگاه گیج و وحشت‌زده رو نداشت. اون‌ها حالا پر از شور و اشتیاق بودن.
_سلام خانم دکتر!
آرش با لبخندی گرم گفت:
_خوش اومدید. نقاشی‌هام رو ببینید.
رها به سمت بوم‌ها رفت. هر نقاشی، یه داستان بود. یه نقاشی از نور طلایی که سایه‌ها رو کنار می‌زد. یکی از رودخانه‌ی آبی که تبدیل به گل شده بود. و یکی از پرنده‌ای که بال‌هاش از جنس ستاره بود.
آرش کنارش ایستاد و گفت:
_این‌ها خاطرات من هستن. ولی دیگه کابوس نیستن. الان مال من هستن. من دارم اونا رو دوباره می‌سازم.
رها دستش رو روی شونه‌ی آرش گذاشت.
_تو فوق‌العاده‌ای آرش. تو درد رو به زیبایی تبدیل کردی!
آرش سرش رو پایین انداخت و اشک توی چشم‌هاش جمع شد. اما این بار اشکِ سپاسگزاری بود. او بالاخره فهمیده بود که هنر فقط کشیدن نیست؛ هنر یعنی زنده موندن و معنا بخشیدن به رنج.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۳

سارا توی گوشه‌ی اتاق روی یه مبل راحتی نشسته بود و داشت توی لپ‌تاپش تایپ می‌کرد. موهاش کوتاه‌تر شده بود و لباس‌های ساده و روشن پوشیده بود. وقتی رها نزدیک شد، سارا سرش رو بلند کرد و لبخند زد. _رها! خوش اومدی. دارم فصل آخر کتابم رو می‌نویسم.
رها کنارش نشست.
_چه خبر؟ عنوان کتاب چی شد؟؟
سارا لپ‌تاپ رو چرخوند تا رها ببینه. روی صفحه نوشته شده بود:
_رودخانه‌ی بیداری: سفری از غرق شدن به شنا کردن
سارا با صدایی آروم گفت:
_این داستان منه. داستان همه‌ی ماست. می‌خوام بنویسم که چطور تروما می‌تونه ما رو نابود کنه، ولی اگر اجازه بدیم می‌تونه ما رو دوباره بسازه.
رها چند خط اول رو خوند. کلمات سارا ساده ولی عمیق بودن. اون داشت تجربیاتش رو بدون سانسور و بدون ترس از قضاوت بیان می‌کرد.
_سارا... این کتاب می‌تونه به خیلی‌ها کمک کنه. به کسانی که فکر می‌کنن تنهان.
سارا لبخند زد و اشک توی چشم‌هاش حلقه زد.
_من دیگه نمی‌ترسم رها. من دیگه قربانی نیستم. من نویسنده‌ی داستان خودمم.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۴

کیان پشت یه میز کار مرتب نشسته بود و داشت با چند تا دانشجو توی جلسه‌ی آنلاین صحبت می‌کرد. عینکش رو جابه‌جا کرد و با لحنی نرم و صمیمی توضیح می‌داد:
_ببینید، هوش مصنوعی می‌تونه داده‌ها رو پردازش کنه، ولی نمی‌تونه "همدلی" رو بفهمه. برای همین سیستم رمزنگاری سیمرغ بر اساس الگوریتم‌های انسانی طراحی شده، نه ماشینی.
وقتی جلسه تموم شد، کیان به سمت رها اومد.
_سلام رها. خوش اومدی. داشتم درباره‌ی اخلاق در فناوری اعصاب درس می‌دادم.
رها لبخند زد.
_عالیه کیان. تو داری جلوی تکرار اشتباهات نُوا رو می‌گیری.
کیان سر تکون داد.
_من فهمیدم که منطق بدون قلب، خطرناکه. برای همین تصمیم گرفتم مستقل کار کنم. نه برای هیچ شرکتی ، برای مردم. برای کسانی که مثل ما آسیب دیدن.
کیان حالا دیگه اون پسر سرد و منطقی نبود. اون مردی بود که فهمیده بود علم واقعی، علمیه که خدمت به انسانیت باشه.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۵

