دلــنوشته دلنوشته پژواک | مینا مرادی کاربر انجمن بوکینو

[پناه]

به نام او... .
عنوان دلنوشته: پژواک
نویسنده: مینا مرادی
ژانر: عاشقانه-تراژدی
ناظر: @TWCA

مقدمه:
در حوالی خواب‌هایم، میان انبوهی از سایه‌های گمشده، نام تو می‌پیچد؛
صدایی که از عمق چاه‌های فراموشی برمی‌خیزد و هربار که به دیوارهای قلبم می‌خورد،
خونی تازه از زخم‌های کهنه می‌جوشد.
من، عاشقی سرگردان در کویر تنهایی، دست‌هایم را به باد می‌سپارم تا تو را لمس کنند،
اما باد خیانتکار، فقط شمیم موهایت را می‌آورد؛ عطری که همچون خنجری در سینه‌ام فرو می‌رود.
و اشک‌هایم را به باران شب‌های بی‌انتها مبدل می‌کند.
حالا هر پژواک، فریاد روح توست که در رگ‌هایم می‌دود،
و عشق، این شمع نیمه‌سوخته در باد سرنوشت، شعله‌ورتر می‌سوزد و خاموش‌تر می‌شود.
بیا، حتی اگر سایه‌ای، حتی اگر رویایی، تا در آغوش این تراژدی ابدی دوباره بمیریم از عشق...
و زنده شویم در پژواک یکدیگر.​

 

[TWCA]

نویسنده‌ی عزیز، از این‌که انجمن بوکینو را برای انتشار آثارتان برگزیدید، خرسند و سپاسگزاریم.

لطفا قبل از تایپ دلنوشته‌ی خود، قوانین مربوط به تایپ دلنوشته را مطالعه کنید.

᯽ [ قوانین تایپ دلنوشته | تالار ادبیات توصیفی ] ᯽

همچنین شما می‌توانید در صورت نیاز به راهنمایی و بهبود بخشیدن قلم خود، درخواست ناظر دهید.

{ درخواست نظارت }

پس از تایپ حداقل ۱۵ پست، می‌توانید درخواست نقد
و تگ دهید.


[ درخواست نقد ادبی شورا ]
[ درخواست - درخواست تگ آثار | تالار نقد ]

شما می‌توانید پس از تایپ ١٠ پست برای اثر خود درخواست طراحی جلد دهید‌.

[ درخواست - جلد آثار | تالار طراحی ]

بعد از ۲۰ پست می‌توانید پایان دلنوشته‌تان را اعلام کنید.

[ اطلاعیه‌ - اعلام پایان آثار ادبی | تالار ادبیات توصیفی ]

در صورت تصمیم به عدم ادامه‌ی تایپ دلنوشته، شما می‌توانید درخواست انتقال به متروکه دهید و همچنین در صورت تصمیم به ادامه‌ی تایپ دلنوشته و انتشار اثرتان می‌توانید درخواست بازگردانی اثر از متروکه را دهید.

[ درخواست - انتقال و بازگردانی از متروکه | تالار ادبیات توصیفی]

𖡼 با سپاس از توجه شما 𖡼

[کادر مدیریت تالار ادبیات]​

 

[پناه]

ندای درونم می‌گوید، در آن سایه‌ی امنی که برای خود ساخته‌ام بمانم،
اما خود بهتر از هر کسی می‌دانم که برای داشتن‌ات و برای لمس این دردِ شیرین،
هرچند تلخ، باید از منطقه‌ی امن خود بیرون بزنم.
عشق یعنی همین؛ یک زخم که هربار نامت را می‌شنوم تازه می‌شود
و باز هم دوستش دارم.
غم یعنی همین؛ شب‌هایی که بدون تو سحر می‌گردند و صبح‌هایی که بدون تو سلام می‌کنند و وعده‌ی‌ واهی دیدار می‌دهند.
من، همین‌جا، در این روزمرگی‌های تکراریِ بی‌پایان، نه زنده‌ام و نه مرده،
بلکه مردگی را تمرین می‌کنم.

 

[پناه]

غم عشق، دردی نیست که بخواهد تمام شود؛ دردی‌ست که می‌خواهد بماند تا تو را به «تو» تبدیل کند.
وقتی کسی را از ته دل و این‌قدر عمیق دوست می‌داری که نبودنش بیشتر از بودنش در تو زندگی می‌کند، می‌پنداری که این عشق دیگر یک احساس نیست؛ بلکه یک زخم دائمی‌ست که در تو، هر روز بیشتر از روز قبل جان می‌گیرد.
هر صبح چشم باز می‌کنی و می‌بینی که هنوز هست. می‌بینی که این غم، تنها یادگاریست که از او برایت به جا مانده...
و تو حاضری تمام روزهای عمرت را با همین تکه‌های شکسته زندگی کنی.
به راستی که این است راز تلخِ‌ عشق واقعی!
هرچه عمیق‌تر می‌رود، تو را بیشتر می‌کشد... و زیباست که تو هر روز بیشتر از دیروز عاشق این‌گونه مردن می‌شوی.