پروژه ی سیمرغ | اثر مهیاس _کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[Mahyas]

#پارت ۲۰

جلسه‌ی اون روز با آرش طولانی‌تر از برنامه بود. رها سعی کرد با تکنیک‌های ساده‌ی (اتصال به زمین) بهش کمک کنه تا کمتر تحت تأثیر صداها قرار بگیره. اما ته دلش می‌دونست که این فقط مسکنه، نه درمان.
عصر همون روز، کاویانی دوباره سراغش اومد. این بار توی دفترش.
_دکتر شمس، گزارش امروزتون رو خوندم. خوب کار کردید. آرش امروز کمتر اضطراب داشته.
رها نشست و گفت:
_ممنون. ولی دکتر، اون صدای دیوار... آرش هم شنیده. این یه توهم مشترکه. یا یه واقعیت فیزیکی که ما ازش بی‌خبریم.
کاویانی مکث کرد. بعد آروم گفت:
_می‌دونم. ما هم شنیدیم.
رها شوکه شد:
_شما هم شنیدید؟ پس چرا چیزی نگفتید؟
کاویانی عینکش رو برداشت و چشم‌هاش رو مالید. برای اولین بار، رها خستگی واقعی رو توی چهره‌اش دید.
_چون نمی‌دونستیم چیه. و چون می‌ترسیدیم اگر بگیم، تیم از هم بپاشه. ولی حالا که شما اینجایید... شاید وقتش رسیده که حقیقت رو بگیم.
رها انتظار داشت بشنوه که اون صداها نویز الکتریکی‌ان یا صدای دستگاه‌های قدیمی. اما کاویانی چیز دیگه‌ای گفت:
_اون صداها، صدای "مرز"ـه. مرز بین واقعیت ما و چیزی که آرش داره تجربه می‌کنه. و اون شمارش معکوس.. فکر می‌کنیم زمانِ رسیدنِ یه "رویداد"ـه.
رها پرسید: _چه رویدادی؟
کاویانی نگاهش کرد و با صدایی لرزان گفت: _نمی‌دونیم. ولی می‌دونیم که اگر نتونیم قبلش آرش رو ثبات بدیم، اون رویداد می‌تونه همه‌چیز رو نابود کنه حتی خودمون رو.
سکوت سنگینی حاکم شد. رها فهمید که دیگه راه برگشتی نیست. اون فقط یه روانشناس نبود؛ اون حالا بخشی از یه معمای بزرگ‌تر بود.
بلند شد و گفت:
_پس بهتره سریع‌تر کار رو شروع کنیم. من می‌مونم. تا آخرش.
کاویانی لبخند زد. این بار لبخندش واقعی بود.
_خوشحالم که این رو می‌شنوم دکتر شمس. چون ما به کسی مثل شما نیاز داریم. کسی که هم علم رو بفهمه، هم شجاعت داشته باشه.
رها از دفتر خارج شد. راهرو تاریک‌تر از قبل به نظر می‌رسید. اما دیگه نمی‌ترسید.
او تصمیمش رو گرفته بود. حتی اگه هزینه‌اش جانش باشه.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۱

ساعت دقیقاً ۱۰ صبح بود. نور سفید و بی‌روح لامپ‌های LED روی میز فلزی اتاق کنترل می‌تابید. رها آخرین جرعه‌ی قهوه‌ی سرد شده‌اش رو سر کشید و پرونده‌ی ضخیم آرش رو بست. امروز روز متفاوتی بود. دیگه قرار نبود فقط یه مشاهده‌گر باشه که داده‌های مانیتورها رو تحلیل کنه؛ امروز قرار بود رسماً آموزش رو شروع کنه.
در اتاق ایزوله رو باز کرد. آرش مثل همیشه روی تخت نشسته بود، اما این بار به جای خیره شدن به سقف، داشت با یه تکه نخ که از ملحفه کنده بود، یه گره کور می‌زد. وقتی رها وارد شد، سرش رو بلند کرد.
_سلام خانم دکتر. اومدی که دوباره مغزم رو اسکن کنی؟
رها لبخند زد و صندلی چرخ‌دار کنار تخت رو کشید و نشست.
_نه آرش جان. امروز اسکن و مانیتور در کار نیست. امروز می‌خوایم یه کم با هم ور بیایم. می‌خوام بهت یه سری ابزار بدم که خودت بتونی ذهنت رو کنترل کنی.
