اپیزود کوره‌ی تب | لیلا مرادی

[Leila.Moradi]

عنوان: کوره‌ی تب
ژانر: درام و تراژدی
نویسنده: لیلا مرادی
نوع اثر: اپیزود
مقدمه:
درون کوره‌ی قلب، حزن و ظلمت شعله می‌‌بافد. انبان روح زخمی‌ از هجوم غمگساری می‌خواهد بدرد و مجمری سوزان به پا کند، مجمری که بر صفحه‌ی چرکین روزگار بتابد و تصویر پژمرده‌‌ی شرحه‌شرحه شده را انعکاس دهد.

 

[Leila.Moradi]

در پی سرگشتگی‌های عمرم، خاطره‌های کهنه‌ و مبهم را به یاد می‌آورم تا شاید انتظار خسته شود. ریشه خشکیده‌ام، تاب شلاق‌های سرد و محکم غریبه را ندارد. مردم را می‌نگرم که با سر و صورتی خیس، خنده‌هایشان به عرشه‌ی آسمان می‌رسد و عجیب است که تن غارت‌زده‌ام، خیس از قطره‌های خون می‌شود‌! پرده‌های این لهیب سوزان، از آن روزی بر سرنوشتم چیره شد که در برهوت دورم، وعده‌ی باران دادی و رفتی.

 

[Leila.Moradi]

تاب ترک این قبیله را ندارم. زنگوله‌ی پای تابوتی شدم که عاقبت، خوشه‌های گور آتش قلبش را می‌شکافند. ای معبود فراموش‌کار من، به راستی ریشه این غوغا چه آفتی به پیکره‌اش افتاد که یک‌شبه شور دخترانه‌ام به ورطه‌‌ی خاموشی رسید؟ مشعل این شب‌های زنگار در دستان توست که بیایی و ارمغان بهشت را باز بر گردنم بیاویزی؛ شاید این خاکستر زوال، بتواند دوباره شعله‌های دیرینش را پس بگیرد.

 

[Leila.Moradi]

یادگاری‌ که برایم به جا گذاشتی، چیزی جز کبودی بر چهارگوشه‌ی قلبم جا نگذاشته است. چون چناری‌ پیر و تنها، از هجوم زخم‌های تبر بی‌رحم به نفس‌نفس افتاده‌ام که ریشه‌ام را حفظ کنم. یادت هست که گفته بودی بهار می‌آید؟ من آن‌قدر عجله کردم که تا پایم به زمستان رسید، خزان مرا در آغـ.ـوش گرفت.

 

[Leila.Moradi]

نقطه‌های جوهری که از قلب پاره‌پاره شده‌ام ریخته می‌شود، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. ردپای خونینش، همه جا را برداشته. مبادا راه را گم کنی! اصلاً اگر بی‌وفایی کنی که بازتاب سیاهی در این اقلیم کهنه عاشقان به پا می‌شود. بیا، تا دیر نشده بیا و این جوهره مقدس را به کامم بفرست، نگذار میان این قوم رسوا شوم. آه که باد، قطره‌های سرخ را زیر برگ‌های مرده پنهان کرده و حقیقت تلخی که که در اطرافم انعکاس پیدا کرده، این است که هیچ‌وقت چشمانت به نوشته‌های آخر من نمی‌افتد.

 

[Leila.Moradi]

او دور بود، شاید خیلی دور؛ مثلاً آن‌طرف خیابان. نمی‌دانم، به حتم ترافیک‌ اجازه‌ نمی‌داد به نزدم بیاید، همین ماشین‌های پر سر و صدا و رنگاوارنگی که باعث میشد سکوت حزن‌انگیزم را نشنود. دودهای زنگار بینمان فاصله انداخته است! در این جاده‌ی طویل و شلوغ چراغ‌ها فقط لباس قرمز بر تن دارند، می‌خواهند ما را از بی‌راهه‌های زندگی نجات دهند. می‌ایستم، درست میان خطرهایی که مرا در خود محاصره گرفته‌اند؛ بوق‌های هشدار گوشم را می‌لرزاند و من به پای عهدی که با او بسته بودم به هیچ یک از اخطارها توجه نمی‌کنم. می‌بینمش، در آن بارانی بلند مشکی، پیپ گوشه‌ی لبش می‌سوزد. دودشادوش رقیب از کنارم گذشت؛ دور شد، خیلی دور. رفت و هیچ‌وقت نفهمید عبور از چراغ قرمز، جریمه‌اش مرگ خاموش منِ از یاد رفته بود.

