آخرین فعالیت

از من وحشت نکن واژه‌هایم را که برای آزار تو می‌آیند در مشت بگیر و از پنجره رهایشان کن آن‌ها بازمی‌گردند برای آزار من بی آن‌‌که تو...

عشق من ، در چاهِ بسته‌ات چه می‌یابی ؟ خزه‌ی دریایی ، مانداب ، صخره ؟ با چشمانی بسته چه می بینی ؟ زخم‌ها و تلخی‌ها را ؟ زیبای من ، در...

گاه و بی‌گاه فرو می‌شوی در چاهِ خاموشی‌ات در ژرفای خشم پرغرورت و چون بازمی‌گردی نمی‌توانی حتا اندکی از آن‌چه در آن‌جا یافته‌ای با خود بیاوری

اگر سفر نکنی اگر کتابی نخوانی اگر به اصوات زندگی گوش ندهی اگر از خودت قدردانی نکنی، به آرامی آغاز به مردن می‌کنی! وقتی نگذاری دیگران به...

روزی، جایی، دقیقه ای، خودت را باز خواهی یافت… و آن وقت، یا لبخند خواهی زد، یا اشک خواهی ریخت……

وقتی از سفرهای زیادی بازگشتم، سبز و معلق ماندم میان خورشید و جغرافیا – من دیدم که بال ها چگونه کار می‌کنند، و عطرهای چگونه پراکنده...

گوش دریا پر است از زنگ و زنجیر و زنجره از موج و اوج و حضیض و من پرم از تو وقتی تو آوازم می کنی.

وقتی تو می خوانی مرا وقتی تو آوازم می کنی صدایت لایه ای از دانه روز برمی دارد و پرندگان زمستانی هم آوایت می شوند.

چونان به من نزدیکی که اگر جایی نباشم، تو نیز نیستی چونان نزدیکی که دست‌های تو بر شانه‌ام گویی دست‌های من‌اند و هنگام که تو چشم می‌بندی...

اما اگر هیچ چیز نتواند ما را از مرگ برهاند لااقل “عشق” از زندگی نجاتمان خواهد داد …

اگر عشق تنها اگر عشق طعم خود را دوباره در من منتشر کند بی بهاری که تو باشی حتی لحظه ای ادامه نخواهم داد منی که تا دست هایم را به اندوه...

انبوه بوسه‌هایش از تاخت‌وتاز باد تابستان می‌شکند و غرق می‌شود در آب.

باد نغمه‌خوان و آسمانی چنان چون زبانی سرشار از نبردها و آوازها میان درختان زمزمه می‌کند با هجوم بی‌امان برگ‌های مرده را می برد با خود و...

قلب باد بر فراز سکوت عاشقانه‌ی ما بی‌شمار می‌کوبد.

ابرها چون دست‌مال‌های سپید وداع عبور می‌کنند. و باد، در دست‌های رونده‌ی خود تکان می‌دهدشان.