اشعار آنا آخماتووا | تالار شعر

SABA · دوشنبه ساعت 19:23

انگشتر پنهان پیدا نشد؟
در انتظارت هستم، چندین روز است،
چون موجودی در بند
با ترانه‌ای که در قلبم خاموش می‌شود.

SABA · دوشنبه ساعت 19:25

من این گونه ‌ام که هستم. پس بدان که خوبی ‌ات را می‌ خواهم.
کسی نیکتر بجوی. هیچ بختی برای فروختن ندارم
همچون شیادان و بنگاهداران.
هنگامی که می‌ غنودی به ‌آسودگی کنار دریا
چنین هول هایی شبانه بر من می‌ خزیدند،
چنین زخمه‌ هایی روحم را می ‌لرزاندند- اگر فقط می ‌دانستی!
مه‌ زار بهاری، استپ های آسیایی را افسون ‌زده دربر می‌ گیرند؛
دور تا جایی که چشم می ‌تواند ببیند، فرسنگ ها از هر سو
فرشی رؤیاگون از لاله‌ های تابان برمی‌ افروزد
در فراسوی افق آه، چه صفایی
سراسر طبیعت را بارور می‌ کند، و چه معصومیتی!
پروردگارا، به هر حال چه بایدم کرد برای مردم

SABA · دوشنبه ساعت 19:25

به خود یاد دادم که عاقل باشم و ساده زندگی کنم
به آسمان بنگرم و خدا را شکر گویم
دم غروب انقدر راه بروم
که خسته شوم و جان نداشته باشم به دلواپسی ها گوش دهم.
وقتی برگهای گیاه روییده در مسیل رود خش خش می کنند
و میوه های زرد و سرخ سماق کوهی بر زمین می افتند
در باب ویرانی زندگی، زوال و زیبایی
شعرهای شاد بگویم.
آن وقت به خانه که باز گردم
گربه ای پشمالو کف دستم را لیس می زند و خرخر می کند
از برجک کارخانه چوب بری در کناره دریاچه

SABA · دوشنبه ساعت 19:26

روشنایی آتش پیداست
تنها فریاد لک لک نشسته روی بام
گاهی صدای سکوت را می شکند.
اگر تو بیایی و به در بزنی
بعید نیست که نشنوم.

SABA · دوشنبه ساعت 19:27

مؤدبانه پیشم آمدی
با لبخندی بسیار نرم و با نزاکت
لبان تو نیمی کاهلانه و نیمی با ظرافت
بر دستم چسبیدند،
و یک لحظه چشمان رازناک تو
با تقّدس تندیسی در چشمانم خیره شد
من کوشیدم رنج جانکاه ده ساله را،
شب‎های بی‎خوابی، رؤیاهای آشفته‎ام را،
در یک کلام باز گویم.
در یک کلام آن را نجوا کردم
تو رفتی، دنیای من
بار دیگر تهی و خلوت.

SABA · دوشنبه ساعت 19:27

ای شب من
به تو می‌اندیشم شوریده‌وار،
ای روز من
و به تو بی‌اعتنا:
بگذار این‌گونه باشد!
برمی‌گردم و به سرنوشت خود لبخند می‌زنم
که مرا فقط نکبت داده است.
دودهایی دیروزی هولناکند،
شعله‌هایی که مرا می‌سوزانند بر نخواهند افتاد،
به نظرم،این آتش فروزان،
آسمانی آفتابی نخواهد شد.

SABA · دوشنبه ساعت 19:27

در شعر تو روح من است که سرگردان است
آتشی برپاست که نه فراموشی
و نه وحشت می‌ تواند بر آن چیره شود
و ای کاش می‌ دانستی در این لحظه
ل*ب‌ های خشک و صورتی رنگت را چقدر دوست دارم

SABA · دوشنبه ساعت 19:28

عشق رازناک تو فریادی از درد در گلو می‌ نهد
رنگ از رخسارم می‌ برد و تاب از زانوانم
دیگر ترانه‌ ای برایم نخوان
بیش از این مرا فریب نده
پنجه‌ ات را خشمناک‌ تر از همیشه
بر سینه مسلول من فرو کن
تا خون از گلویم بر بسترم ریزد
تا مرگ برای همیشه
زهر نفرین شده را از دلم بزداید

SABA · دوشنبه ساعت 19:28

جــدایــی از تــو هــدیــه ای اســت
فــرامــوشــی تــو، نعمتــی
امــا عــزیــز مــن
آیــا زنــی دیگــر
صلیبــی را کــه مــن بــر زمیــن نهــادم
بــر دوش خــواهــد کشیــد؟!

SABA · دوشنبه ساعت 19:28

و گویی چشمانش شعله‌ های آتش بودند
که تا صبحگاه
با من پرواز می‌ کردند
و من در نیافتم
این چشمان عجیب‌ رنگ چه‌ اند؟

اشعار آنا آخماتووا | تالار شعر

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

SABA

[مدیر آزمایشی تالار شعر]

بازدید کنندگان موضوع (تعداد: 1) مشاهده جزئیات

لینک های ضروری

درباره ما

آمار بَرخط