دلــنوشته دلنوشته بانگ سیسیفوس | مینا مرادی کاربر انجمن بوکینو

[پناه]

به نام سرنوشت.
عنوان: بانگِ سیسیفوس
نویسنده: مینا مرادی
ژانر: تراژدی - فلسفی
ناظر: @TWCA

مقدمه:
سیسیفوس محکوم بود سنگی را تا قله ببرد، تنها برای آن‌که هربار فروغلتد و دوباره آغاز کند.
اما شاید تراژدی او نه در سنگ بود و نه در سقوط؛
تراژدی در این بود که هربار، میان امید و یأس، سکوت می‌کرد.
این نوشته، بانگ همان سکوت است؛
فریادی در تکرارِ چرخه‌ی بی‌پایان، میان بودن و بیهودگی.

*سیسیفوس، پادشاهی از اسطوره‌های کهن بود که به سبب فریب دادن خدایان، به مجازاتی ابدی محکوم شد: او باید سنگی عظیم را تا بالای کوهی می‌غلتاند، اما هر بار پیش از رسیدن به قله، سنگ فرو می‌افتاد و کار از نو آغاز می‌شد؛ نمادی از تلاش بی‌پایان و بی‌ثمر.​

 

[TWCA]

نویسنده‌ی عزیز، از این‌که انجمن بوکینو را برای انتشار آثارتان برگزیدید، خرسند و سپاسگزاریم.

لطفا قبل از تایپ دلنوشته‌ی خود، قوانین مربوط به تایپ دلنوشته را مطالعه کنید.

᯽ [ قوانین تایپ دلنوشته | تالار ادبیات توصیفی ] ᯽

همچنین شما می‌توانید در صورت نیاز به راهنمایی و بهبود بخشیدن قلم خود، درخواست ناظر دهید.

{ درخواست نظارت }

پس از تایپ حداقل ۱۵ پست، می‌توانید درخواست نقد
و تگ دهید.


[ درخواست نقد ادبی شورا ]
[ درخواست - درخواست تگ آثار | تالار نقد ]

شما می‌توانید پس از تایپ ١٠ پست برای اثر خود درخواست طراحی جلد دهید‌.

[ درخواست - جلد آثار | تالار طراحی ]

بعد از ۲۰ پست می‌توانید پایان دلنوشته‌تان را اعلام کنید.

[ اطلاعیه‌ - اعلام پایان آثار ادبی | تالار ادبیات توصیفی ]

در صورت تصمیم به عدم ادامه‌ی تایپ دلنوشته، شما می‌توانید درخواست انتقال به متروکه دهید و همچنین در صورت تصمیم به ادامه‌ی تایپ دلنوشته و انتشار اثرتان می‌توانید درخواست بازگردانی اثر از متروکه را دهید.

[ درخواست - انتقال و بازگردانی از متروکه | تالار ادبیات توصیفی]

𖡼 با سپاس از توجه شما 𖡼

[کادر مدیریت تالار ادبیات]​

 

[پناه]

من هر روز سنگی را بالا می‌برم، نه برای رسیدن، بلکه برای افتادن.
هربار شکست می‌خورم، اما همین شکست، تنها پیروزی من است.
در دل پوچی فریاد می‌زنم و همین فریاد، معنای بودنم می‌شود.
می‌دانم راهی نیست، اما باز هم قدم برمی‌دارم.
می‌دانم امیدی نیست، اما امید، بی‌امیدی را زنده نگه می‌دارد.
من در چرخه‌ی تکرار می‌میرم، تا دوباره به زندگی بازگردم.
و بانگ من، بانگ سکوتی‌ست که هیچ‌کس نمی‌شنود.

 

[پناه]

سنگ بر شانه‌هایم سنگین نیست،
این بیهوده بودنِ راه است که استخوانم را خرد می‌کند.
هربار که به قله نزدیک می‌شوم سقوط لبخند می‌زند.
من زنده‌ام، فقط برای این‌که هر روز دوباره بمیرم!