دلــنوشته دلنوشته راهروهای سفید | سینا صیقلی _ کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[(SINA)]

به نام سکوتی که فریاد می‌زند
نام اثر: راهروهای سفید
نام دلنویس: سینا صیقلی
ژانر: اجتماعی، روان‌شناختی، درام

دیباچه:
من همیشه گمان می‌کردم دانشگاه، سهم آدم از چند سال زندگی‌اش است؛ چند واحد، چند امتحان و در نهایت، تکه‌ای کاغذ که نامش را «مدرک» گذاشته‌اند.
اما روزگار، معنای دیگری از دانشگاه را به من آموخت. فهمیدم بعضی درس‌ها، هرگز روی تخته نوشته نمی‌شوند و بعضی امتحان‌ها، هیچ برگه‌ای برای پاسخ دادن ندارند.
راهروهای سفید، شاهد قدم‌هایی شدند که با امید آغاز شدند و با خاطره ادامه یافتند. و من، میان همین راهروها، بیش از آنکه درس بخوانم، زندگی را آموختم.​

 

[TWCA]

نویسنده‌ی عزیز، از این‌که انجمن بوکینو را برای انتشار آثارتان برگزیدید، خرسند و سپاسگزاریم.

لطفا قبل از تایپ دلنوشته‌ی خود، قوانین مربوط به تایپ دلنوشته را مطالعه کنید.

᯽ [ قوانین تایپ دلنوشته | تالار ادبیات توصیفی ] ᯽

همچنین شما می‌توانید در صورت نیاز به راهنمایی و بهبود بخشیدن قلم خود، درخواست ناظر دهید.

{ درخواست نظارت }

پس از تایپ حداقل ۱۵ پست، می‌توانید درخواست نقد
و تگ دهید.


[ درخواست نقد ادبی شورا ]
[ درخواست - درخواست تگ آثار | تالار نقد ]

شما می‌توانید پس از تایپ ١٠ پست برای اثر خود درخواست طراحی جلد دهید‌.

[ درخواست - جلد آثار | تالار طراحی ]

بعد از ۲۰ پست می‌توانید پایان دلنوشته‌تان را اعلام کنید.

[ اطلاعیه‌ - اعلام پایان آثار ادبی | تالار ادبیات توصیفی ]

در صورت تصمیم به عدم ادامه‌ی تایپ دلنوشته، شما می‌توانید درخواست انتقال به متروکه دهید و همچنین در صورت تصمیم به ادامه‌ی تایپ دلنوشته و انتشار اثرتان می‌توانید درخواست بازگردانی اثر از متروکه را دهید.

[ درخواست - انتقال و بازگردانی از متروکه | تالار ادبیات توصیفی]

𖡼 با سپاس از توجه شما 𖡼

[کادر مدیریت تالار ادبیات]​

 

[(SINA)]

اولین روز، دانشگاه مرا نمی‌شناخت و من غریبه‌ترین آدم راهروهایش بودم. قدم‌هایم بوی تردید می‌داد و قلبم، پیش از من وارد هر کلاس می‌شد. چهره‌های ناآشنا از کنارم عبور می‌کردند و هرکدام، انگار مقصدی روشن‌تر از من داشتند.
من اما هنوز نمی‌دانستم قرار است میان این دیوارهای سفید، چه چیزی را از خودم جا بگذارم. آن روز، دانشگاه را فقط ساختمانی از جنس آجر و سکوت می‌دیدم.
امروز می‌دانم همان لحظه بی‌آنکه بفهمم، فصل تازه‌ای از زندگی‌ام آغاز شد؛ و من آرام‌آرام، به یکی از خاطره‌های همین راهروهای سفید تبدیل شدم.

