دلــنوشته دلنوشته پشت پنجره | شهبانو _ کاربر انجمن فرهنگی و هنری بوکینو

[شهبانو؛]

نام دلنوشته: " پشت پنجره " ​

ناظر: @yeganeh
ژانر: تراژدی
نویسنده: شهبانو

​

مقدمه:
ای کاش می‌دانستم چه چیزی قرار است پیش‌آید، شاید آن زمان می‌توانستم راحت تر قبول کنم که تنها ماندن در میان انبوه غم‌ها انتخاب نیست ، بلکه سرنوشت هر آدمیست؛ شاید انسان‌ها برای مدتی در کنارت باشند، اما این خودت هستی که در آخر باید مفهوم اصلی زندگی را دقایقی پیش از مرگ پیدا کنی.
ابن خودت هستی که باید به تنهایی روی صحنه نبرد زندگی حاضر شوی، بودن انسان‌ها کنارت فقط یک نمایش از سیاست های آن‌ها است، یا برای منفعتشان، عده کمی برای خودت کنارت هستند.

 

[gece ayı]

نویسنده‌ی عزیز، از این‌که انجمن بوکینو را برای انتشار آثارتان برگزیدید، خرسند و سپاسگزاریم.

لطفا قبل از تایپ دلنوشته‌ی خود، قوانین مربوط به تایپ دلنوشته را مطالعه کنید.

᯽ [ قوانین تایپ دلنوشته | تالار ادبیات توصیفی ] ᯽

همچنین شما می‌توانید در صورت نیاز به راهنمایی و بهبود بخشیدن قلم خود، درخواست ناظر دهید.

{ درخواست نظارت }

پس از تایپ حداقل ۱۵ پست، می‌توانید درخواست نقد
و تگ دهید.


[ درخواست نقد ادبی شورا ]
[ درخواست - درخواست تگ آثار | تالار نقد ]

شما می‌توانید پس از تایپ ١٠ پست برای اثر خود درخواست طراحی جلد دهید‌.

[ درخواست - جلد آثار | تالار طراحی ]

بعد از ۲۰ پست می‌توانید پایان دلنوشته‌تان را اعلام کنید.

[ اطلاعیه‌ - اعلام پایان آثار ادبی | تالار ادبیات توصیفی ]

در صورت تصمیم به عدم ادامه‌ی تایپ دلنوشته، شما می‌توانید درخواست انتقال به متروکه دهید و همچنین در صورت تصمیم به ادامه‌ی تایپ دلنوشته و انتشار اثرتان می‌توانید درخواست بازگردانی اثر از متروکه را دهید.

[ درخواست - انتقال و بازگردانی از متروکه | تالار ادبیات توصیفی]

𖡼 با سپاس از توجه شما 𖡼

[کادر مدیریت تالار ادبیات]​

 

[شهبانو؛]

بخش اول:

مبهم بودن دنیا همیشه مرا می‌ترساند ، آینده ای که نمی‌توان آن را پیش‌بینی کرد و آن را متعلق به خود دانست ، تمام رویاهایم را مبهم حس می‌کنم وقتی به نقطه پایان این‌همه زنده ماندن فکر می‌کنم؛ مرگ!
کلمه ای که یک دنیا در آن نهفته است، دنیایی که ناشناخته و غریب است، جایی که راه برگشت نیست .
آخر قصه ماهم می‌رسد، اما کی؟ کجا؟ چه زمانی؟ و در آغوش چه کسی؟

 

[شهبانو؛]

بخش دوم:

آیا تا زمانی که مرگ مارا در دام خود انداخته، ما نهایت استفاده را از زندگی بردیم؟ یا فقط سعی کردیم با رقابت و از خود گذشتگی، خودمان را تباه دیگران کنیم؟
به تصور من، مرگ راه نجات آدم‌ها از این دنیاست ، اما آیا راه نجاتی از مرگ هست؟
کلمه‌ای ترسناک و مبهم که حتی گفتنش هم مرا از خود بی خود می‌کند، چگونه قرار است یک روزی آن را زندگی کنم؟