دفتر شــعر عشق ناتمام | تالار شعر

[PORIAW]

به پایِ عهدِ خویش مانده‌ام، ولی دلِ من
هنوز خانه‌ی آن چشم‌های غافلِ من

قسم به هرچه که بستم به این شبِ خاموش،
تو مانده‌ای به نهان‌خانه‌های باطلِ من

چه سود اگر که جهان مرا «وفادار» بداند؟
که نیست هیچ خبر از جنونِ کاملِ من

تو را ز خویش راندم، به حکمِ تقدیرم،
ولی نرفت خیالت ز کنجِ ساحلِ من

هزار بار گفتم: «فراموشت کنم، ای عشق»
هزار بار تو برگشتی از مقابِلِ من

نه راهِ بازگشتی‌ست، نه تابِ گفتنِ «برگرد»،
فقط تو مانده‌ای و حسرتِ مسائلِ من

من آن کسی‌ست که لبخند می‌زند هر روز،
ولی شبانه فرو می‌ریزد از دلِ من

چه تلخ بود که قسمت، میانِ ما دیوار
کشید و سهمِ من افتاد، غیرِ حاصلِ من

تو را نداشتم و با خود قسم خوردم
که بعدِ تو نرود عشق از محافلِ من

ولی چه ساده نبود این فراموشیِ تلخ؛
تو ریشه کرده‌ای در تمامِ قاتلِ من

اگرچه نامِ تو را بر زبان نمی‌آرم،
هنوز عطرِ تو جاری‌ست در مشامِ من

اگر روزی از این شعر بوی من برخاست،
بدان که مانده‌ای آن سویِ این فاصله،
در دلِ من...

و گرچه قسمتِ من نیست دیدنِ رویت،
تو آخرین غزلِ عاشقانه‌ای،
که ماندی تا ابد در دفترِ من.