حقوق عبارات حقوقی مهم در زمینه حقوق ملکی

عبارات حقوقی مهم در زمینه حقوق ملکی
👇👇​

فک رهن: خروج مال مورد رهن از حالت وثیقه بودن.

زیان: در معنای ضرر به کار می رود.

زیان دیرکرد: به معنی خسارت تأخیر تأدیه (پرداخت) است.

سازش: تراضی (توافق) طرفین دعوی بر فیصله نزاع معین در دادگاه و با دخالت دادرس.

سبب: خویشاوندی است بین دو نفر که بر اثر را*ب*طه زناشویی به وجود می آید.

سفیه: کسی است که تصرفات او در اموال و حقوق مالی خود عقلایی نباشد.

سقوط: تنزل و از بین رفتن حق را گویند.

سکنی: حق انتفاع هرگاه به صورت سکونت منتفع در مسکن متعلق به غیر باشد، آن را سکنی نامند.

سلطه: عبارت است از اختیار قانونی شخص بر اشیاء یا اموال یا اشخاص دیگر.

شخص حقوقی: عبارت است از گروهی از افراد انسان با منفعتی از منافع عمومی.

شخص حقیقی: به معنای شخص طبیعی است.

شخص طبیعی: اشخاص انسانی را گویند که موضوع حق و تکلیف هستند.
صداق: مهر.

صغیر: کسی که به سن ۱۸ سال تمام نرسیده باشد.

صلح: عقدی است که در آن طرفین، توافق بر امری از امور کنند؛ بدون اینکه توافق آنها به عنوان یکی از عناوین معروف عقود باشد.

صیغه: در عقود و ایقاعات تشریفاتی الفاظ معین را گویند که عقد یا ایقاع بدون آن الفاظ صحیح نیست.

ضامن: متعهد در عقد ضمان را گویند.

ضمان: به معنی عقد ضمان است و عبارت است از اینکه شخصی مالی را که بر ذمه دیگری است، به عهده بگیرد.

طلب: تعهدی که بر ذمه شخصی به نفع کسی وجود دارد.

عرف: چیزی که در ذهن شناخته شده و مأنوس و مقبول خردمندان است.
عطف قانون به ما سبق: یعنی حکومت قانون نسبت به وقایعی قبل از تاریخ وضع و نشر آن.

عقد: تعهد یک طرف بر قبول امری که مورد قبول طرف دیگر باشد.

علت: امری است که به محض وقوع آن چیز دیگری بدون اینکه تأخیری رخ دهد به دنبال آن واقع شود.

عوض: در معاملات معوض هر یک از دو موضوع مورد معامله را گویند.
عین: اشیاء مادی مستقل.

غش: از جرایم مربوط به تقلب در کسب است.

غصب: تصرف در مال غیر به نحو عدوان.

غیر منقول: مالی که از جایی به جایی قابل انتقال نباشد مانند زمین و معدن.

قرض: عقدی است که به موجب آن یکی از طرفین عقد مقدار معینی از مال خود را به طرف دیگر تملیک می کند و طرف او مثل آن را از حیث مقدار، جنس و وصف رد کند.

شاهد: کسی که شهادت بر امری می دهد.

شبه عقد: عبارت است از یک عمل ارادی که قانون آن را منع نکرده و بدون اینکه عقدی منعقد شود، ایجاد تعهد در مقابل غیر کند.

شخص: کسی که موضع حق قرار گیرد، مانند انسان و شرکت تجاری.

شرط: امری است محتمل الوقوع در آینده که طرفین عقد یا ایقاع کننده، حدوث اثر حقوقی عقد یا ایقاع را متوقف بر حدوث آن امر محتمل الوقوع کنند.

قسم: گواه گرفتن یکی از مقدسات بر صدق اظهار خود.

قصد: مصمم شدن به انجام یک عمل حقوقی از قبیل اقرار، بیع و غیره.

قولنامه: نوشته ای غالباً عادی حاکی از توافق بر واقع ساختن عقدی درمورد معینی که ضمانت اجرای تخلف از آن، مشخص است.

قیم: نماینده قانونی محجور که از طرف مقامات صلاحیتدار قضایی در صورت نبودن ولی قهری و وصی او تعیین می شود.

گرو : مترادف رهن است. گرودهنده، راهن و گروگیر، مرتهن است و گروگان عین مرهونه را گویند.

مؤجل: تعهدی که انجام دادن آن، مشروط به رسیدن اجل معین باشد.

مأجور: به معنای عین مستأجره استعمال شده است.

ماترک: مالی که با فوت مالک آن و به حکم قانون به وارث تعلق گیرد.

