مرا نقاب‌ها به درد می‌آورند | زیبا سعیدی کاربر انجمن بوکینو

[سون آی]

دلنوشته: مرا نقاب‌ها به درد می‌آورند
نویسنده: زیبا سعیدی
ژانر: تراژدی
تگ مربوطه: برگزیده
مقدمه: در میان هیاهوی و رقصِ قلم با ضربِ انگشتان، در پسِ بیراهه‌ای نقاب‌ها سر بر می‌آورند! قلم از میان انسجامشان سقوطی آزاد می‌کند و در پیِ جملات و کلماتی، ماهیتش را با واژگونی قطرات اشک مزین می‌کند. حال باید دید که چه‌طور در این هیاهو، آرامش به یک‌باره نازل می‌شود.

ویراستار: @Aytak

 

[worning.f]

نویسنده‌ی عزیز، از این‌که انجمن بوکینو را
برای انتشار آثارتان برگزیدید، خرسند و سپاسگزاریم.

لطفا قبل از تایپ دلنوشته‌ی خود، قوانین مربوطه‌ی تایپ دلنوشته را مطالعه کنید.
⚜️ [ قوانین تایپ دلنوشته ] ⚜️
همچنین شما می‌توانید در صورت نیاز به راهنمایی و بهتر کردن قلم خود درخواست ناظر دهید.
⚜️ [ تعیین ناظر دلنوشته ] ⚜️
پس از تایپ حداقل ۱۵ پست، می‌توانید درخواست نقد و تگ دهید.
⚜️ [ درخواست نقد دلنوشته ] ⚜️
شما می‌توانید پس از تایپ ۱۵ پست برای اثر خود درخواست جلد دهید‌.
⚜️ [ درخواست جلد اثر ] ⚜️
در صورت تصمیم به عدم ادامه‌ی تایپ دلنوشته، شما می‌توانید درخواست انتقال به متروکه دهید.
⚜️ [ انتقال دلنوشته به متروکه ] ⚜️
همچنین در صورت تصمیم به ادامه‌ی تایپ دلنوشته و انتشار اثر می‌توانید درخواست بازگردانی از متروکه دهید.
⚜️ [ بازگردانی دلنوشته از متروکه ] ⚜️
⚘️با سپاس از توجه شما⚘️

[کادر مدیریت تالار ادبیات]​

 

[سون آی]

شعله کشیدند! پروانه‌ها در حسرت وجاهتِ شمع سوختند. نی در پارسی از شب دل به تمنایِ باد داد تا فغانِ جگر سوزش را به گوشِ مط*رب برساند.
حسرت‌ها از کمندِ آسمان سر بر می‌آورند؛ اما نقاب‌ها در اقلیم جهان فرمان‌روایی می‌کنند!

 

[سون آی]

آن‌گاه که به موازات خیابان، گام‌های بیگانه‌ای را دنبال می‌کردی. آن‌‌گاه که نمی‌دانستی در چند قدمی‌ات لابه‌لای ثانیه‌ها سکوت در پسِ نقاب‌ها فریاد می‌زند. نمی‌دانستی که مردی عاجزانه محتاج نوازش، دل به کویرِ آسمان بسته است.

 

[سون آی]

به وسعت زمانی که موریانه‌ها برای پنهان شدن در تاریکی، شبی‌خون می‌زنند؛ تو در حسرتِ فردایی بهتر خواب را به خود هدیه می‌دهی تا با امیدِ روزنه‌ای روشن در دل تاریکی شب بیدار شوی؛ اما انگار یادت رفته است که نقاب‌ها بر تار و پود شب عرضِ اندام می‌کنند.

 

[سون آی]

کاش اشکی سرازیر شود تا این غبار روی نقابی سنگی که پر از رده‌هایِ سرخِ دشنه هویداست، پالایش شود. کاش شود دستی به روی وجود خود کشیم تا گرد و غبار قلب مسکین‌مان از وجود هرچه رد پای جامانده از نقاب تظاهرِ پاک شود.

 

[سون آی]

بگذار دریا با آن وجاهتش برای ثانیه‌های از دست رفته‌ی پر تلاطم بر فراز آسمان بگرید. بگذار نقاب خورشید بر دوردست‌های ابدی‌اش زمانی که سکوتی بی‌پروا در راهروی مملو از کاج‌های خاموش سایه می‌افکند، پایین بی‌اُفتد. بگذار پایان یابد این عطشِ جنون!

 

[سون آی]

آرام‌آرام، سکوت در پیشینه‌ی تمنا خانه می‌زند. خنده‌ را به تظاهر رها می‌کنی تا به ویرانه‌ی وجودت، شاپرک‌ها تهاجم نکنند. سکوت، فریادش را چه غریبانه در پیاله‌ی نمناکی از بغض خاموش می‌‌کند تا شاپرک‌ها فراری نشوند.

 

[سون آی]

لاله‌ی برگی خشکیده به تظاهر رنگ عمیقِ نیلی را به وجود پژمرده‌اش هدیه می‌دهد تا گل نیلوفر مرداب با خیالی آسوده‌‌ بتواند آوازه‌ی قدرتمندی‌ و زیبایی‌اش را بر رخساره‌ای بی‌طراوت آسمان زمانی که در گودال عمیقِ شب گرفتار شده است، رها کند.

 

[سون آی]

صدای غرش آسمان گویی که سمفونی غم می‌نوازد. ابر‌ها بر این باورند که آسمان برای شکوفا شدن آن‌ها را مقابل وجاهت لبخندش قرار داده‌اند تا سروری نگاهش را جهان پر از هیاهوی هنگامی که دست به عداوت، سکوت پیشه می‌کنند نبیند.