آرش نخ رو رها کرد و با شک و تردید نگاهش کرد: _ابزار؟ مثل اون قرص‌هایی که باعث میشن سه روز خوابم نبره و بعدش کابوس‌های رنگی ببینم؟
رها خندید، یه خنده‌ی کوتاه و صمیمی:
_نه، اصلاً اون مدلی نیست. ببین آرش، تو یه استعداد ذاتی داری. مغز تو فرکانس‌هایی رو دریافت می‌کنه که بقیه حتی نمی‌تونن تصور کنن. مشکل تو اینه که مثل یه راننده‌ی فرمول یک هستی که پشت فرمون نشسته ولی نمی‌دونه دنده‌ها چطور کار می‌کنن. هر وقت سرعت می‌گیری، می‌ترسی و تصادف می‌کنی. من اینجام که بهت یاد بدم چطور دنده عوض کنی.
چشم‌های آرش کمی برق زد. کلمه‌ی "تصادف" براش آشنا بود. دقیقاً حس هر شب‌های اون بود.
آروم گفت:
_خب... از کجا شروع کنیم؟ راستش رو بخوای، من از اون سایه‌ها خسته شدم. دیشب دوباره اومدن. فقط ایستاده بودن و نگاهم می‌کردن. هیچ کاری نکردن، ولی حس می‌کردم دارن خفه‌م می‌کنن.
رها یادداشتی توی ذهنش برداشت. "سایه‌های منفعل اما ترسناک". این یه سرنخ مهم بود.
گفت:
_دقیقاً به خاطر همین اومدم. ما امروز می‌خوایم یه تکنیک رو تمرین کنیم که بهش میگن "بررسی واقعیت". این تکنیک، کلید بیدار شدن توی خوابه. وقتی بیدار بشی، اون سایه‌ها دیگه نمی‌تونن کنترلت کنن.
آرش نفس عمیقی کشید و شونه‌هاش رو شل کرد:
_باشه من آماده‌م. فقط بهم بگو چیکار باید بکنم.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۲

رها یه تخته وایت‌برد کوچیک که از گوشه‌ی اتاق آورده بود رو روی پایه‌ی چرخ‌دار گذاشت و یه ماژیک آبی برداشت.
_ببین آرش، توی دنیای رویا یا وقتی داری شیفت می‌کنی، مغزت یه محیط رو برات می‌سازه. این محیط خیلی واقعی به نظر میاد. می‌تونی باد رو روی پوستت حس کنی، مزه‌ی غذا رو بچشی. اما مغز یه نقص کوچیک داره: نمی‌تونه جزئیات منطقی و ثابت رو برای طولانی‌مدت رندر کنه.
آرش ابروهاش رو در هم کشید:
_رندر؟ یعنی چی؟
رها روی تخته نوشت: Reality Check
_یعنی بررسی واقعیت. ببین، وقتی ما توی بیداری هستیم، یه سری چیزها ثبات دارن. مثلاً اگر به دستت نگاه کنی، پنج تا انگشت داره. اگر به ساعت نگاه کنی، زمان داره جلو میره. اما توی رویا، مغزت تنبله! اگر به دستت نگاه کنی و بعد سرت رو برگردونی و دوباره نگاه کنی، ممکنه دفعه‌ی بعد شش تا انگشت داشته باشی، یا انگشتات مثل موم آب بشن. یا ساعت رو نگاه کنی، ساعت ۱:۱۵ باشه، سرت رو برگردونی و دوباره نگاه کنی، بشه ۸۸:۹۹!
آرش با تعجب گفت:
_واقعاً؟ یعنی مغزم انقدر حواس‌پرتیه که نمی‌تونه یه ساعت رو ثابت نگه داره؟
رها ماژیک رو روی تخته گذاشت و مستقیم تو چشم‌هاش نگاه کرد:
_دقیقاً! ولی نکته‌ی کلیدی اینجاست: تو باید این رو به یه "عادت" تبدیل کنی. بررسی واقعیت فقط یه حرکت فیزیکی نیست، یه طرز فکره. تو باید توی طول روز، وقتی کاملاً بیداری، از خودت بپرسی: "آیا من الان خوابم؟" و بعد یه تست بزنی. اگر این کار رو روزی ده بار توی بیداری انجام بدی، مغزت شرطی میشه. و وقتی توی خواب یا حین شیفتینگ باشی، ناخودآگاه این سوال رو می‌پرسی و تست رو می‌زنی. و اونجاست که لامپ روشن میشه. اونجاست که می‌فهمی داری خواب می‌بینی و کنترل رو به دست می‌گیری.
