در حال تایپ رمان از من تا به تو | سیده نرگس مرادی خانقاه _ کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[Nargess86]

نفس کلافه‌ای از دهانش سر داد و به قامت بلند علی خیره شد که هم‌چنان محکم و مردانه قدم برمی‌داشت که دل‌اش می‌خواست همین حالا او را در آغوش بگیرد و در کنار او آرامش یابد.
ناگهان پشت پلک‌اش پرید و باعث شد که یک چشم خود را بمالاند تا دیگر این اتفاق رخ ندهد. دو عدد چشمان قهوه‌ای تیره‌اش را را باز و بسته کرد که چشم‌اش اندکی بهتر شد؛ اما هم‌چنان پلک پریدن چشم‌اش امتداد داشت.
آب دهانش را بلعید و نیز با صدای زن که می‌گفت:
- ایستگاه آخر، فردوسی.
پیاده شد و سپس از خیابان که گذر کرد به کوچه‌ای تنگ و کوچک رسید. با دیدن مدرسه، نفس عمیقی کشید و راه مدرسه را در پیش گرفت.
وارد که مدرسه که شد، با دیدن همهمه‌ای که جمعیت مدرسه به راه انداخته بودند، تعجب نمود و سپس به جلو مشایعت شد و با دیدن فرد روبه‌رویش، هاژ ماند.
مگر او به طرف بلوار فردوسی حرکت ننموده بود؟ علی این‌جا چه‌کار می‌کرد؟ شاید می‌خواست داخل مدرسه‌اش اجرا کند که خودش خبر نداشت؟
چشم‌اش به پوستر خورد و با دیدن عکس عکس علی و عوامل مدیریت مدرسه، لبش را به دندان گرفت و خود را مورد مورد لعنت عنایت نمود.
چرا نفهمیده بود که هم‌اکنون یک خواننده‌ی معروف و مذهبی در مدرسه‌شان است که قرار است اجرا خود را همین‌جا انجام دهد؟
پوفی کشید و به علی خیره شد. علی میکروفون را در دست راستش تنظیم کرد و نیز با کفشش سیم میکروفون را کمی عقب داد.
صدای دختران اطراف که به گوش نرگس به پژواک می‌آمد، روی اعصاب نرگس متخلخل می‌گشت.
- اِ، این همون خواننده بود که توی تهران اجرا داشت و مدام به درخواست مردم می‌اومد و می‌خوند؟
دختر کناری با ناز خندید تا بلکه صدای خنده‌اش به گوش علی هم بپیچد.
- آره، ببین چه‌قدر خوشگله؟ کث*افت!
- میگم ثنا، تو برو تورش کن این خیلی خوشگله!
سپس خندید و نگاه‌اش را به علی ثابت کرد.
بغض نرگس از بین حرف‌های دختران در مدرسه فراوان گشته بود. به سمت سالن مدرسه رفت و به سمت پله‌ها حرکت کرد تا بلکه به دست‌شویی برود.
در دست‌شویی را که گشود، آغاز گریه و غصه‌هایش سر رسید.
__________________________________
هاژ: حیران.

 

[Nargess86]