 

[Leila.Moradi]

عقربه‌ تپش‌های کندی دارد، مثل نفس‌های الکن من که روزها را می‌شمارد. آیینه تصویر زنی با موهایی سپید و صورتی چروکیده را نشان می‌دهد. سال‌ها گذشته است! دیگر از آن شوق جوانی خبری نیست. فال‌ها نخوانده، پوسیده شده‌اند. آواز ترانه‌ی محبوبی که همیشه از گرامافون پخش میشد هم دیگر نمی‌آید؛ البته اینکه تازگی‌ها صداها را هم نمی‌شنوم در این امر بی‌تاثیر نیست. لُپ کلام، کوچه‌ها به خلوتی قدیم‌ها نیست، ساختمان‌ها قد کشیده‌اند‌. انگار هر چقدر که زمان می‌گذرد، محله یادش می‌رود که روزی جوانکی با کاپشن خلبانی و عینک ری‌بن، سوار بر موتور هوندا، پایین ایوان خانه‌ای آجری کشیک می‌داد تا معشوقه‌اش را ببیند.

 

[Leila.Moradi]

خانه‌ام را گم کرده‌ام
همچون گنجشکک ترسان بالای درخت که از این‌سو به آن‌سو می‌پرد
سیل می‌بارد، سیاهی و وحشت بی‌رحمانه ما را زیر برگ‌های خزانش دفن می‌کند
شکارچی‌ها در کمینند
این شاخه‌های غریب و سرد، پرنده را از خود دور می‌کند
درست مثل دستان تو که پسم زدی
آه، آشیانه‌ی گرمم کجاست؟
می‌لرزیم، هر دو
باد و بوران تمام شده،
مثل همیشه، پرنده‌ای در آغـ.ـوش درخت آواز عشق می‌خواند، دختر و پسری بر روی تنه‌اش قلب حکاکی می‌کنند، نمی‌دانند فصل خزان که سر برسد، درخت به عهدش وفا نمی‌کند.

 

[Leila.Moradi]

دیواره‌های پستو، از سنگینی واژه‌های نگفته ترک برداشته‌ است. به سیرترشی‌های هفت‌ساله درست بنگر، به ازگیل‌های جنگلی که برایم چیدی و هنوز هم آن‌ها را دارم و به سیب کال دیرینه که اکنون مثل عشق تو به من کپک زده‌اند. مورچه‌های تیره هم مزاجشان فرق کرده! جای برداشتن شیرینی، هر بار تکه‌ای از این زنِ تلخ و فراموش شده را به تاراج می‌برند. برنگرد؛ این سردخانه که پای آمدن ندارد.

 

[Leila.Moradi]

شبیه به اسکلت شکستنی‌ای شده‌‌ام که نای سرپا ماندن ندارد؛ ولیکن باورت نمی‌گردد. اما خوب بنگر، به این چاله‌های تهی و فرو رفته که دیگر اشک حماقت درونش را پر نمی‌کند! یادم هست اولین بار گفتی عاشق چشمان سیاهم شدی! زبان حیله، فکر و خاطرت را در جایی از گوشه‌ی قلبم گشود، ندانستم باد ولگرد هوس، بادکنک خوشبختی‌ام را به این کوتاهی می‌ترکاند! اکنون این جمجمه‌ی مسکوتی که دیگر ل*ب به شکایت باز نمی‌کند، لبخند زدن را خوب یاد گرفته، هر چند یخ‌زده!