آرش به تخته خیره شد. انگار داشت یه قطعه گمشده از پازل ذهنش رو پیدا می‌کرد.
_پس من باید توی بیداری تمرین کنم که توی خواب بیدار بشم؟ این یه کم عجیبه، ولی... منطقیه. راستش رو بخوای، من قبلاً هم یه چیزایی رو حس می‌کردم. مثلاً یه بار توی یه رویا، دستم رو نگاه کردم و دیدم انگشتام دارن کش میان. ولی انقدر ترسیدم که بیدار شدم.
رها لبخند زد:
_دیدی؟ تو خودت ذاتاً این کار رو بلدی. فقط ترست مانع میشه. از امروز، ما با هم تمرین می‌کنیم. دو تا تست ساده ولی فوق‌العاده قوی. آماده‌ای؟
آرش سر تکون داد و دست‌هاش رو روی زانوهاش گذاشت: _بگو.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۳

رها گفت:
_تست اول: نگاه کردن به دست. ساده‌ترین و در دسترس‌ترین ابزار تو، دستای خودته. همیشه همراهته.
رها دست راستش رو آورد بالا و کف دستش رو رو به آرش گرفت.
_حالا تو هم دستت رو بیار بالا. می‌خوام به کف دستت نگاه کنی. نه یه نگاه معمولی. می‌خوام با دقتِ یه ذره‌بین نگاه کنی.
آرش دستش رو آورد بالا. دستش کمی می‌لرزید.
رها ادامه داد:
_خط‌های کف دستت رو ببین. خطوط زندگی، خطوط عشق... اون خطوط ریز و چروک‌های بین انگشتات رو حس کن. گرمای پوستت رو حس کن. حالا انگشتات رو بشمار. از شست شروع کن. یک، دو، سه، چهار، پنج. درسته؟
آرش با دقت نگاه کرد:
_یک... دو... سه... چهار... پنج. آره، پنج تاست.
رها گفت:
_عالیه. حالا این کار رو بکن: دستت رو مشت کن و چشمات رو ببند. سه ثانیه نگه دار. بعد چشمات رو باز کن و دوباره به دستت نگاه کن و بشمار. بزن بریم.
آرش چشم‌هاش رو بست. مشت کرد. یک... دو... سه... چشم‌هاش رو باز کرد و به دستش خیره شد.
ناگهان رنگش پرید. نفسش تو سینه حبس شد.
با صدایی لرزون گفت:
_دکتر... دکتر شمس...
رها با آرامش پرسید:
_چی می‌بینی آرش؟ چند تاست؟
آرش دستش رو جلوی صورتش گرفت و عقب عقب رفت:
_شش تا... شش تا انگشت دارم! اون یکی... اون یکی از کجا اومد؟!
رها دستش رو روی دست آرش گذاشت. دستش یخ کرده بود.
_آرش، به من نگاه کن. به من نگاه کن!
رها با صدایی محکم اما مهربون گفت:
_تو توی اتاق ایزوله‌ای. تو بیداری. به دست من نگاه کن. چند تا انگشت دارم؟
آرش با چشم‌های وحشت‌زده به دست رها نگاه کرد. نفس‌نفس می‌زد.
_پنج... پنج تا.
دوباره به دست خودش نگاه کرد. این بار پنج تا بود. لرزش دستش بند اومد. عرق سرد روی پیشونیش نشسته بود.
رها آروم گفت:
_دیدی چی شد؟ تو برای چند ثانیه، بدون اینکه بخوای، وارد یه حالت نیمه‌رویا شدی. مغزت تحت استرس، دستت رو اشتباه رندر کرد. این یعنی تو پتانسیلش رو داری. ولی چون ترسیدی، کنترل رو از دست دادی. از این به بعد، هر وقت این تست رو زدی و دیدی انگشتات شش تاست، نترس. به خودت بگو: "آها! من خوابم. من کنترل اینجام." و اون سایه‌ها ناپدید میشن.
آرش دستش رو محکم مشت کرد و باز کرد. انگار می‌خواست مطمئن بشه که واقعاً پنج تاست.
آروم گفت:
_سخت‌تر از اون چیزی بود که فکر می‌کردم. وقتی دیدم شش تاست، واقعاً حس کردم دارم دیوونه میشم.