به سمت کلاسش حرکت کرد و نیز زمانی که وارد کلاس خود شد کیف خود را روی صندلی تک نفره نهاد روی صندلی تک نفره نشست و اخمی در ابروانش نهاد. نباید به آهنگی که علی قرار است بخواند گوش فرا دهد.
صدایش را روی میز نهاد و به آن فکر می‌کرد. صدای علی در سراسر مدرسه می‌پیچید و می‌پیچید. کاش به دیدن اجرایش می‌رفت و می‌دید علی چگونه اجرای خود را انجام می‌دهد!
به طور ناگهانی از روی صندلی برخاست و به طرف حیاط مدرسه‌شان حرکت کرد. تمامی دختران در حیاط غوغا به پا کرده بودند و نرگس تصمیم گرفته بود که به طور قاطعانه حرف‌های آنان را نادیده بگیرد.
علی نگاهش را به جمعیت سوق داد و نیز وقتی که به جمعیت نگاه می‌کرد به ناگه چشم‌اش به نرگس افتاد. هاژ ماند که او را در چنین جایی می‌بیند.
نرگس از آن‌که علی او را دیده بود، خجالت کشید و سر خود را پایین انداخت. علی پلکی زد و حواس خود را به آهنگ خود نمود.
نرگس نگاه دوباره‌ای به علی کرد. علی لبخندی زد و دست راست خود را به سمت راست معطوف کرد.
عشق را با چه قلمی باید نوشت؟ نستعلیق یا با خط‌خطی کردن ذهن‌اش از جانب خودش؟
چرا آن را در ذهن خود نمی‌بایست پاک نماید؟ در حینی که می‌توانست؛ اما خودش تن به فراموشی علی نداشت. دل‌اش نمی‌خواست و عقل و قلب‌اش دست در دست یک‌دیگر را داده بودند تا بلکه نرگس را کنترل نمایند.
انگار چیزی مانع آن می‌گشت که باعث می‌شد دست از فراموشی علی برندارد.
حس جنون و عشق و علاقه، یک همچین چیزهایی در درون او رخنه کرده بود.
نرگس زمان برای او هشداردهنده نبود و انگار دوست داشت ساعت‌ها، دقیقه‌ها و حتی ثانیه‌ها بگذرد؛ اما هم‌چنان به رخ علی خیره بماند. نیرویی او را وادار به جلو رفتن آن‌هم جلوی علی کرد نمی‌دانست که چنین پیش آمده وارایی رخ می‌دهد.
آب دهانش را بلعید و دستان سرد و عرق کرده‌اش را هم نمود. قدم‌هایش را استوار و پابرجا برقرار می‌نمود، گویی که نرگس دیگری را در جانشین و مَلک خود نهاده بود و انگار نرگس پیشین نبود.
لذا که جلو می‌رفت، نگاه علی را بر روی خود حس نمود. پلکی زد و نگاه خود را به چشم‌های کنجکاو علی سوق داد.
لباس سفید مانند بر تن نموده بود و شلواری سیاه که نه تنگ بود و نه گشاد به پا داشت. موهای خرمایی رنگش را هم به طور بالا شانه زده بود. علی سری به نشانه «چی شده» تکان داد.
نرگس سر خود را به حالت «هیچی» تکان داد و به میکروفون اشاره نمود. علی سراسیمه نگاهش را از او دریغ نمود و به تمامی دختران مدرسه خیره شد. صدای دختری را در نزدیکی‌اش شنید:
- این بار دومه که اونو با مرادی می‌بینم آنیتا! چیزی بین‌شون هست؟
چه‌قدر آن‌ها، آن دو را زود قضاوت کرده بودند.
در دل پوزخندی زد و گفت:
- دختر بچه‌های فضول!
نرگس به سمت مخالف علی بازگشت و به دنبال مبینا گشت. او را در کنار درختی یافت. به سمت او مسیرش را هماهنگ کرد.
مبینا آرام و پابرجا به حرکت‌های نرگس خیره مانده بود که مشاهده نمود که نرگس به سمت او دارد می‌آید؛ اما چهره‌اش اندوه‌ناک بود. درک می‌کرد که چنین حالی را به او دست بدهد و با چنین حالی، مغلوب و شکست خورده به طرف او بیاید.
علی نگاهش را از کل دختران گرفت و به نرگسی که پشت به او داشت حرکت می‌کرد خیره شد.
هماهنگ و منظم مسیر خود را می‌جست.
علی نگاهش از نرگس برداشت و با اتمام آهنگ از روی سکو پایین آمد.
مبینا اشاره‌ای به علی که در حین رفتن به دفتر مدرسه بود کرد.
- نرگس ببین علی‌آقا داره به طرف دفتر مدرسه میره! چرا داره میره اونجا؟!

 

[Nargess86]

نرگس پشت به او گرداند و به پشت قامت علی خیره شد. پابرچین، با حیا و همان‌طور سربه فکنده!
دیگر چقدر دل‌اش این مرد را می‌خواست. او این مرد را، مرد ایده‌آل خود، برای همسری خوانده بود.
نفس اندوهی سر داد و نگاهش را به سرتاسر مدرسه سوق داد. زنگ کلاس به صدا در آمد و تمامی دختران به سوی کلاس حرکت کردند.
حالا می‌توانست علی را ببیند. سر خود را افکنده بود و سر خود را به گوشی خود آغشته نموده بود.
چه‌طور او را فراموش می‌کرد؛ هنگامی که این مرد را برای ازدواج منتخب نموده بود.
لبخندی سرشار از اندوه زد و روی خود را از علی برگرداند.
- مبینا، میگم که برای فردا... .
با صدای علی از آغوش حرف‌زدن بیرون آمد و به علی چشم دوخت.
- میشه دو دقیقه وقتت رو بگیرم؟
مبینا تعجب نمود. جمله‌ی «وقتت رو بگیرم» در ذهن‌اش حلاجی نمود و به یک‌ آن با خود فکر نمود که علی چه‌گونه با او خودمانی صحبت می‌نماید.
به نرگس چشم دوخت که هم‌چنان به علی خیره شده است. اهمی کرد و نیز گفت:
- من دیگه میرم، شما دوتا حرفاتون رو بزنید!
نرگس با نگاهی از التماس که او را تنها نگذارد، نگاه کرد که مبینا با لبخند اهریمنی و کج‌شده، ابروان کمانی‌اش را بالا و پایین به حرکت در آورد و با یک «اجازه» از محضر آن دونفر دور گشت.
علی، روبه نرگس گفت:
- خواستم بگم که خیلی تعجب کردم که داخل این مدرسه دیدمت!
ضربان قلب نرگس، مدت‌ها و ثانیه‌ها برای او می‌تپید و می‌تپید! یک تپش قلبی که فقط و فقط برای علی می‌زد و بس! گویی که این تپش قلب قرار نبود که دست بردارد. نرگس نیز نمی‌توانست آن را کنترل نماید.
علی لبخندی زد و گفت:
- ببخشید که توی این دو هفته وقتت رو گرفتم نرگس خانم! اما دوست دارم خط به خط زندگیم رو براتون تعریف کنم!

