خطبه ۲۳۶ نهج‌ البلاغه

[حاج صالح]

بسم الله الرحمن الرحیم​

 

[حاج صالح]

|متن عربی|

و من كلام له (عليه السلام) اقتصّ فيه ذكرَ ما كان منه بعد هجرة النبي (صلي الله عليه وآله) ثم لِحاقه به:
فَجَعَلْتُ أَتْبَعُ مَأْخَذَ رَسُولِ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله)، فَأَطَأُ ذِكْرَهُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الْعَرَجِ [الْعَرْجِ].

[قال السيد الشريف رضي الله عنه في كلام طويل قوله «فأطأ ذكره» من الكلام الذي رَمى به إلى غايتي الإيجاز و الفصاحة، أراد أني كنتُ أعطى خبره من بدء خروجي إلى أن انتهيتُ إلى هذا الموضع، فكَنى عن ذلك بهذه الكناية العجيبة]​

 

[حاج صالح]

|ترجمه فارسی|

سخنى از آن حضرت (ع) از حال خود بعد از هجرت پيامبر از مكه و پيوستن به آن حضرت (صلى اللّه عليه و آله) در مدينه، حكايت مى كند:
راهى را كه رسول الله (صلى الله عليه و آله) در پيش گرفته بود، پى گرفتم و به ياد او گام نهادم تا به عرج رسيدم.

[سید رضی می گوید] سخن آن حضرت «فاطأ ذكره» از سخنانى است كه در نهايت ايجاز ادا شده. مراد اين است كه از آغاز بيرون شدنم از شهر تا به آن موضع [يعنى عرج] رسيدم، از او خبر مى گرفتم و خبر او به من داده مى شد. على (ع) اين مطلب را با چنين كنايه عجيبى بيان كرده است.​