رها لبخند زد:
_به همین دلیله که باید توی بیداری تمرین کنی تا مغزت عادت کنه. حالا بریم سراغ تست دوم. این یکی رو بیشتر دوست خواهی داشت.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۴

رها از روی میز، یه ساعت دیجیتال کوچیک و قرمز رنگ رو برداشت. این ساعت‌های قدیمی بود که اعدادش با نور LED قرمز نشون داده می‌شد.
_تست دوم: ساعت دیجیتال. همونطور که گفتم، مغز توی رویا نمی‌تونه مفهوم زمان و اعداد ثابت رو حفظ کنه. هر بار که به ساعت نگاه می‌کنی و سرت رو برمی‌گردونی، اعداد عوض میشن.
رها ساعت رو روشن کرد و جلوی آرش گرفت. ساعت ۱۰:۴۲رو نشون می‌داد.
_به این عدد نگاه کن. ۱۰:۴۲. خوب به خاطر بسپارش. حالا سرت رو برگردون به دیوار روبروت. به اون لکه‌ی روی دیوار خیره شو. پنج ثانیه صبر کن. بعد دوباره به ساعت نگاه کن.
آرش سرش رو برگردوند. رها آروم شمرد:
_یک... دو... سه... چهار... پنج. حالا برگرد و به ساعت نگاه کن.
آرش سرش رو برگردوند. به ساعت خیره شد. چند ثانیه طول کشید.
_۱۰:۴۲. عوض نشد.
رها لبخند زد:
_چون تو بیداری و ساعت واقعی‌ه. حالا می‌خوام یه کاری بکنیم. می‌خوام چشمانت رو ببندی و تصور کنی توی یه رویا هستی. همون رویایی که دیشب دیدی. خودت رو توی اون فضا تصور کن. ساعت رو توی دستت بگیر و همین تست رو توی ذهنت بزن.
آرش چشمانش رو بست. نفس‌هاش عمیق شد. رها می‌تونست ببینه که امواج مغزی‌اش روی مانیتور پشت سرش داره تغییر می‌کنه. از بتا به آلفا، و بعد کم‌کم به سمت تتا میرفت.
رها آروم گفت:
_الان توی رویایی. به ساعت نگاه کن. ببین چند رو نشون میده.
آرش با چشمان بسته زمزمه کرد: _۱:۴۲...
رها گفت:
_حالا سرت رو برگردون. به دیوار روبروت توی رویا نگاه کن. پنج ثانیه صبر کن... و حالا دوباره به ساعت نگاه کن.
چند ثانیه سکوت مطلق. ناگهان، ضربان قلب آرش روی مانیتور یه جهش کوچیک کرد.
آرش با چشمان بسته، با صدایی که از تعجب و هیجان می‌لرزید گفت:
_۸:۹۹... نه... صبر کن... داره عوض میشه... الان نوشته "فرار کن"... دکتر، اعداد دارن تبدیل به حروف میشن!
رها سریع گفت:
_آرش! چشمات رو باز کن. برگرد به اتاق. برگرد به اینجا.
آرش یهو چشمانش رو باز کرد. نفس عمیقی کشید و به ساعت واقعی روی میز نگاه کرد. ۱۰:۴۵
لبخند بزرگی روی صورتش نشست. یه لبخند واقعی و درخشان که رها تا اون لحظه ازش ندیده بود.
_باورم نمیشه... واقعاً انجامش دادم. توی ذهنم، ساعت رو تغییر دادم. یعنی من می‌تونم کنترلش کنم؟
رها با افتخار سر تکون داد:
_تو نه تنها می‌تونی کنترلش کنی، تو داری قوانین اون دنیا رو می‌شکنی. این اولین قدم برای بیداریه آرش. تو الان فهمیدی که چطور باید مچِ مغزت رو بگیری.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۵

جلسه داشت تموم می‌شد. آرش خسته بود، اما یه حس سبکی و آرامش عجیب توی چهره‌اش دیده می‌شد. انگار بار سنگینی از روی دوشش برداشته شده بود. رها داشت وسایلش رو جمع می‌کرد که تصمیم گرفت یه سوال مهم رو بپرسه. سوالی که از اول ذهنش رو درگیر کرده بود.
رها صندلی رو چرخوند و روبروی آرش نشست. لحنش رو از حالت آموزشی به حالت درمانی تغییر داد. نرم‌تر، عمیق‌تر.
_آرش، ما امروز دو تا تکنیک عالی رو یاد گرفتیم. تو استعداد فوق‌العاده‌ای داری. ولی یه چیزی هنوز مثل یه دیوار آجری جلوت رو گرفته.
