سلام
این نامه رو زمانی می‌نویسم که تو اصلا وجود نداری!
فقط توی رویاهام تصورت می‌کنم: یه دختر سفید با موهای حالت‌دار که گونه‌هاش چال میشه.
اما درست وسط تصوراتم بعضی تجربیاتم به مغزم چنگ می‌زنند و از دختر بودن و دختر داشتن متنفر میشم.
الان نیستی اما اگر یه روزی دیدمت و اومدی همونطور که موهات رو نوازش میکنم برات تعریف میکنم از حس‌هایی که تجربه کردم و نمیذارم تو تجربه‌شون کنی. از اول بهت یاد میدم زندگی مثل تخم مرغ شانسیه همه‌چی چه خوب چه بد دقیقا زمانی اتفاق میوفته که تو انتظارش رو نداری اما مجبوری راه بیایی چون فروشنده تخم مرغ شانسی باز شده رو دیگه پس نمیگیره که، می‌گیره؟
یاد میدم که بدون فکر کردن به آینده از لحظه‌لحظه زندگیت لذت ببری کاری که خودم الان به سختی دارم انجامش میدم و امیدوارم زمانی که دارم برات تعریف می‌کنم با لبخند تو چشمای درشتت نگاه کنم و بگم که ریسک کن بگم که ارزشش رو داره بگم که... نه اینکه با چشم‌های اشکیم چشم‌های تو رو هم اشکی کنم و از حس‌های خوب و نوجوانی وحشت زده‌ات کنم.
بهت یاد میدم که دختر بودن تو، حق‌های انسان بودنت رو ازت نمی‌گیره. تو حق داری دلت بلرزه و عاشق شی، تو حق داری ریسک کنی و تو دل ترس‌هات بری، تو حق داری صدای خنده‌هات گوش فلک رو کر کنه چون تو اول انسانی بعد دختر و من قدم‌قدم تو رو در تمام مراحل زندگیت و تجربه‌هات بدون ترس انداختن تو دلت همراهیت می‌کنم.
باشد که روزی بیایی و من با لبخند اسمت را دلدار بگذارم:).