نیلوفر روی تخت خوابیده بود و چشمانش بسته بود. اما این بار خوابش آرام بود. نفس‌هاش منظم و عمیق بود. رها کنارش نشست و دستش رو گرفت. دست نیلوفر گرم بود.
چند دقیقه گذشت. نیلوفر آروم چشمانش رو باز کرد. نگاهش دیگه خالی نبود. یه برق آشنا و زلال توش دیده می‌شد. لبخند کوچیکی روی ل*ب‌هاش نشست.
_رها...!!
زمزمه کرد: _بوی شکوفه میاد.
رها با خوشحالی اشک توی چشم‌هاش جمع شد.
_آره نیلوفر. بهار شده. و تو هم بیدار شدی.
نیلوفر سرش رو به آرامی تکان داد.
_صداها... صداها ساکت شدن. فقط صدای قلبت رو می‌شنوم. و صدای بارون.
رها پیشانی‌اش رو بوسید.
_تو قوی‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم نیلوفر. تو از دل تاریکی عبور کردی و نور رو پیدا کردی.
نیلوفر لبخند زد و اشک توی چشم‌هاش حلقه زد.
_ما نجات پیدا کردیم رها... ما واقعاً آزاد شدیم.
رها دست نیلوفر رو محکم فشار داد.
_آره عزیزم. ما آزاد شدیم. چون همدیگه رو داشتیم. و چون یاد گرفتیم که عشق، قوی‌تر از هر چیزیه.

 

[Mahyas]

#پادت ۲۴۶

دو هفته از اون روز بهار گذشته بود. نیلوفر حالا دیگه توی بیمارستان نبود. اون توی یه خانه‌ی کوچک و آفتاب‌گیر در دامنه‌ی البرز بستری شده بود. جایی که صدای پرندگان و باد لای درختان چنار، جایگزین وزوز دستگاه‌ها شده بود. رها هر روز عصر به دیدنش می‌رفت و کنارش روی ایوان می‌نشست.
نیلوفر هنوز گاهی دچار گیجی می‌شد. گاهی اسم‌ها رو قاطی می‌کرد یا لحظاتی سکوت می‌کرد و به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌شد. اما امروز... امروز فرق داشت. رها داشت براش از خاطره‌ی نقاشی‌های آرش تعریف می‌کرد. از اینکه چطور نور طلایی توی تابلوهاش می‌درخشید.
ناگهان، نیلوفر سرش رو چرخوند و مستقیم توی چشم‌های رها نگاه کرد. مردمک‌هاش شفاف و متمرکز بودن. و بعد... یه لبخند واقعی، گرم و بی‌واسطه روی ل*ب‌هاش نشست. نه لبخند مصنوعی یا عصبی. لبخندی که از عمق وجودش می‌اومد. لبخندی که سال‌ها بود منتظرش بودن.
_آرش...!!
نیلوفر با صدایی ضعیف اما واضح گفت _نقاشی‌هاش... بوی خاک نم‌خورده میده.
رها دستش رو روی دست نیلوفر گذاشت و اشک توی چشم‌هاش جمع شد. این اولین بار بود که نیلوفر یه خاطره‌ی خوش رو بدون ترس یا درد به یاد آورد. این لبخند، نشونه‌ی برگشتنِ "خودِ واقعی" نیلوفر بود. اون دیگه فقط یه ظرف خالی نبود. اون دوباره صاحب هویتش شده بود.
نیلوفر دست رها رو فشار داد و زمزمه کرد:
_من خوبم رها، واقعاً خوبم!
و در اون لحظه، زیر نور طلایی غروب، رها فهمید که بهبودی، یه خط صاف نیست. یه مسیر پر از فراز و نشیبه. ولی وقتی بالاخره به قله برسی، منظره‌ای که می‌بینی، ارزش تمام سختی‌ها رو داره.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۷