 

[Nargess86]

نرگس آب دهانش را فرو داد و به چشم‌های قهوه‌ای تیره‌ی او خیره ماند. حاضر بود که علی با او خودمانی‌تر با او حرف بزند تا بلکه با او سرسنگین باشد. علی ادامه‌ی صحبت را می‌پردازد:
- خوشحال میشم که بیاید خونه‌مون و مادرم رو ببینی! آیا موافق هستین؟
نرگس پلکی زد و نیز برای لبخند گفت:
- البته! شما هم به خونه‌ی ما هم بیاید علی آقا!
علی لبخندی بر ل*ب‌هایش رنگین کرد و گفت:
- صد البته نرگس خانم!
نگاهی بر ساعت هوشمندش نمود و نیز بر چشم‌های نرگس که همانند خودش بود، خیره شد.
- من برم که دیگه دیرم شده، فقط نرگس خانم! من فردا نیستم و می‌خوام با مادرم به شهر البرز برم. یه وقت نگران نشید!
نرگس لبخندی زد و گفت:
- باشه؛ فقط نمی‌دونم چرا این حرفا رو به من زدید جناب! من خودمم فردا نیستم و می‌خوام به روستامون برم!
علی ابروان پهنش را بالا فکند و گفت:
- آهان! من برم دفتر مدرسه‌تون و از کادر مدیریت خداحافظی کنم، با اجازه!
نرگس «باشه‌ای» گفت و علی هم با «اجازه‌ای» از او دور گشت. خوشبختانه نرگس زنگ نخستین را داشت؛ وگرنه با انبوهی از مشکل برخورد می‌کرد. نفسی از شعف و پرجنبش کشید و زیر همان درخت نشست. مبینای موذی با خنده جلو آمد و گفت:
- خب چی می‌گفتین؟ هان؟
نرگس سرش را پایین انداخت و گفت:
- هیچی، فردا میره البرز!
مبینا نفسی تازه کرد.
- خوش به حالت نرگس، یوسف که اصلاً به من نگاه نمی‌کنه؛ فقط یک سلام و علیک داریم، همین! راستی نرگس، خدا رو شکر کادر مدیریت و کل مدرسه نفهمیدن که تو داری با علی حرف می‌زنی، وگرنه قشقرق به پا میشد!
نرگس، نفس راحتی کشید و گفت:
- خدا رو شکر که کسی نفهمید! ناراحت نباش رفیق، خدا همیشه تو قلبته و به تو امید میده!
مهسا، نگاهی بر حیاط انداخت، نگریست که علی و نرگس در حین صحبت و لبخند بر یک‌دیگر هستند. لبخند اهریمنی بر ل*ب‌هایش تازیانه نمود.

 

[Nargess86]

