دفتر خاطرات دفتر خاطرات ماه نویس | MaHdIs _ کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[TWCA]

بسم خالق حق

و در آخر هر چه می‌ماند خاطره‌هاست!​

---

این تاپیک «دفتر خاطرات» تاپیک اختصاصی @MaHdIs ✿° می‌باشد.
از ارسال هر گونه پیامی در این تاپیک خورداری کنید.​

 

[MaHdIs✿°]

به نام خدا
۱۴٠۵/۲/۸
یه روز مونده به تولد ۱۹ سالگیم؛ از قبل خیلی برنامه‌ها ریخته بودم براش چون تولد ۱۸ سالگیم اسیر کنکور بودم و برخلاف میلم هیچ کاری نکرده بودم. البته امسالم اوضاع تغییری نکرده بود؛ ولی باز نسبت به پارسال که دانش آموز بودم وقت بیشتری داشتم و نمیخواستم بعد پشیمون شم. نشد که بشه، انگار همه چندهفته به تولدم باهام لج کردن! مثل اکثر مواقع فقط دوستم مونده بود؛ چقدر خوشحال بودم که حداقل اون تنهام نذاشته و مثل همیشه کنارمه. برای اولین بار بی‌توجه به اطرافم برنامه‌هام رو تا حدودی پیش بردم. از اینکه برای اولین بار به خودم، به مهدیس فکر کرده بودم و قدمی براش پیش رفته بودم تا حدودی خوشحال بودم:).
ظهر بود تمام کارها انجام شده بود و برای تحویل گرفتن بادکنک‌های هلیمی وارد مغازه شدیم؛ شلوغ بود، همونطور که خودم رو باد میزدم روی صندلی نشستم و به بادکنک‌های باد شده نگاه کردم و لبخندی رو لبم اومد. صدای آقای فروشنده توجهم رو جلب کرد:
- خانم... امروز که تولدته... .
لبخندم عمق گرفت و همزمان با دوستم گفتیم: _ فرداست.
فروشنده لبخند کجی زد و بادکنک‌ها رو تنظیم کرد.
- حالا فردا، می‌دونستی امروز تولد امام رضاست؟ شبش تولد امام رضاست فرداهم تولد شما.
یه جوری شدم و خندیدم:
_ پارسالم تولد حضرت معصومه بود. هم تولد من بود هم روز دختر.
بادکنک‌ها رو ول کرد.
- دروغ نگیا فکرکن رو صندلی داغ نشستی.
فوری جواب دادم:
- نه بخدا پارسال تولدم روز دخترم بود.
خندید.
_ اونو نمیگم. جواب سوالی که الان میخوام بپرسم رو راستش بگو؛ فرض کن چون فردا تولدته امام رضا یه فرشته برات میفرسته و میخواد فقط یکی از آرزوهات رو برآورده کنه تو چی میگی؟
تو دلم خالی شد؛ یه جورایی هنگ کرده بودم و بغض داشتم. من امام رضا رو واسطه کرده بودم برای ارزوم، من نذر کرده بودم، من ازش نشونه خواسته بودم و حرف این آقا رسما برام نشونه بود! میدونستم چشمام پر شده نفس عمیقی کشیدم و به زور لبخند زدم:
_ میشه نگم؟ قابل گفتن نیست.
_ نه دیگه گفتم رو صندلی داغی و باید بگی.
به دوستم نگاه کردم، لبخند زد می‌دونستم میدونه تو سرم داره چی میگذره. رو به آقای فروشنده گفت:
_ آرزوها گفتنی نیستن.
ابروهاش رو بالا انداخت.
_ نمیشه، من از اولش گفتم باید بگه.
نگاهم رو دوباره به بادکنک‌ها دوختم.
_ کنکور یه رشته خوب قبول شم.
فروشنده چپ چپ نگام کرد.
_ همین؟! یه جوری گفتی نمیشه بگی من گفتم یه آرزوی خیلی خیلی بزرگ داری. درس بخون قبول میشی.
نفس عمیقی کشیدم.
_ اون آرزوم که اصلا قابل گفتن نبود، هر آدمی چندتا آرزو داره؛ آرزو دانشگاه و رشته خوب گزینه دوم بود برای من، آرزوی اولم قابل گفتن نیست.
و خیلی ناشیانه بحث رو عوض کردم.
ولی تو دلم گفتم امام رضا مرسی، همونی که خودت میدونی لطفا:).