دلــنوشته دلنوشته راهروهای سفید | سینا صیقلی _ کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[(SINA)]

پارک دانشگاه، پناه روزهایی‌ست که دلم از شلوغی کلاس‌ها خسته می‌شود. روی نیمکت‌هایش، سکوت هم حرفی برای گفتن دارد. نسیم، آرام از میان شاخه‌ها عبور می‌کند و فکرهایم را با خودش می‌برد.
اینجا زمان کمی مهربان‌تر قدم برمی‌دارد. گاهی فقط چند دقیقه نشستن، تمام خستگی یک روز را از دلم می‌شوید و من، آرام‌تر از همیشه دوباره به راهروهای سفید برمی‌گردم.

 

[(SINA)]

لابی دانشکده شبیه ایستگاهی‌ست میان رفتن و رسیدن. آدم‌ها از کنارش عبور می‌کنند، بی‌آنکه بدانند چند خاطره همان‌جا متولد می‌شود.
گاهی فقط چند دقیقه ایستادن، به اندازه‌ی یک روز آرامم می‌کند. خنده‌ها می‌آیند و می‌روند، اما ردشان در فضا می‌ماند. انگار اینجا هر سلام، آغاز قصه‌ای تازه است و هر خداحافظی وعده‌ی دیداری دیگر.

 

[(SINA)]

باران اردبیل فقط خیابان‌ها را خیس نمی‌کند. گاهی تا عمیق‌ترین گوشه‌های دلم قدم می‌زند. قطره‌ها که روی شیشه می‌نشینند، انگار خاطره‌ها هم جان می‌گیرند.
دوست دارم زیر همین آسمان ابری آرام قدم بزنم و به هیچ‌چیز فکر نکنم. بعضی باران‌ها، عجیب بوی آرامش می‌دهند و اردبیل، زیر باران شبیه خانه می‌شود.

 

[(SINA)]

شب امتحان، سکوت شکل دیگری پیدا می‌کند. کتاب‌ها یکی‌یکی ورق می‌خورند و ساعت بی‌رحمانه جلو می‌رود. چشم‌ها خسته‌اند، اما رویاها هنوز بیدارند.
میان واژه‌ها، گاهی خودم را گم می‌کنم و دوباره پیدایم می‌شود. آن شب‌ها می‌گذرند، درست مثل همه‌ی نگرانی‌ها، و صبح همیشه زودتر از آنچه فکر می‌کنم از راه می‌رسد.

 

[(SINA)]

دوستی در دانشگاه هیچ‌وقت با یک معرفی ساده آغاز نمی‌شود. گاهی از یک سلام، یک لبخند یا حتی یک جزوه‌ی قرضی جوانه می‌زند.
بی‌آنکه بفهمیم، بعضی آدم‌ها آرام وارد روزهای ما می‌شوند. آن‌قدر آرام که نبودن‌شان، شلوغ‌ترین روزها را هم ساکت می‌کند. شاید زیباترین خاطره‌ی دانشگاه، نه کلاس‌هایش، که آدم‌هایش باشند.

 

[(SINA)]

همیشه یکی هست که دیر برسد و نفس‌زنان درِ کلاس را باز کند. حضورش، لبخندی بی‌اجازه روی ل*ب‌ها می‌نشاند. انگار بعضی آدم‌ها، شلوغی دلنشین روزهای دانشگاه‌اند.
شاید هیچ‌وقت سر وقت نیاید، اما نبودنش چیزی از حال کلاس کم می‌کند. بعضی عادت‌ها، بی‌آنکه بخواهیم به خاطره تبدیل می‌شوند.