آرش که داشت با ملحفه بازی می‌کرد، دستش رو متوقف کرد. نگاهش رو از رها دزدید:
_دیوار آجری؟
رها آروم گفت:
_ترس. تو از بیدار شدن می‌ترسی. نه از خودِ خواب، بلکه از چیزی که توی بیداریِ توی خواب می‌بینی. اون سایه‌ها... اون‌ها فقط توهمات تصادفی مغز نیستن. اون‌ها یه معنایی دارن. می‌خوام بدونم... اون سایه‌ها شبیه چی هستن؟ یا شبیه کی هستن؟
سکوت سنگینی اتاق رو پر کرد. فقط صدای وزوز ملایم تهویه شنیده می‌شد. آرش سرش رو پایین انداخت. موهای ژولیده‌اش افتاد روی صورتش و سایه‌ای روی چشم‌هاش انداخت.
چند دقیقه طول کشید تا بالاخره با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، حرف زد:
_اون‌ها شبیه من هستن.
رها تعجب کرد:
هشبیه تو؟ یعنی چی؟؟
آرش سرش رو بلند کرد. چشم‌هاش خیس بود.
_آره. وقتی دقیق بهشون نگاه می‌کنم... قبل از اینکه بترسم و فرار کنم... می‌بینم که سایه‌ها صورت ندارن، ولی فرم بدنشون... فرم بدنشون مال منه. مثل یه آینه‌ی سیاه و کثیفن. مثل نسخه‌ای از من که پر از خشم و پشیمونیه.
رها با دقت گوش می‌داد. این یه بینش روانشناختی عمیق بود.
_پشیمونی؟ از چی پشیمونی آرش؟
آرش نفس لرزانی کشید. دستش رو روی سینه‌اش گذاشت، انگار می‌خواست جلوی درد فیزیکی رو بگیره.
_من شیفتینگ رو شروع نکردم که قدرت پیدا کنم خانم دکتر. من شروع کردم چون... چون نمی‌تونستم اینجا دووم بیارم. دو سال پیش... یه تصادف بود. من راننده بودم. خواهرم... نیلوفر...
آرش مکث کرد. بغض راه گلویش رو بست.
_نیلوفرِ من... توی این واقعیت مرد. ولی من توی واقعیت‌های دیگه، توی رویاها، دنبال گشتن. می‌خواستم پیداش کنم. می‌خواستم یه واقعیتی رو پیدا کنم که اون توش زنده باشه. ولی هر چی جلوتر رفتم، هر چی عمیق‌تر شیفت کردم، اون سایه‌ها قوی‌تر شدن. انگار کائنات داشت بهم می‌گفت: "تو حق نداری فرار کنی. تو باید بمونی و درد رو تحمل کنی."
اشک از گوشه‌ی چشم آرش چکید و روی گونه‌ی رنگ‌پریده‌اش لغزید.
_من نمی‌ترسم که دیوونه بشم دکتر. من می‌ترسم که اگر واقعاً بیدار بشم و کنترل رو به دست بگیرم... اگر واقعاً بتونم به واقعیتی برم که نیلوفر توش زنده‌ست... ببینم که اونجا هم من مقصرم. می‌ترسم که حتی توی رویاها هم نتونم خودم رو ببخشم.
رها خشکش زد. قلبش فشرده شد. حالا همه چیز واضح بود. آرش یه بیمار روانی نبود؛ اون یه انسان داغدار بود که غمِ از دست دادن، ذهنش رو به سمت مرزهای ممنوعه‌ی واقعیت هل داده بود. و شرکت نُوا داشت از این درد برای آزمایش‌های خودش سوءاستفاده می‌کرد.
رها بلند شد، دور تخت رفت و دستش رو روی شونه‌ی آرش گذاشت.
_آرش... گوش کن. شیفتینگ فرار از درد نیست. ما نمی‌ریم که گذشته رو پاک کنیم. ما میریم تا نسخه‌ای از خودمون رو پیدا کنیم که قوی‌تره، تا بتونیم اون آرامش رو بیاریم توی همین واقعیت. نیلوفر... هر جا که باشه، نمی‌خواد تو توی سایه‌ها گم بشی.
آرش سرش رو روی دست رها گذاشت و مثل یه بچه‌ی کوچک شروع کرد به گریه کردن. گریه‌ای که سال‌ها بود توی گلوش گیر کرده بود.
