دنباله دار یه سری وقت‌ها... .

[حوراء]

درود

در ادامه‌ی جمله هرچی دلتون می‌خواد بنویسید.​

 

[حوراء]

یه‌سری وقت‌ها، آدم ترجیح میده همون آدمی باشه که یه عمر سعی کرده نباشه. یه وقت‌هایی آدم با هیچ‌کدوم از ورژن‌هاش، نمی‌تونه احساس آرامش کنه. یه وقت‌هایی نیازه به مرگ و حلولی دوباره.
تا حلول دوباره‌ام، لطفاََ به پر و پام نپیچید.🌹

 

[حوراء]

یه سری وقت‌ها هم هست، آدم لبریز میشه؛ لبریز از بی‌اهمیتی دیدن و دم نزدن. لبریز میشه از با لبخند و انرژی جواب دادن به سختی‌ها. لبریز که بشه، اون سختی‌هایی که با لبخند جواب‌شون رو داده، شروع می‌کنن به شرشر ریختن از لبه‌ی شکسته و تیز دل؛ بعد از اون، می‌مونه آرامش و بازگشت همون روح سرزنده به جسم.
فقط تا اون موقع با این منه لبریز شده مهربون باشید.

 

[حوراء]

یه سری وقت‌ها، انگار همه‌ی چیزهایی که تا الان نادیده می‌گرفتی و با یه «مهم نیست» سر و تهش رو هم می‌آوردی، جلوی چشم‌هات برجسته و پررنگ میشن. جوری که خنجر میشن و قلبت رو هدف می‌گیرن. این‌طور وقت‌ها، فقط مرگ جوابه. ما بدبخت‌ بیچاره‌های زمینی که زورمون به مرگ نمی‌رسه، به خواب پناه میاریم.
لطفا تا زمانی که اون خواب افتخار نداده، از من دوری کنید. تشکر.

 

[حوراء]

یه سری وقت‌ها هم هست، این‌قدر به چپ همه‌ای که با خودت میگی، آدمی‌زاد! بشر! نکنه اصلا وجود نداری؟ بعد تا یه کار اشتباه ازم سر می‌زنه، می‌بینم نه جانم😂 نه من نه من نامرئی‌ام، نه بقیه کورن. پس دوباره سعی می‌کنم بهترین ورژن خودم باشم و هیچ مشکلی برای هیچ‌کس ایجاد نکنم، دل کسی رو نشکنم، همدم باشم برای همه. در نهایت متوجه میشم، عادی شدم، عادت کردن، عادت کردم.
این‌طور وقت‌ها باید آروم‌آروم ترک عادت کرد، که موجب مرض نشه.