یک ماه بعد، رها تصمیم گرفت برای مدتی کوتاه از تهران دور بشه. اون نیاز داشت تا ذهنش رو از هیاهوی رسانه‌ها و دادگاه‌ها پاک کنه. مقصدش شمال ایران بود. همون جایی که توی رویاهایش همیشه پناهگاهش بود.
رها توی یه کلبه‌ی چوبی قدیمی کنار جنگل اقامت کرد. صبح‌ها با صدای بارون بیدار می‌شد و عصرها توی مه قدم می‌زد. اون دیگه دنبال فرار نبود. اون دنبال "حضور" بود. حضور توی لحظه‌ی حال. حضور توی بدن خودش.
یه روز، رها کنار رودخانه‌ای زلال نشست و دستاش رو توی آب سرد فرو برد. حس خنکی آب، بوی خاک مرطوب و صدای جریان آب، همه چیز رو واقعی کرد. اون فهمید که شیفتینگ واقعی، رفتن به دنیای دیگه نیست. شیفتینگ واقعی، یعنی برگشتن به همین دنیا. به همین لحظه. به همین نفس.
رها دفترچه‌ی یادداشتش رو باز کرد و نوشت:
_ما فکر می‌کردیم آزادی یعنی پرواز کردن. ولی آزادی یعنی زمین خوردن و بلند شدن. یعنی لمس کردن خاک و فهمیدن که خاک، مادر ماست. من دیگه نمی‌خوام به جای دیگه برم. من می‌خوام اینجا باشم. با تمام وجودم.
این سفر، سفر به بیرون نبود. سفر به درون بود. سفری برای آشتی با خودِ واقعی. و رها فهمید که بزرگترین کشفیات، نه توی آزمایشگاه‌ها، بلکه توی سکوت طبیعت و قلب انسان نهفته‌ست.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۸


بعد از شمال، رها به سمت غرب کشور رفت. به زیارتگاه‌های قدیمی و کوه‌های مقدس. اون نمی‌خواست دعا کنه یا طلب شفا کنه. اون می‌خواست "بشنوه". صدای کسانی که قرن‌ها بود توی این مکان‌ها آرامش پیدا کرده بودن.
توی یه صومعه‌ی سنگی قدیمی، رها ساعت‌ها روی زمین نشست و به معماری ساده و بی‌آلایش نگاه کرد. دیوارهای ضخیم، پنجره‌های کوچک و نور ملایمی که از شکاف‌ها وارد می‌شد. فضا پر از سکوت بود. نه سکوت خالی، بلکه سکوت پر از حضور.
رها چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید. بوی کندر و خاک قدیمی بینی‌اش رو پر کرد. اون احساس کرد که توی آغوش تاریخ قرار گرفته. احساس کرد که دردش، تنها دردش نیست. میلیون‌ها نفر قبل از اون، همین درد رو کشیده بودن و توی همین مکان‌ها التیام پیدا کرده بودن.
اون فهمید که "مقدس بودن"، به معنای جادویی بودن نیست. به معنای "امن بودن"ـه. جایی که می‌تونی نقابت رو برداری و خودِ واقعی‌ت رو نشون بدی. و رها فهمید که آزمایشگاه نُوا، دقیقاً عکس این مکان‌ها بود. جایی که نقاب اجباری بود و خودِ واقعی، ممنوع.
رها وقتی از صومعه خارج شد، احساس سبکی کرد. انگار بار سنگینی از روی دوشش برداشته شده بود. اون فهمید که التیام، یه فرآیند شخصیه. ولی ریشه‌ش، توی اتصال به چیزی بزرگتر از خوده. چه اون چیز خدا باشه، چه طبیعت، چه عشق.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴۹

وقتی رها به تهران برگشت، تغییر کرده بود. نه ظاهراً، بلکه درونیش. اون دیگه اون روانشناس مردد و ترسیده نبود. اون زنی بود که طوفان رو دیده بود و از دلش عبور کرده بود.
رها شروع کرد به برگزاری کارگاه‌های رایگان برای بازماندگان تروما. نه با متدهای خشک علمی. بلکه با روش‌های انسانی و هنری. اون به آدم‌ها یاد می‌داد چطور دردشون رو بنویسن، بکشن یا فقط بیان کنن. اون بهشون می‌گفت:
_درد شما، دشمن شما نیست. درد شما، معلم شماست. ولی نباید اجازه بدید معلم‌تون تبدیل به جلادتون بشه.
یکی از شرکت‌کننده‌ها، دختری جوان که سال‌ها بود کابوس می‌دید، بعد از جلسه به رها گفت:
_خانم دکتر... من فکر می‌کردم باید فراموش کنم تا خوب بشم. ولی شما گفتید نباید فراموش کنم. باید "بپذیرم". و امروز... امروز برای اولین بار، درد رو پذیرفتم. و درد، کمتر شد.
رها لبخند زد و گفت:
_فراموش کردن، فرار کردنه. پذیرفتن، زندگی کردنه. تو الان داری زندگی می‌کنی. و این، بزرگترین پیروزیه.
رها فهمید که واقعیت، یه چیز ثابت نیست. واقعیت، چیزی‌ه که ما با هم می‌سازیم. و اگر با عشق بسازیمش، می‌تونه زیبا باشه. حتی با وجود تمام زخم‌ها.