رها اونجا ایستاد و بهش اجازه داد خالی بشه. اما توی ذهنش، یه تصمیم بزرگ گرفته بود.
_من آرش رو نجات میدم. نه برای نُوا. نه برای کاویانی. برای خود آرش. و بعد... بعد این کل این پروژه ی لعنتی رو رسوا می‌کنم.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۶

گریه‌های آرش کم‌کم بند اومد. نفس‌هاش هنوز بریده‌بریده بود، اما اون سنگینیِ خفه‌کننده‌ای که همیشه روی سینه‌اش بود، انگار یه ذره سبک‌تر شده بود. رها دستمال کاغذی بهش داد و دوباره روی صندلی کنار تخت نشست. سکوت اتاق دیگه ترسناک نبود؛ یه سکوت امن بود.
رها با صدایی آروم گفت:
_آرش، می‌دونم حرف زدن درباره‌ی نیلوفر چقدر سخته. ولی برای اینکه بتونی اون سایه‌ها رو کنترل کنی، باید بفهمیم اون‌ها دقیقاً از کجا میان. اون‌ها فقط تصویرِ پشیمونی نیستن؛ اون‌ها ریشه دارن. می‌تونی بهم بگی... قبل از تصادف، را*ب*طه‌تون چطور بود؟ یه خاطره‌ی خوب از بچگی‌تون یادت میاد؟
آرش دستمال رو توی مشتش مچاله کرد. چند ثانیه طول کشید تا بتونه تمرکز کنه. بعد یه لبخند خیلی کوچیک و تلخ روی لبش نشست.
_بچگی... آره. ما توی یه خونه‌ی قدیمی توی شمال زندگی می‌کردیم. حیاط پر از درخت پرتقال بود. نیلوفر دو سال از من کوچک‌تر بود. همیشه دنبالم راه می‌افتاد.
چشم‌هاش رو بست و انگار داشت اون لحظه رو دوباره تجربه می‌کرد:
_یه بار، تابستون بود. من داشتم سعی می‌کردم از دیوار باغچه بالا برم که سیب بردارم. نیلوفر پایین ایستاده بود و جیغ می‌زد که "آرش بیا پایین، مامان دعوات می‌کنه!". ولی من گوش نمی‌دادم. وقتی رسیدم بالای دیوار، پام لیز خورد و افتادم توی باغچه‌ی همسایه. زانویم زخم شد و خون اومد. گریه‌م گرفت. نیلوفر... اون نترسید. اومد تو، دستم رو گرفت و گفت: "گریه نکن آرش جان. دردش زود میره. بیا بریم خونه، من بهت آب‌نبات میدم."
صدای آرش لرزید:
_اون وقتا... اون قوی‌تر از من بود. همیشه مراقبم بود. ولی روز تصادف... من پشت فرمون بودم. جاده لغزنده بود. ماشین پیچید... و اون... اون دیگه هیچ‌وقت نگفت "دردش زود میره".
آرش سرش رو بین زانوهاش گرفت و شونه‌هاش لرزید.
_سایه‌ها... اون‌ها صدای نیلوفر رو در میارن. میگن "چرا منو نجات ندادی؟ چرا تو زنده‌ای و من نه؟" هر بار که می‌خوام شیفت کنم، این صداها بلندتر میشن. انگار دارن تنبیه‌م می‌کنن.
رها با دقت گوش می‌داد. قلبش فشرده می‌شد، اما می‌دونست که نباید احساساتی بشه. باید حرفه‌ای بمونه.
آروم گفت:
_آرش، اون صداها واقعی نیستن. اون‌ها صدای عذاب وجدانِ تو هستن، نه صدای نیلوفر. نیلوفرِ واقعی، همون دختری بود که دستت رو گرفت و گفت درد زود میره. اون دختر الان توی قلب تو زنده‌ست، نه توی اون سایه‌های سیاه.
آرش سرش رو بلند کرد. چشم‌هاش قرمز بود، اما نگاهش واضح‌تر شده بود.
_پس چیکار کنم؟ چطور اون صداها رو خاموش کنم؟
رها گفت:
_ما خاموششون نمی‌کنیم. ما باهاشون صحبت می‌کنیم. دفعه‌ی بعد که سایه‌ها اومدن، به جای فرار کردن، وایسا. بهشون نگاه کن و بگو: "من می‌دونم شما دردِ من هستین. ولی شما نیلوفر نیستین. من نیلوفر رو دوست دارم و به یادش میارم." ببین چی میشه.