او عاشق شایعه پراکنی بود؛ آن هم برای دشمن عزیزش که سخت و محکم او را بر زمین زده بود. پوزخندی زد. کاری می‌کرد تا بلکه آبروی نرگس را ببرد. پلکی زد و نگاهش را از پنجره‌ی کلاس گرفت و به نگین خیره شد.
***
عطسه‌ای کرد و نیز گفت:
- مامان جان، قرص کپسول سرماخوردگی نداری؟ گلوم چرک کرده و درد می‌کنه!
مهرانه خانم سری تأسف تکان می‌دهد.
- حساسیت فصلی پیدا کردی علی‌جان!
علی ابروان‌اش بالا رفت.
- یعنی میگی به البرز نریم؟
مهرانه خانم سری به عنوان «به جز این چی‌کار کنیم» تکان داد و دست پسرش را گرفت.
- آره؛ حالا بیا بریم تا بهت دارو بدم پسرم!
لبخندی به روی مادرش زد و نیز گفت:
- مامان، بابت حرف دیروزم ازت معذرت می‌خوام!
یک‌بار دیگر عطسه‌ای نمود و به همراه مادرش مهرانه‌خانم، به سمت آشپزخانه هدایت گشتند. مهرانه‌خانم ایستاد و علی نیز هم‌زمان با او ایستاد.
- اشکالی نداره! علی، میگم که برای دیدن عموت می‌خواستیم بریم البرز، چطور بهشون بگم که ما امروز نمیایم هان؟
علی با نگاهی شرمنده بر مادرش خیره گشت.
- دو هفته‌ی دیگه بریم؟ آخه من به نرگس خانم گفتم که ما امروز به البرز میریم تا بلکه ایشون بیان داستان زندگی خودم، بابا و همین‌طور شما رو موبه‌مو بنویسه!
مهرانه‌خانم عصبی شد و گفت:
- این چه کاری بود که کردی علی‌؟ هان؟ بنده‌خدا رو معطل خودت کردی!
علی برای آرام نمودن مادرش گفت:
- البته مامان بگم که خودشون هم می‌خواستن همین امروز به روستاشون برن که خدا رو شکر ما ضایع نشدیم مادر من!
مهرانه‌خانم نفس آسوده‌ای کشید و دست علی را نیز رها کرد. کپسول را به همراه قرص استامینوفن بزرگسالان به دست علی داد و گفت:
- خیالم از این بابت راحت شد؛ فقط علی، فعلاً اینا رو نخور تا برات لیوان آب بیارم.

 

[Nargess86]

علی با لبخند به کارهای مادرش نظارت می‌کرد. خدا را شکر می‌کرد که چنین مادری بالای‌سر او است و به هیچ‌وجه او را تنها نگذاشته است.
مهرانه‌خانم، لیوان از جالیوانی برداشت و برای علی از شیرآب، آب ولرم را گشود و در حین کارش، از علی پرسید:
- این نویسنده‌ای که گفتی، چند سالشه؟
علی زبان خود را بر ل*ب‌هایش خیساند و گفت:
- این چه سؤالیه مادر من؟ شونزده‌سالشه!
مهرانه خانم چشم‌هایش را می‌بندد.
- کار بلده؟
علی با شور و شعف، با ذوق برای مهرانه‌خانم توضیح می‌دهد:
- آره مامان! تازه اتفاقی هم‌دیگه رو داخل مدسه‌شون که دیروز اجرا داشتم، دیدیم!
علی نمی‌دانست که چرا این‌‌گونه حرف‌ها را با مشتاق فراوانی برای مادرش شرح می‌دهد؛ البته دیرتر و سریع عاشق‌شدنِ نرگس!
مهرانه‌خانم، لیوان آب به علی داد و به چشم‌های علی خیره شد. پسرش پابرچین-پابرچین داشت به این دختر کم‌سن و سال و البته فهیم، دل می‌بست؛ اما دیرتر!
لبخندی بر ل*ب‌هایش نهاد و ل*ب بر سخن گشود:
- علی‌جان، مراقب عقل و دلت باش که یه وقت از کنترل خارج نشن پسرم!
علی منظور مادرش را نفهمید و گفت:
- باشه مامان!
دستش را بر روی شانه‌های پهن و بزرگ پسرش گذاشت و نیز از او دور گردید. قرص‌ها را به همراه آب میل نمود و نیز لیوان آب را روی اُپن نهاد.
لبخندی در ل*ب‌هایش مزین گشت. فکر می‌کرد امروز، روز خوبی‌ست. نمی‌دانست چرا آن‌موقع برای مادرش با مشتاق و لذا با ذوق، از نرگس تعریف و تمجید می‌کرد؟
نفسی تازه کرد و سر خود را تکان داد تا بلکه به نرگس فکری نکند. به سمت اتاق خود قدم برداشت و در اتاق خود را گشود. نگاهش را به اتاق‌اش سوق داد و هنگامی که تخت دونفره‌ی خود را مشاهده نمود، به سوی آن حرکت کرد. روی تخت دراز کشید و سائد دست راست خود را بر روی پیشانی خود نهاد.
چشم‌های خود را بست. خواب حسابی به او غلبه نموده بود و نمی‌توانست چشم‌های خود را بگشاید. آهسته-آهسته خواب مهمان چشم‌هایش گردید. ازآن‌سو نرگس گوشی را به سمت گوش دیگرش گرفت و نیز خندید و گفت:
- خب سهراب، خواستم ازت سؤالی بکنم. آیا تا حالا توی خونه اونم وقتی کسی‌که نبوده، رقصیدی؟
سهراب سعی می‌نمود که هم نخندد و نیز گوشی را از دست نرگس بگیرد؛ اما نرگس نوچی کرد و تلفن را بالا گرفت.
- خب، مثل این‌که دوست نداری جواب بدی آره؟ آبروت داره میره ها آقا سهراب!

