مرا نقاب‌ها به درد می‌آورند | زیبا سعیدی کاربر انجمن بوکینو

[سون آی]

این روز‌ها همه چیزی رنگ باخته است. از آواز قناری گرفته تا باطن نامادری‌! فریاد پشت هزارتویِ نقاب رده زخم به‌جای می‌گذارد. پشت هزاران ساز، زخم کهنه و بغضی سنگی خفته است. اگر کمی فقط کمی دیده‌ات را باز کنی، می‌بینی که همه‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد، نیست.

 

[سون آی]

شاخه‌های درهم تنیده‌ی اشک‌آلود، وجودِ درهم شکسته‌ی برگ‌هایشان را در افقِ سرخ به تماشا گذاشته‌اند! نسیمِ سردِ پاییزی وجودِ از هم گسسته‌ی باد را برای ساعت‌های بیداری مقاوم نشان می‌دهد تا آرام اما با باطنی خروشان پی‌‌در‌پی در ازدحامِ شاخه‌ها طنازی کند.

 

[سون آی]

امروز، غبار تباهی در چهارراه غم دست بزرگ نقاب را برای پنهان کردنِ بغضت بوسیده است. سکوت بشینه‌ی رسوای دلت را برای ثانیه‌های از دست رفته به آغوش کشیده و زخم‌هایت را شسته است. می‌دانی گاهی سکوت کردن می‌تواند همدمِ روز‌هایِ سختت باشد، اِنگار با سکوت سنگین‌تر دیده می‌شوی.

 

[سون آی]

امروز که باران می‌بارد، اندوه بیشتر از هر زمان دیگری کالبدت را به باریدن جلوه می‌دهد. نقابِ گداخته چه بی‌رحمانه درون آشفتگی بی‌حد حصرت آخته و چه ظالمانه، سکوت را همانند قطرات مروارید در پیاله‌‌های چشم‌ نمناک می‌غلطاند.

 

[سون آی]

گرد و غبار واژه‌ها، در سیل کلمات خفته‌‌ای که با ناچاری و دل‌مردگی درون حصاری که به دور روح فریبنده‌ی خود کشیده‌ای محبوس شده‌اند. قدم‌زنان پا‌به‌پای قلم‌موی خود، درون خاطراتِ بن‌بست دیرین چه می‌خواهی؟ مگر جز لاشه‌ای تعفن که نفرتش زبان‌زد بود، چیز جدیدی قابل رویت است؟

 

[سون آی]

قلم که به دست بگیری نقاب از چهره پایین می‌افتد. با قلم که به جان‌ واژه‌ها درافتی تازه متوجه می‌شوی که کرورکرور درد داری؛ و این‌جاست که ‌بغض از راه می‌رسد. آرام از لانه‌‌گاهش بیرون می‌زند تا سمفونی گریستن را با هزاران واژه، با هزاران عارضه زیرِ پای هزاران رهگذر بنوازد.

 

[سون آی]

با انگشتان خواب رفته‌ی خود سعی در ‌‌پایین‌ انداختنِ حسرت‌ها و اندوه‌های بی‌زبانی؛ انگار خماریِ برگ‌های پاییزِ گذشته را داری. حال که تنها مانده‌ای میانِ مترسک‌های خوابیده و غمِ لانه کرده در صدای کلاغ‌‌ها، بغض نکن. بگذار آسمانِ دلت به موازاتِ آب‌های بی‌کران بگرید.

 

[سون آی]

خسته‌ای، می‌دانم! خسته از جبر زمانه. لباسی بر تنت آزرده‌اند که کوله‌‌باری از ناگفته‌ها را حمل می‌کند. در این روشنیِ شام‌گاهان افتان و خیزان با گام‌های بی‌گدار در خفا و سکوت شب، به آن‌ سوی پگاه گریز می‌کنی.

 

[سون آی]

لنگ‌لنگان و آهسته به سروِ تنهای خانه تکیه زده‌ای. اشک‌های بی‌وقفه چه غریبانه در پهنایِ صورت می‌بارند. آن‌گاه که دست برای تحول زمانه بلند کردی، در افق دوردست نغمه‌های درد از فانوس‌های خاموش‌ برافراشته شدند.

 

[سون آی]

کسی در وجودت آهسته می‌شکند، ویران می‌شود و تو ناخداگاه هراسِ تنهایی بر‌می‌داری! هیاهوی ساعت شماره دقیقه‌ها موسم رسیدن تو را به غفلت نوید می‌دهند. ماه در سرخیِ خونِ خودش تو را به تماشا می‌‌نشیند. چه آشناست این‌جا!