آرش نفس عمیقی کشید. انگار یه بارِ سنگین از روی دوشش برداشته شده بود.
_باشه... امتحان می‌کنم.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۷

رها دید که آرش هنوز کمی مضطربه. بدنش سفت بود و شونه‌هاش بالا رفته بود. تصمیم گرفت قبل از پایان جلسه، یه تکنیک فیزیکی ساده بهش یاد بده که بتونه تو لحظات بحرانی ازش استفاده کنه.
_آرش، یه چیز دیگه هست که می‌خوام بهت یاد بدم. یه تکنیک تنفسی که مثل یه دکمه‌ی "توقف اضطراری" برای مغزت عمل می‌کنه. اسمش تنفس ۴-۷-۸ هست. دکتر اندرو ویل این رو ابداع کرده و واقعاً معجزه می‌کنه.
آرش با کنجکاوی پرسید:
_چطور کار می‌کنه؟
رها توضیح داد:
_ببین، وقتی می‌ترسی یا استرس داری، بدنت وارد حالت "جنگ یا گریز" میشه. ضربان قلبت بالا میره، عضلاتت سفت میشن و مغزت پیام خطر می‌فرسته. این تکنیک، سیستم عصبی پاراسمپاتیک رو فعال می‌کنه. یعنی به بدنت میگه: "آروم باش، خطری نیست."
رها دستش رو روی شکمش گذاشت تا حرکت دیافراگم رو نشون بده:
_حالا با من انجام بده. اول، زبانِت رو بذار پشت دندان‌های جلویی بالا. دهانت رو ببند. حالا از بینی، آروم و عمیق نفس بکش و تا چهار بشمار: یک... دو... سه... چهار.
آرش چشم‌هاش رو بست و طبق دستور رها نفس کشید. قفسه‌ی سینه‌اش بالا اومد.
رها ادامه داد:
_حالا نفست رو حبس کن و تا هفت بشمار: یک... دو... سه... چهار... پنج... شش... هفت.
صورت آرش کمی قرمز شد، اما مقاومت کرد.
رها با صدایی نرم گفت:
_عالیه. حالا از دهان، با یه صدای "هووف" آرام نفست رو بیرون بده و تا هشت بشمار: یک... دو... سه... چهار... پنج... شش... هفت... هشت.
آرش نفسش رو بیرون داد. صدای بازدمش مثل یه بادِ گرم و آرام بود.
رها لبخند زد:
_حالا این چرخه رو سه بار دیگه تکرار کن. هر بار که شمارش می‌کنی، تصور کن یه نور آبی ملایم وارد بدنت میشه و تمام تنش و ترس رو می‌شوره و می‌بره.
آرش سه دور دیگه تنفس رو انجام داد. با هر بازدم، شونه‌هاش پایین‌تر می‌اومد و خطوط چهره‌اش نرم‌تر می‌شد. وقتی چشم‌هاش رو باز کرد، نگاهش کاملاً متفاوت بود. آرام، حاضر و متعادل.
_باورم نمیشه... حس می‌کنم یه وزنه‌ی ده کیلویی از روی سینه‌م برداشتن.
رها سر تکون داد:
_این قدرتِ تنفسه آرش. هر وقت سایه‌ها اومدن، یا هر وقت احساس کردی داری کنترل رو از دست میدی، اول این تنفس رو انجام بده. بعد بررسی واقعیت رو بزن. این دو تا با هم، سپر دفاعی تو هستن.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۸

ساعت نزدیک به ۱۱ بود. رها می‌دونست که وقت جلسه داره تموم میشه، اما می‌خواست یه تکنیک دیگه رو هم معرفی کنه که برای خواب شبانه‌ی آرش مفید باشه.
_آرش، یه تمرین دیگه هست که می‌خوام امشب قبل از خواب انجام بدی. اسمش "آرام‌سازی پیش‌رونده عضلانی" هست. این کمک می‌کنه که بدنت قبل از ورود به حالت تتا، کاملاً ریلکس بشه و احتمال ورود سایه‌ها کمتر بشه.
آرش با علاقه پرسید: _چطوریه؟
رها گفت:
_خیلی ساده‌ست. دراز بکش و چشمانت رو ببند. از نوک انگشت‌های پای راستت شروع کن. عضلاتش رو تا جایی که می‌تونی سفت کن. پنج ثانیه نگه دار... و حالا یهو شل کن. حس کن که تمام تنش از اون قسمت خارج میشه و جای خودش رو به گرما و سبکی میده.