مالک: صاحب ملک، صاحب مال غیرمنقول، صاحب اراضی و صاحب سرمایه در عقد مضاربه.

مالکیت: حق ا ستعمال، بهر ه برداری و انتقال یک چیز به هر صورت مگر در مواردی که قانون استثناء کرده باشد.

مایملک: قسمت مثبت از دارایی شخص را گویند.

متصالح: قبول کننده را در عقد صلح گویند.
مثمن: معوض را در عقد بیع گویند.

مجنون: کسی که فاقد تشخیص نفع و ضرر و حسن و قبح است.

محجور : کسی که فاقد عقل یا رشد یا کبر باشد.

محق: کسی که ادعای او حق است.

محل اقامت: محلی که شخص در آنجا سکونت داشته و مرکز مهم امور او نیز در آنجا باشد.

مدیون: کسی که بر ذمه او تعهدی به نفع غیر وجود دارد.

مستعیر: کسی که مال غیر را به عاریه می ستاند.

مستغلات: اموال غیرمنقولی که مورد بهره برداری توسط مالک آنهاست.
مستودع: مرادف ودیعه گیر.

مشتری: کسی که در عقد بیع، قبول عقد می کند و عوض می دهد.

مصالح: کسی که در عقد صلح، ایجاب از ناحیه او است.

مضاربه: عقدی است که به موجب آن یکی از متعاملین سرمایه می دهد، با قید اینکه طرف دیگر باآن مشارکت کرده و درسود آن شریک است.

ابراء :
چشم پوشی اختیاری طلبکار از حق خود.

اجاره معاطاتی :
جاره‌ای که ایجاب و قبول (اجاره گرفتن و اجاره دادن) آن غیر لفظی (مثلاً با نوشتن) باشد.

اجرت :
خدمت ، عوض اقتصادی خدمت‌.

احد شرکا ؛
یکی از شرکا‌.

اخاذی :
گرفتن مال یا وجه یا چیزی از دیگری به زور‌.

اخذ به شفعه :
وقتی مال غیر منقول ملک قابل تقسیمی بین دو نفر مشترک باشد ، یکی از دو شریک اگر سهم خود را به شخص دیگری بفروشد ، شریک دیگر حق دارد قیمتی که به مشتری داده را به او بدهد و سهم فروخته شده را مالک شود.

ادعا :
دلیل‌.

اراضی موات :
زمین‌های غیرآبادی که سابقه عمران و آبادی نداشته ، به صورت طبیعی باقی مانده‌اند‌.

اراضی آیش :
ملکی که مالک دارد زمین مزروعی است و مالک برای مدت محدودی در آن کشت و زرع نکرده است‌.

استخلاف :
فردی را برای بعد از فوت خود مالک قسمتی از دارایی خود کردن‌.

ارتفاق :
حقی برای ملک شخصی در ملک دیگری‌.

استعاط :
از بین بردن حق توسط صاحب حق‌.

اسناد رسمی :
اسنادی که در اداره تثبت املاک و یا دفاتر اسناد رسمی یا سایر ماموران رسمی در حدود صلاحیت و برابر مقررات قانونی تنظیم شده‌.

اشاعه :
اجتماع حقوق چند نفر بر یک مال ، چند شریک در یک مال ، مثال : ملک مشاعی که دو یا چند شریک دارد.

اعراض :
چشم پوشیدن مالک از مال خود‌.

اقاله :
بر هم زدن عقد لازم با رضایت دو طرف قرارداد‌.

اقباض :
تحویل و تسلیم مال مورد معامله‌.

اقرار :
خبر دادن از حقی به ضرر خود‌.

التزام :
تعهد کردن‌.

انفساخ :
انحلال قهری یا خود به خودی عقد یا قرارداد

اهل :
غیر محجور‌.

اهلیت :
کسی که مجنون ، سفیه ، ورشکسته و صغیر نیست‌.( برای تعاریف هر کدام به ویس معامله با مهجورین مراجعه شود ).

ایجاب :
قبول.

ایداع :
گذاشتن مال نزد شخصی به ودیعه‌.

ایفاء :
پرداخت دین‌.

بالمباشره :
شخصا کاری را انجام دادن‌.

بریات عمومیه :
امور خیریه‌.

بیع :
فروش ، خرید .

تدلیس :
اعمالی که باعث فریب طرف معامله می‌شود.

تصرف :
داشتن مال تحت تصرف افراد در حدود قانون‌.

تضامن :
اینکه در صورت تعدد بستانکاران یا بدهکاران بتوان تمام طلب را از هر کدام از آنها مطالبه کرد‌.