 

[(SINA)]

راهروهای سفید، فقط فاصله‌ی میان دو کلاس نیستند؛ آن‌ها حافظه‌ی قدم‌هایی‌اند که هر روز با هزار امید از کنارشان گذشته‌اند. گاهی شتاب‌زده از آغوش‌شان عبور می‌کنم و گاهی، دلم به بهانه‌ای کوچک، قدم‌هایم را آهسته‌تر می‌کند.
دیوارهایشان خاموش‌اند، اما سکوت‌شان از هزاران واژه پرحرف‌تر است. خنده‌هایم را دیده‌اند، دلتنگی‌هایم را نیز بی‌صدا در خود پنهان کرده‌اند. هر بار که از میان‌شان می‌گذرم، انگار تکه‌ای از دیروز را جا می‌گذارم؛ و هر بار آدم دیگری از انتهای همین راهروهای سفید بیرون می‌آید.

 

[(SINA)]

کلاس درس، برای من هرگز به چهار دیوار و چند نیمکت خلاصه نشد. هر صندلی رویایی را در آغوش گرفته بود که برای رسیدن، نفس می‌کشید.
نگاهم گاهی از تخته درس جدا می‌شد و میان چهره‌هایی گم می‌شد که هرکدام، قصه‌ای نانوشته داشتند. شاید عمیق‌ترین درس‌ها را نه از صدای استاد، که از سکوت همین آدم‌ها آموختم. من نیز یکی از همان قصه‌های ناتمامم که هر روز، سطری تازه به آن افزوده می‌شود؛ و کلاس بی‌آنکه بدانم، مرا به خواندن زندگی عادت داد.

 

[(SINA)]

آزمایشگاه برای من فقط اتاقی پر از شیشه و دستگاه نیست؛ اینجا فهمیدم حقیقت، گاهی در کوچک‌ترین جزئیات پنهان می‌شود. پشت هر آزمایش، صبری نشسته که بی‌قرارها را تاب نمی‌آورد. همیشه همه‌چیز آن‌گونه که انتظار دارم پیش نمی‌رود. اما همین نرسیدن‌ها، معنای دوباره‌ی برخاستن را به من آموختند. شاید زندگی هم چیزی جز آزمون، خطا و امید نباشد؛ و من هر بار، چیزی بیشتر از یک درس با خودم از اینجا می‌برم.

 

[(SINA)]

کتابخانه بوی کاغذهایی را می‌دهد که سال‌هاست با آدم‌ها هم‌نفس شده‌اند. هر بار که در را باز می‌کنم، انگار وارد سکوتی می‌شوم که از هزاران واژه جان گرفته است.
میان قفسه‌ها زمان آرام‌تر قدم برمی‌دارد. اینجا کسی بلند حرف نمی‌زند، اما هر کتاب چیزی برای گفتن دارد. گاهی فقط برای خواندن نمی‌آیم؛ می‌آیم تا چند دقیقه، خودم را میان عطر کتاب‌ها گم کنم.

 

[(SINA)]

سلف، برای من فقط جایی برای سیر شدن نیست. میزهایش خنده‌هایی را به خاطر سپرده‌اند که از هر غذایی ماندگارتر بودند.
گاهی لقمه‌ها میان شوخی‌ها گم می‌شدند و زمان، بی‌صدا از کنارمان می‌گذشت. هیچ‌کس نمی‌دانست همین لحظه‌های ساده، روزی به دلتنگی تبدیل می‌شوند. شاید طعم غذاها از یاد برود، اما آدم‌هایی که روبه‌رویم می‌نشستند هرگز از خاطرم نمی‌روند.

 

[(SINA)]

زمین فوتبال، فقط جایی برای دویدن نیست. گاهی تمام خستگی روز میان همان چند قدم جا می‌ماند.
فریادها، اینجا رنگ دیگری دارند؛ رنگ رهایی. برد و باخت زود فراموش می‌شوند، اما نفس‌هایی که کنار هم به شماره افتادند نه. بعضی دوستی‌ها از همین چمن‌ها جوانه می‌زنند.

 

[(SINA)]

سالن ورزشی جایی‌ست که آدم، بیشتر از عضلاتش، اراده‌اش را تمرین می‌کند. هر قطره عرق روایتی از تسلیم نشدن است. اینجا خستگی پایان راه نیست؛ آغاز دوباره برخاستن است.
گاهی باید با خودت مسابقه بدهی، تا بفهمی قوی‌ترین رقیبت، همیشه خود دیروزت بوده است.