آرش دراز کشید و چشمانش رو بست. رها با صدایی یکنواخت و آرام راهنمایی‌اش می‌کرد:
_حالا برو بالاتر. مچ پا... ساق پا... زانو... ران... باسن... شکم... قفسه‌ی سینه... دست‌ها... گردن... و در آخر، صورت. تمام عضلات صورتت رو شل کن. فکت رو باز کن. زبانت رو از سقف دهان جدا کن. پلک‌هات رو سبک کن.
صدای رها مثل یه لالایی بود. آرش کاملاً ریلکس شده بود. تنفسش عمیق و منظم بود. مانیتورها نشون می‌دادن که امواج مغزی‌اش به آرامی وارد ناحیه‌ی آلفا شده.
رها آروم ادامه داد:
_حالا تصور کن یه نور طلایی گرم از پاهات شروع میشه و آروم آروم بالا میاد. هر جا که میره، درد، ترس و خاطرات بد رو می‌شوره و می‌بره. این نور، محافظ توئه. هیچ سایه‌ای نمی‌تونه از این نور رد بشه.
چند دقیقه سکوت مطلق حاکم بود. فقط صدای تنفس آرام آرش شنیده می‌شد.
رها دید که آرش تقریباً به خواب رفته. اما این یه خوابِ سالم بود. نه یه خوابِ پر از کابوس.
آروم گفت: _آرش... آرش؟
آرش پلک زد و با صدایی خواب‌آلود گفت:
_خانم دکتر... حس خوبی دارم. انگار برای اولین بار بعد از ماه‌ها، بدنم مالِ خودمه.
رها لبخند زد:
_خوبه. این حس رو نگه دار. امشب وقتی خواستی بخوابی، همین تمرین رو انجام بده. و یادت باشه: تو امن هستی. تو کنترل داری.

 

[Mahyas]

#پارت ۲۹

جلسه رسماً تموم شده بود، اما رها هنوز نمی‌خواست بره. می‌خواست ببینه آیا تکنیک‌ها واقعاً اثر داشتن یا نه.
«آرش، یه تست کوچیک داریم. می‌خوام چشمانت رو ببندی و تصور کنی توی همون رویایی هستی که دیشب دیدی. همون جایی که سایه‌ها بودن.»
آرش چشمانش رو بست. چند ثانیه طول کشید تا وارد حالت بشه.
رها پرسید: _الان کجایی؟ چی می‌بینی؟
آرش با صدایی آروم گفت:
_توی یه راهروی تاریکم. دیوارها سیاهن. سایه‌ها... اونجان. دارن به سمت من میان.
ضربان قلب آرش روی مانیتور یه جهش کوچیک کرد، اما سریع برگشت به حالت عادی. رها تعجب کرد. معمولاً تو این شرایط ضربان قلب به شدت بالا می‌رفت.
رها پرسید: _حالا چی کار می‌کنی؟
آرش گفت:
_می‌ترسم... ولی یادمه. تنفس ۴--۸... یک... دو... سه... چهار... حبس... یک... دو... سه... چهار... پنج... شش... هفت... بازدم... یک... دو... سه... چهار... پنج... شش... هفت... هشت...
صدای بازدمش توی اتاق واقعی هم شنیده شد.
بعد ادامه داد:
_حالا... دستم رو میارم بالا. به کف دستم نگاه می‌کنم. یک... دو... سه... چهار... پنج. پنج تاست. من بیدارم. من کنترل دارم.
رها با هیجان پرسید: _سایه‌ها چی کار کردن؟
آرش لبخند زد: _متوقف شدن. عقب رفتن. انگار که یه دیوار نامرئی جلوشون بوده. بعد... بعد محو شدن. و راهرو روشن شد.
رها از جا بلند شد. این یه پیشرفت فوق‌العاده بود! آرش برای اولین بار توی تاریخ آزمایش‌ها، توی حالت شبیه‌سازی‌شده‌ی رویا، لوسید شده بود و ترسش رو مدیریت کرده بود.
_آرش! عالی بود! تو واقعاً انجامش دادی!
آرش چشمانش رو باز کرد و لبخند بزرگی زد:
_باورم نمیشه... واقعاً کار کرد. من ترسیدم، ولی فرار نکردم. و ترس... ترس ناپدید شد.
رها با افتخار سر تکون داد:
_تو امروز یه قدم بزرگ برداشتی آرش. تو فهمیدی که بیداری، قدرتِ انتخابه. نه قدرتِ فرار.