تضرر :
زیان دیدن‌.

تضیع :
ضایع کردن‌.

تعدی :
انجام کاری خارج از حدود اذن یا عرف در مال غیر‌.

تعذر :
بروز عذرِ مانعِ اجرای تعهد‌.

تعلیق :
وقفه‌.

تفاسخ :
اقاله ، بر هم زدن عقد با رضایت دو طرف قرارداد ( به ویس اقاله مراجعه شود ).

تفلیس :
صادر کردن حکم ورشکستگی کسی‌.

تقویم :
برآورد کردن.

تکلیف :
اوامر و نواهی قانونی‌.

تلف :
از بین رفتن مال بدون دخالت مستقیم یا غیر مستقیم کسی‌.

تملک :
مالک شدن‌.

تنازع :
درگیری یا کشمکش‌.

تنفیذ :
اجازه کردن عمل حقوقی غیر نافذ‌.

توقیف :
سلب آزادی از شخص یا مال او با حالت انتظار ترخیص‌.

تهاتر :
سقوط دو دین.

حق ارتفاق :
حقی برای شخص در ملک دیگری به واسطه مالکیت در ملکِ معین‌.

حق المجری :
حق ارتفاقی که مالکی از ملک دیگران در جریان دادن آب یا لوله نفت و گاز و فاضلاب و ... را دارد‌.

حق سُکنی :
تفویض اختیار سکونت شخصی بابت سکونت در محلی تا زمان مشخص‌.

راهن :
رهن دهنده‌.

رسمی :
عمل منسوب به دولت‌.

رشید :
کسی که دارای صفت رشد است‌.

رهن :
گذاشتن مالی به وثیقه بابت بدهی‌.

فک رهن :
خروج مال رهن داده شده از حالت وثیقه بودن‌.

خسارت تاخیر تادیه :
خسارت دیرکرد‌.

سفیه :
کسی که تصرفاتش در اموالش عقلانی نیست‌، در مقابل رشید‌.

شفیع :
صاحب حق شفعه

صغیر :
کسی که به سن بلوغ نرسیده‌.

صلح :
عقدی که یکی از طرفین توافق بر موردی کنند بدون اینکه توافق آنها با چالش‌های دیگر عقود تلاقی کند ، مثلاً صلح مال به رایگان به کسی وقتی قصد این است که مال فروخته نشود در واقع بیع صورت نگیرد‌.

ضامن :
متعهد‌، مسئول خسارات مالی‌.

عِین :
اشیاء مادی مثل گوسفند‌.

غبن :
نیرنگ‌.

غصب :
تصرف بر مال دیگری‌.

غیرمنقول :
اموال غیر قابل انتقال و جابجایی ( زمین ، ملک )‌.

فضولی :
مداخله بی‌جهت در کار دیگران‌.

قبض :
سند دریافت مالی‌.

قولنامه :
تعهد به انجام کاری برای مثال تعهد دادن به فروش ملک به شخص معین در زمان معین‌.

قیم :
نماینده قانونی محجور‌.

ماترک :
مالی که با فوت متوفی به حکم قانون به وراث تعلق می‌گیرد‌.

مباحات :
اموالی که ملک اشخاص حقوقی و حقیقی نباشد‌.

مبیع :
آنچه مورد بیع قرار می‌گیرد برای مثال ماشین‌.

متصالح :
قبول کننده در عقد صلح یعنی کسی که مال در عقد صلح به او منتقل شده‌.

مُتَّهِب :
هبه گیرنده در عقد هبه‌.

متعاملین :
دو طرف معامله‌.

مرور زمان :
گذشتن مدتی که به موجب قانون بعد از انقضای آن مدت ، دعوا شنیده نمی‌شود‌.

مشاع :
جدا نشده ، مالی که بین دو یا چند نفر مشترک باشد‌.

مغبون :
فریب خورده‌.

موقوفه :
مالی که وقف شده‌.

موقوف علیه / علیهم : کسی / کسانی که موقوفه به نفع او / آنها وقف شده و در واقع می‌تواند / می‌توانند از منافع آن استفاده کنند‌.

عین موهوبه :
مالی که در عقد هبه ، هبه شده یا هدیه داده شده‌.

ولی :
سرپرست کسی که به حکم قانون اختیاردار دیگری در امور او باشد‌.

هامش :
نوشته‌هایی که به صورت تغییر یا اضافه در حاشیه سندها نوشته می‌شود این نوشته‌ها هم جز سند محسوب می‌شود.

ید :
سلطه داشتن تصرف داشتن‌.