 

[Nargess86]

سهراب کنترل خود را از دست داد و نیز خندید؛ ولی نرگس دست‌بردار او نبود.
- جواب ندادی برادرجان!
لحن نرگس انبوهی از شیطنت جمع شده بود. سهراب لبخندی زد و گفت:
- نه خواهر من! نه عزیز دل من!
آزیتا خانم، لبخندی بر همسرش زد و گفت:
- سینا، میگم که اگر این دوتا نبودن، ما باید از غصه دق می‌کردیم!
سینا لبخندی زد.
- آره خانم جان!
هردو خندیدند و نیز آقا سینا به رانندگی خود رسید. نرگس عکسی از سهراب گرفت و با خنده حرف زد:
- خیلی‌خب، پس چرا من دو هفته‌ی قبل که خونه بودم، قشنگ و مردانه و گاهاً رقص‌های قدیمی می‌رفتی، هان؟ فیلمشو هم دارم آقا، فکر نکن که می‌خوای از دستم قِصر در بری!
سهراب با حالتی که بی‌چاره شده‌است، نالید:
- خیلی‌خب، خیلی‌خب! من تسلیمم، فقط یادت باشه من این کارت رو بی‌پاسخ نخواهم گذاشت خواهر عزیز من!
نرگس پوزخندی زد و گفت:
- به این مُحال غیرممکن‌ت برس برادرجان!
سهراب نیز همانند نرگس، پوزخندی زد و گفت:
- می‌رسم، خوب هم می‌رسم!
نرگس ویدئو را گرفت، پوزخندی زد و با کنایه گفت:
- برس برادر من، برس!
سهراب هم با لبانی جمع‌شده، رویش را از نرگس گرداند و چیزی نگفت.
ماشین هم‌زمان که ایستاد، نرگس از ماشین پیاده گشت و نیز بوی عطر سبزه‌ها را در مشام کشید. این عطر را به هیچ‌گونه از بوی دود ماشین و یا چیزهای دیگر عوض نمی‌کرد. این عطر بوی زندگی می‌داد و لذا بوی عشق و سودایی!
سهراب دستی بر پشت کمر او کرد و وادارش نمود که به خانه‌ی مادرجان خود حرکت کند.
نرگس، چشم‌های خود را گشود و مسیر خود را به سمت خانه طی کرد.
برای او مهیج بود که مادرجان و بابابزرگ خود را دیدن کند، هرچند می‌دانست که خاله‌هایش هم آمده‌اند.
چادرش را آراسته کرد و نیز در حیاط را باز نمود. با دیدن دختردایی‌اش زهرا که از پشت پنجره به او خیره شده بود، خوشحال گردید و به طرف او دوید و با شور و شعف، اسم او را صدا زد:
- زهرا!
هم‌دیگر را در آغوش کشیدند و نیز به همراه یک‌دیگر به‌طرف خانه مادرجان خود به‌راه افتادند.
***
بهسمت هانیه به‌راه افتاد و نیز با کنایه گفت:
- این دختره مرادی، دیروز با این خواننده خوشگله داشتن حرف می‌زدن، می‌تونیم برای تلافی از این دختر براشون شایعه‌پراکنی کنیم، نظرت چیه؟
هانیه کلافه از حرفی که مهسا به او زده بود، گفت:
- بسه مهسا، تمومش کن!
مهسا عصبی گشت و با خشونت گفت:
- چرا اون‌وقت؟ می‌ترسی؟
اخمی نمود و ل*ب‌بر ل*ب گشود:
- چرا هرکاری می‌کنی باید من باهات باشم مهسا؟ بعدشم من نترسیدم، فقط حوصله‌ی دردسر ندارم، من خودم رو بی‌طرف حساب می‌کنم! فهمیدی مهسا؟
مهسا پوزخند عصبی تحویل او داد و با کنایه گفت:
- معلومه که حسابی ازش می‌ترسی، وگرنه چرا خودتو کنار کشیدی؟!
نگین از آن طرف که در خاموشی سکوت به‌سر می‌برد، گفت:
- هانیه راست میگه، من و هانیه حوصله‌ی این‌جور دردسرها رو نداریم مهساجان!